جگوار لندرور (JLR) با سرمایه‌گذاری ۳۵۶ میلیون پوندی، کارخانه موتورسازی خود در ولورهمپتون را به یک «پاورهاوس برقی» تبدیل کرده است. این مجتمع که پیش‌تر «مرکز تولید موتور» نام داشت، در سال ۲۰۲۴ به «مرکز تولید پیشرانه برقی» تغییر نام داد تا بازتاب‌دهنده رویکرد جدیدش در ساخت واحدهای موتور/گیربکس برقی و مونتاژ بسته‌های باتری باشد. حتی پیش از عرضه نسل دوم خودروهای برقی JLR (که رنج روور الکتریک پیشگام آن است)، این کارخانه ادعا می‌کند رکورد سرعت تولید واحدهای ترکیبی موتور/گیربکس/اینورتر در بریتانیا را در دست دارد: ۹۵ واحد در ساعت. جالب اینجاست که تنها رقیب جدی این کارخانه در بریتانیا، کارخانه فورد در هالوود است.
دلیل اهمیت این تحول، حفظ شغل در تاسیسات تولیدی کمتر درخشان اما حیاتی موتور و گیربکس است. مهارت‌ها بسیار مشابه هم هستند؛ بدنه واحدهای DRIVE برقی نیز مانند موتورها از یک تکه فلز ساخته می‌شود. ریچارد وِیوِر، رئیس مونتاژ پیشرانه در ولورهمپتون می‌گوید: «خط ماشین‌کاری بسیار شبیه به بلوک موتور احتراقی است.» اما دقت مورد نیاز بسیار بالاتر است: تلرانس‌ها نباید از ۸۰ میکرون (در حدود ضخامت یک تار مو) تجاوز کنند، در حالی که برای موتورهای احتراقی این رقم حدود ۱۲۰ میکرون است. تمیزی هم «در سطح کاملاً متفاوتی» قرار دارد.
این کارخانه موتورهای آهنربای دائم را از صفر می‌سازد، از جمله سیم‌پیچی استاتورها. هر موتور در رنج روور الکتریک تا ۳۴۸ اسب بخار قدرت دارد؛ بیش از دو برابر واحدهای ۱۶۷ اسب بخاری فورد پوما. خط تولید ظرفیت ساخت ۴۱۹ هزار واحد در سال را دارد. بسته‌های باتری هم سنگین هستند: ۷۳۶ کیلوگرم برای خودروهای پلتفرم EMA، با ظرفیت تا ۱۳۸ کیلووات ساعت. سلول‌ها در حال حاضر از چین (AESC) تامین می‌شوند، اما طبق برنامه سال آینده از شرکت Agratas متعلق به گروه تاتا در سامرست تامین خواهند شد.
این سرمایه‌گذاری در زمانی اتفاق می‌افتد که بسیاری از تولیدکنندگان خودرو در بریتانیا در حالت «انتظار و نظارت» به سر می‌برند؛ نیسان به گفته‌ها تاسیسات واحدهای DRIVE برقی خود در ساندرلند را لغو کرده است. اما JLR با تغییر کاربری ولورهمپتون، هم شغل‌ها را حفظ می‌کند، هم کنترل خود را روی اجزای حیاتی افزایش می‌دهد و سهم محتوای محلی محصولاتش را بالا نگه می‌دارد؛ موضوعی که در مذاکرات تجاری آینده بریتانیا اهمیت استراتژیک پیدا می‌کند.