فولکسواگن روحیه افسانهای XL1 را — همان هایپرمایلر ۳۱۳ مایل بر گالنی — در یک کانسپت الکتریکی جدید به نام Mission Efficiency زنده کرده است؛ ماشینی که قرار است راهنمای مدلهای تولیدی آینده باشد و از همین الان رکورد جدیدی از بازدهی ثبت کرده. این پروتوتایپ که روی معماری MEB+ مشابه آیدی پولو (ID Polo) جدید ساخته شده، در یک رانندگی ۷۹۴ مایلی از وولفسبورگ تا وین به متوسط ۸٫۲۷ مایل بر کیلوواتساعت رسید و اگر اتلاف انرژی هنگام شارژ را حساب نکنیم، این عدد تا ۹٫۰۲ مایل بر کیلوواتساعت (حدود ۶٫۸۹ کیلوواتساعت در هر ۱۰۰ کیلومتر) هم بالا میرود.
برای درک بهتر: آیدی پولو در شرایط ایدهآل حدود ۵٫۴ مایل بر کیلوواتساعت (تقریباً ۱۱٫۵ کیلوواتساعت در ۱۰۰ کیلومتر) اعلام میکند. Mission Efficiency در همین سفر واقعی با یک شارژ کامل باتری ۵۲ کیلوواتساعتیاش، ۴۰۶ مایل برد واقعی دستیافت؛ یعنی ۱۲۴ مایل بیشتر از برد WLTP آیدی پولو. مسیر از لهستان و برلین میگذشت، روی اتوبان سرعت به ۸۶ مایل در ساعت رسید و میانگین ۴۲ مایل در ساعت بود. در تست جداگانهای با سرعت ثابت در شرایط کنترلشده، این کانسپت بدون توقف بیش از ۵۰۰ مایل پیمود.
داستان جالبتر آنجاست که فولکسواگن برای به حداقل رساندن مصرف، موتور ۱۱۴ اسب بخاری جلوی نسخه پایه آیدی پولو را با باتری نسخه فولآپشن ترکیب کرد و با کاهش «ضریب ایمنی» باتری، ظرفیت قابل استفاده آن را از ۵۲ به ۵۴ کیلوواتساعت رساند. کف پلتفرم MEB+ (که زیر کپرا راوال، آیدی کراس و شکودا اپیکی هم میرود) بازطراحی شد تا بدنهای پایینتر و کشیدهتر شکل بگیرد؛ آنقدر در عقب باریک که محور عقب ۱۷ سانتیمتر باریکتر شده است. کف بدنه کاملاً صاف و پوشانده شد و کنار جلوپنجرههای فعال و درپوش چرخها، ضریب درگ به ۰٫۱۵۸ رسید؛ عددی بهتر از ۰٫۱۸۹ خود XL1 و ۰٫۲۰ مرسدس EQS که امروز برقهترین EV تولیدی است. لاستیکهای کنتیننتال به عرض ۱۵۵ میلیمتر و با فشار نزدیک به حداکثر باد میخورند، هرچند رینگها همچنان ۱۸ اینچیاند.
با تمام این تغییرات، این کانسپت تنها حدود ۵۰ کیلوگرم از آیدی پولو سنگینتر و ۱٫۶ تن است. کریستف رایخل، مدیر نوآوری فولکسواگن، میگوید این افزایش وزن ملایم نشان میدهد ماشین چقدر «واقعی» است. برخلاف XL1، Mission Efficiency شبیه یک «ماشین تولیدی برای مشتری عادی» ساخته شده: دو صندلی عقب، صندوق ۶۰۰ لیتری در بدنهای ۴٫۲ متری، و حتی دو جعبه ذخیرهسازی کوچک پشت درپوش چرخهای عقب برای کابل شارژ. صندلیهای جلو از T-Roc کروک وام گرفته شده و با چاپ سهبعدی سبک شدهاند؛ یک تبلت با صفحه لمسی قابل جدا شدن روی داشبورد قرار دارد و آینهها هم برخلاف XL1، از نوع مرسوم و بدون نیاز به صفحه نمایش دیجیتال انتخاب شدند تا انرژی ذخیره شود. سقف پانوراما حدود یک اینچ فضای سر اضافه میآورد و سقف خورشیدی ۳۷۰ واتی نیز برق تجهیزات کابین را تأمین میکند. با این حال، Mission Efficiency به همین شکل به فروش نخواهد رسید؛ اولین و مهمترین وظیفهاش دادن یک نقطه مرجع واقعی به مهندسان و آیرودینامیستهای فولکسواگن است تا بازدهی ماشینهای فعلیشان را با تکنولوژی همین نسل بالا ببرند.
به نقل از ماشین باز خبر مهم در این رویداد، تغییر فلسفه فولکسواگن است: برخلاف XL1 که یک پروژه انقلابی و غالباً غیرعملی بود، Mission Efficiency نشان میدهد میشود بازدهی فوقالعاده را با همین تکنولوژی موجود و روی همان خط تولید MEB+ به دست آورد. عدد ۶٫۸۹ کیلوواتساعت در هر ۱۰۰ کیلومتر در رانندگی واقعی، تقریباً نصف مصرف یک آیدی پولو معمولی است و این یعنی نیازی به پیشرفت تحولآفرین در شیمی باتری نیست؛ بلکه ترکیب هوشمندانه آیرودینامیک (ضریب درگ ۰٫۱۵۸ که حتی از XL1 و مرسدس EQS هم بهتر است)، لاستیکهای باریک با فشار بالا، مدیریت حرارتی پیشرفته و آزادسازی ظرفیت پنهان باتری میتواند معجزه کند.
از دیدگاه تحلیلی، بخش جذاب ماجرا پتانسیل تولید است. بیشتر ترفندهای این پروژه — جلوپنجرههای فعال، مدیریت حرارتی جدید، صندلیهای چاپ سهبعدی، متریالهای بازیافتی و تبلت جداشدنی — به زودی در مدلهای تولیدی دیده میشوند. سقف خورشیدی ۳۷۰ واتی نیز نمایانگر روزی است که تجهیزات کابین دیگر باری روی برد خودروی الکتریکی نخواهند بود. اما باید واقعبین بود: این اعداد در شرایطی به دست آمده که رانندگی ملایم و آیرودینامیک افراطی در آن نقش اول را بازی کردهاند و نمیتوان انتظار داشت مصرف واقعی نسخه تولیدی چنین پایینی باشد.
با این حال پیام روشن است: پلتفرم MEB+ هنوز ظرفیت زیادی دارد و فولکسواگن میتواند قبل از رسیدن به نسل بعدی باتریها، چند گام بزرگ در برد و مصرف بردارد. برای بازارهایی مثل ایران که زیرساخت شارژ هنوز کامل توسعه نیافته، گسترش چنین تکنولوژیهایی میتواند دغدغه برد را به طور جدی کمتر کند و مالکیت خودروی الکتریکی را برای مردمруж آسانتر کند.