بر اساس جدیدترین آمار جرایم انگلستان و ولز، تقریباً سه‌چهارم خودروهایی که در سال منتهی به مارس ۲۰۲۵ به سرقت رفتند، هرگز بازیابی نشدند. اما در همین حال، شرکت‌های ارائه‌دهنده سیستم‌های ردیابی حرفه‌ای گزارش می‌دهند که نرخ بازیابی خودروهای مجهز به سیستم‌های پایش‌شده بین ۹۵ تا ۹۹ درصد است؛ عددی که ضعف‌های جدی سیستم‌های مکان‌یاب کارخانه‌ای را برجسته می‌کند.
استیو لانچبری، مهندس ارشد امنیت خودرو در Thatcham Research، توضیح می‌دهد که سارفان حرفه‌ای دقیقاً می‌دانند کارخانگان سیم‌کارت تعبیه‌شده خدمات خودروهای متصل را کجا قرار می‌دهند. یکی از اولین کارهای آن‌ها پس از سرقت، بیرون کشیدن سیستم سرگرمی و اطلاعات (infotainment) برای دسترسی به سخت‌افزار ردیابی است. در نتیجه، «نمی‌توانید خودرو را مکان‌یابی کنید».
در مقابل، سیستم‌های ردیاب پس‌ازفروش (aftermarket) که به‌صورت مخفیانه نصب می‌شوند، باتری اختصاصی خود را دارند و تا زمان فعال‌سازی در حالت خواب باقی می‌مانند؛ بنابراین از نظر الکترونیکی قابل ردیابی توسط سارفان نیستند. لانچبری همچنین هشدار می‌دهد که تگ‌های بلوتوثی مثل AirTag اپل یا SmartTag سامسونگ جایگزین مناسبی نیستند، چون در میانه مسیر بوق می‌زنند و سارفان آن‌ها را پیدا کرده و دور می‌اندازند. او توصیه می‌کند به دنبال گواهینامه‌های S5 یا S7 استاندارد Thatcham یا محصولات جدیدتر S5-2E با قابلیت بی‌حرکت‌سازی باشید.
آمارهای واقعی این ادعاها را تأیید می‌کند: شرکت Tracker در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۷۰۰ خودرو بازیابی کرد، نیمی از آن‌ها در کمتر از ۴ ساعت و ۸۰ درصد در کمتر از ۲۴ ساعت. این ۲۴ ساعت اول، «ساعت طلایی» است؛ اگر خودرو در این مدت پیدا نشود، ممکن است برای همیشه گم شود. ردیاب‌ها فقط ماشین برنمی‌گردانند، بلکه پلیس را به سمت مغازه‌های قطعه‌سازی غیرقانونی و سایت‌های صادراتی هم راهنمایی می‌کنند. اما نکته کلیدی این است: اگر اشتراک پایش شما منقضی شود، ردیاب عملاً بی‌فایده می‌شود، پس تمدید آن را جدی بگیرید. در فهرست پرسرقت‌ترین خودروهای ۲۰۲۵ نیز فورد فیستا با ۳۵۱۱ مورد در صدر و پس از آن VW Golf، فورد فوکس، تویوتا RAV4 و BMW سری ۳ قرار دارند.
به نقل از ماشین باز این گزارش نشان می‌دهد که صنعت خودروسازی در عصر خودروهای متصل با یک پارادوکس جدی روبه‌روست؛ همان فناوری‌ای که راحتی و ناوبری را به ارمغان می‌آورد، به پاشنه آشیل امنیتی تبدیل شده است. سارفان حرفه‌ای ساختار داخلی خودروها را بهتر از خود کارخانگان می‌شناسند و سیستم‌های پیش‌فرض کارخانه‌ای را در عرض چند دقیقه بی‌اثر می‌کنند. در ایران نیز که مدل‌هایی مثل فورد فیستا، فوکس و گلف به‌وفور دیده می‌شوند، این درس به‌شدت هشداردهنده است.
نکته کلیدی این است: امنیت دیگر یک محصول نصب‌شده در کارخانه نیست، بلکه یک «خدمت مستمر» است. بسیاری از مالکان تصور می‌کنند با خرید یکباره ترکر کار تمام شده، در حالی که پس از انقضای اشتراک، دستگاه به قطعه‌ای بی‌مصرف تبدیل می‌شود. اینجاست که بیمه‌گران نقش بازی‌ساز دارند: تخفیف بیمه برای کسانی که اشتراک خود را فعال نگه می‌دارند، می‌تواند نرخ بازیابی را به‌شکل چشمگیری بالا ببرد. همچنین باید تاکید کرد که تگ‌های بلوتوثی مثل AirTag جایگزین ترکر اختصاصی نیستند؛ این یک خطای رایج اما به‌شدت گران‌قیمت است.
استانداردهای S5، S7 و نسل جدیدتر S5-2E با قابلیت بی‌حرکت‌سازی نشان می‌دهند که آینده ردیابی، ترکیبی از مخفی‌سازی، باتری اختصاصی و ضدسرقت فعال خواهد بود. پیش‌بینی ما این است که در سال‌های آینده، نهادهای نظارتی و بیمه‌گران، خودروسازان را ملزم به ارائه سیستم‌های امنیتی استانداردتر و به‌روزرسانی‌های سایبری منظم می‌کنند. در نهایت، ارزش واقعی این دستگاه‌ها فقط بازگرداندن ماشین نیست، بلکه کمک به پلیس در کشف سایت‌های قطعه‌سازی و شبکه‌های جرایم سازمان‌یافته است. داشتن یک ترکر گواهی‌دار دیگر یک «گزینه لوکس» نیست؛ یک سرمایه‌گذاری ضروری برای هر صاحب خودرویی است، به‌ویژه کسانی که خودروهای گران‌قیمت یا پرفروشی دارند که در فهرست اهداف سارفان قرار می‌گیرند.