فولکس‌واگن روح XL1 افسانه‌ای را که روزی ۳۱۳ مایل بر گالن مصرف سوخت داشت، در یک کانسپت برقی جدید به نام Mission Efficiency زنده کرده است. این پروتوتایپ که بر پایه پلتفرم MEB+ و هم‌خانواده با ID Polo طراحی شده، در یک سفر ۷۹۴ مایلی از ولفسبورگ تا وین توانسته به رکورد ۸.۲۷ مایل بر کیلووات‌ساعت برسد؛ عددی که با کسر تلفات شارژ، تا ۹.۰۲ مایل بر کیلووات‌ساعت هم می‌رسد. برای مقایسه، ID Polo تولیدی در بهترین حالت حدود ۵.۴ مایل بر کیلووات‌ساعت می‌تواند طی کند.
در طول این مسیر آزمایشی که از لهستان و برلین عبور می‌کرد، خودرو با سرعتی تا ۸۶ مایل بر ساعت در اتوبان و میانگین ۴۲ مایل بر ساعت حرکت کرد و توانست با یک بار شارژ باتری ۵۲ کیلووات‌ساعتی‌اش، برد واقعی ۴۰۶ مایلی را ثبت کند؛ یعنی ۱۲۴ مایل بیشتر از برد WLTP آی‌دی پولو. در یک آزمایش جداگانه در شرایط کنترل‌شده با سرعت ثابت، خودرو از مرز ۵۰۰ مایل هم عبور کرد. راز این بهره‌وری، ترکیب موتور جلویی ۱۱۴ اسب بخاری نسخه پایه آی‌دی پولو با باتری نسخه فول آپشن است؛ جایی که کاهش حاشیه ایمنی باتری، ظرفیت قابل استفاده را به ۵۴ کیلووات‌ساعت افزایش داده است.
از نظر طراحی، کانسپت بدنه‌ای پایین‌تر و کشیده‌تر دارد که در قسمت عقب به قدری باریک می‌شود که محور عقب ۱۷ سانتی‌متر باریک‌تر شده است. زیر بدنه کاملاً پوشانده شده، دریچه‌های فعال جلویی و پوشش‌های چرخ‌ها به کار رفته و در نتیجه ضریب درگ به ۰.۱۵۸ رسیده است؛ عددی بهتر از XL1 با ۰.۱۸۹ و مرسدس EQS با ۰.۲۰. لاستیک‌های قاره‌ای عرض ۱۵۵ میلی‌متری دارند و رینگ‌ها ۱۸ اینچی هستند. وزن خودرو تنها ۱.۶ تن است، یعنی کمتر از ۵۰ کیلوگرم سنگین‌تر از آی‌دی پولو. برخلاف XL1 که آزمایشگاهی صرف بود، این خودرو دو صندلی عقب، صندوق ۶۰۰ لیتری در بدنه ۴.۲ متری، صندلی‌های جلوی چاپ سه‌بعدی برگرفته از تی‌راک کروک، تبلت جداشونده روی داشبورد، آینه‌های باغی معمولی و دستگیره‌های بدون برق دارد. سقف پانوراما نیز با یک لایه سلول خورشیدی ۳۷۰ واتی پوشیده شده که برق تجهیزات داخل کابین را تأمین می‌کند.
با وجود تمام این ویژگی‌های واقع‌گرایانه، شانسی وجود ندارد که Mission Efficiency به همین شکل به فروش برسد. مأموریت اصلی این پروتوتایپ، فراهم کردن یک نقطه مرجع واقعی برای مهندسان و آیرودینامیسین‌های فولکس‌واگن است تا بتوانند با استفاده از فناوری همین نسل و بدون نیاز به پیشرفت‌های تحول‌آفرین گران‌قیمت، بازدهی خودروهای فعلی خود را بهبود بخشند.
به نقل از ماشین باز: کانسپت Mission Efficiency نشان می‌دهد که فولکس‌واگن دیگر تنها به دنبال جلوه‌های تکنولوژیک آینده‌نگرانه نیست؛ بلکه تمرکز خود را بر استخراج حداکثر بازدهی از فناوری‌های موجود گذاشته است. در گذشته، خودروهای مفهومی مانند XL1 نمادهایی از رویاهای دوردست بودند، اما این پروتوتایپ ثابت می‌کند که با همین پلتفرم MEB+ و قطعات موجود می‌توان به اعداد چشمگیری در مصرف انرژی رسید.
نکته کلیدی این است که نبرد خودروهای برقی آینده صرفاً بر سر باتری‌های بزرگ‌تر نیست؛ بلکه در زمینه آیرودینامیک، مدیریت حرارتی، کاهش وزن و هوشمندی نرم‌افزاری است. ضریب درگ ۰.۱۵۸ یک شاهکار مهندسی محسوب می‌شود، به‌خصوص وقتی بدانیم خودروهای تولیدی پیشرفته امروزی مانند مرسدس EQS به ۰.۲۰ بسنده می‌کنند. علاوه بر این، سقف خورشیدی، صندلی‌های چاپ سه‌بعدی و تبلت جداشونده نشان می‌دهد که VW به دنبال راه‌حل‌های اقتصادی و سبک برای کاهش مصرف است.
البته نباید انتظار داشت این خودرو به همین شکل وارد بازار شود؛ بلکه مانند یک آزمایشگاه متحرک، دستاوردهای آن به تدریج در مدل‌های تولیدی مانند ID Polo، Cupra Raval و Skoda Epiq ظاهر خواهند شد. در نهایت، در بازار ایران و جهان، مصرف برق و برد واقعی همچنان دغدغه اصلی خریداران است. اگر فولکس‌واگن بتواند حتی بخشی از این بهینه‌سازی‌ها را به مدل‌های سری برساند، می‌تواند برتری رقابتی قابل توجهی نسبت به رقبای چینی و اروپایی به دست آورد و نشان دهد که آینده برقی، نیازی به جادو ندارد؛ بلکه به مهندسی دقیق نیاز دارد.