رنو در حرکتی جسورانه و نوستالژیک، مدل کلاسیک ۸ گوردینی متولد ۱۹۶۲ را به عنوان یک کوپه الکتریک دو سرنشین و کاملاً مدرن بازطراحی کرده است. این پروژه اولین محصول استودیوی طراحی رنو پس از زمامداری الکساندر مالوال به عنوان مدیر طراحی است و نگاهی به زبان طراحی مدل‌های آینده این برند فرانسوی دارد. این کانسپت که قرار است در موزه فلینس به نمایش درآمد، ادای احترامی است به شرکت گوردینی، نامی که در سال‌های گذشته با موفقیت در مسابقات اتومبیل‌رانی همراه بود و در نهایت در رنواسپورت ادغام شد.
نسخه مفهومی ۸ گوردینی برخلاف مدل اصلی که یک سدان چهار سرنشین با موتور عقب بود، یک کوپه اسپرت با طول ۴۱۲۰ میلی‌متر (کمی بلندتر از کلیو) است که چراغ‌های گرد و آشنای مدل اصیل را حفظ کرده است. ترکیب رنگ آبی و سفید تاریخی گوردینی به همراه خطوط اسپرت، حس نوستالژی را با تکنولوژی روز ترکیب می‌کند. یکی از جذاب‌ترین نکات این کانسپت، چراغ‌های عقب نامرئی هستند که با خاموش شدن خودرو در بدنه ادغام می‌شوند؛ تکنولوژی که رنو می‌گوید می‌تواند در مدل‌های آینده تولیدی هم استفاده شود. در داخل، فضای رایسینگ با صندلی‌های باکت، صفحه کیلومتر دیجیتال گرد و کف پا به سبک رالی وجود دارد.
رومن گاوین، مدیر پروژه کانسپت‌های رنو درباره این خودرو می‌گوید: "نسخه اصلی ۸ یک ماشین فروتن و قهرمان طبقه کارگر بود. ما می‌خواستیم این صداقت را حفظ کنیم. این یک ماشین ۱۰۰۰ اسب بخاری نیست؛ بلکه کوچک، چالاک و سرگرم‌کننده است. ما نیازی نداریم که در نوربرگگرینگ رکورد بزنیم." گاوین همچنین تاکید کرد که هدف از این پروژه صرفاً جشن گرفتن تاریخچه گوردینی بوده و در حال حاضر هیچ برنامه‌ای برای تولید مجدد مدل ۸ سدان وجود دارد، هرچند واکنش مردم می‌تواند در آینده تاثیرگذار باشد.
به نقل از ماشین باز بازگشت نام گوردینی و بازطراحی مدل ۸ کلاسیک، نشان‌دهنده استراتژی هوشمندانه رنو برای استفاده از میراث تاریخی غنی خود در عصر گذار به خودروهای الکتریکی است. در شرایطی که بسیاری از خودروسازان به دنبال جلب توجه از طریق شتاب‌های خیره‌کننده و فناوری‌های پیچیده هستند، رنو با تمرکز بر "لذت رانندگی" و "صداقت"، هویتی متفاوت برای خود رقم می‌زند. انتخاب یک مدل محبوب اما نسبتاً گمنام مانند ۸ گوردینی که در ذهن بسیاری از افراد با خاطرات خوب همراه است، از نظر بازاریابی و برندسازی بسیار قدرتمند است. این کانسپت تنها یک اثر هنری برای موزه نیست؛ بلکه پیشاهنگ تکنولوژی‌های آینده رنو، به‌ویژه چراغ‌های نامرئی عقب و زبان طراحی پویا اما غیرتهاجمی است. در واقع، گاوین و تیمش نشان می‌دهند که می‌توان آینده‌گرایی را با نوستالژی هماهنگ کرد. همچنین، این حرکت می‌تواند زمینه‌سازی برای احیای کامل گوردینی به عنوان زیربرند عملکرد رنو در آینده باشد، درست مانند کاری که با آلپاین انجام شد. به طور کلی، این کانسپت پیامی واضح دارد: خودروهای الکتریکی آینده رنو، خسته‌کننده و تکنوکراتیک نخواهند بود؛ بلکه روح و حال‌وهوای ماشین‌های کلاسیک و سرگرم‌کننده را در بدنه‌های مدرن به نمایش خواهند گذاشت. این رویکرد در صنعتی که به شدت بر روی اعداد و ارقام متمرکز شده، یک نفس تازه محسوب می‌شود و می‌تواند مشتریان جدیدی را که به دنبال احساس در رانندگی هستند، جذب کند. تصمیم به عدم تولید این مدل نیز از روی ضعف نیست، بلکه نشانگر تمرکز رنو بر حفظ خلوص و خاص بودن این ایده است تا در صورت واکنش مثبت عمومی، مسیر برای تولیدات آینده بازتر شود.