در دسامبر ۱۹۷۳، «هاودن گنلی»، راننده میانرده فرمول یک، تماس تلفنی عجیبی دریافت کرد. فردی با انگلیسی شکسته از تیم جدیدی از ژاپن صحبت می‌کرد. این نیوزیلندی ابتدا فکر کرد کسی با او شوخی می‌کند، اما با ادامه تماس‌ها و درگیری مالی تیم March که برای او می‌راند، پذیرفت با این مردان مرموز در پیتزا‌لندِ ارلز کورت لندن دیدار کند. آن‌ها خود را آقای توگو و آقای یاماموتو معرفی کردند و از او خواستند نه‌تنها رانندگی ماشینشان را برعهده بگیرد، بلکه یک کارگاه برایشان پیدا کند. گنلی تصادفاً کارگاهی در اسلاو برکشایر داشت که از رئیس تیم قدیمی‌اش، فرانک ویلیامز، به ارث برده بود.
تیم «مکی» (Maki) نام داشت. ماشین F101 آن‌ها اگرچه از موتور فورد-کازورث DFV V8، گیربکس هیولند، کمک‌فنرهای کونی و تایرهای فایرستون استفاده می‌کرد، اما طراحی بدنه و جایگیری رادیاتورهای غول‌پیکر در کنار بدنه نشان از اصالت داشت. تیم مکی ظاهراً هیچ ارتباطی با شرکت‌های خودروسازی ژاپنی نداشت؛ هدفشان توسعه «نیروگاه‌ها و منابع انرژی جدید برای ماشین‌های روزمره» بود و مالی آن عمدتاً از شرکتی به نام M's Brain تأمین می‌شد. مدیرعاملشان یونسوکه فوکوئوکا گفت طراحی توسط تیمی انجام شده که هشت ماه به‌صورت مخفیانه در توکیو کار می‌کردند و هیچ‌کس در فرمول یک سابقه نداشت.
ماشین F101 در مسابقات اسپانیا حاضر نشد و پنج مسابقه بعدی را نیز از دست داد. گنلی می‌گوید: «ما سوراخ‌های زیادی زدیم» - اشاره به برنامه کاهش وزن ۱۳۵ کیلوگرمی ماشین. در نهایت در اواخر ژوئیه، مکی خود را در برندهاچ معرفی کرد؛ گنلی در تعیین خط ۱.۳ ثانیه از کسب جایگاه در خط استارت جا ماند. مسابقه بعد در نوربورگ‌رینگ بود که در اولین دور تمرین، چیزی شکست و ماشین به گاردریل برخورد کرد؛ کل بخش جلوی شاسی از بدنه جدا شد و گنلی هر دو مچ پا و یک پایش را شکست.
گنلی سه دهه بعد فاش کرد که مکی از او بابت شرکت نکردن در مسابقه بعدی شکایت کرده بود و اینکه توگو و یاماموتو نام‌های جعلی بوده‌اند - نام گرفته از طراحان حمله پرل هاربر. جانشین او تونی تریمر بریتانیایی بود که در سه مسابقه ۱۹۷۵ نتوانست در خط استارت قرار گیرد. پس از آن تیم کوجیما در فینال ۱۹۷۶ با ماشینی مشکوکاً آشنا و چند تن از افراد سابق مکی ظاهر شد، اما پس از تصادف سنگین دیگر دیده نشد و بدون ردی ناپدید شد.