در تست‌های استاندارد خودرو، همیشه از عملکرد، سواری، هندلینگ و امکانات صحبت می‌شود، اما یک فاکتور کلیدی و بسیار تأثیرگذار معمولاً نادیده گرفته می‌شود: بوی داخلی کابین. این در حالی است که حس بویایی می‌تواند تصور و احساس کلی ما از یک خودرو را به کلی دگرگون کند.
نمونه بارز این موضوع، خودروی الکتریکی جیلی EX۲ است. اگرچه این هاچ‌بک از نظر فنی خودروی قابل قبولی است، اما بوی تند و شیمیایی پلاستیک‌های داخلی آن، به‌خصوص پس از ماندن زیر آفتاب، تجربه رانندگی را خراب می‌کند. این بو آنقدر ماندگار است که حتی پس از دو ساعت رانندگی، روی لباس‌های راننده می‌نشیند!
از طرف دیگر، برخی رایحه‌ها خاطره‌انگیز و دلپذیر هستند. مثلاً بوی خاص خودروهای کلاسیک ب ام و، که برای بسیاری تداعی‌گر خاطرات شیرین است. نکته جالب اینجاست که این بوهای نوستالژیک، احتمالاً از مواد شیمیایی مضرتری ناشی می‌شوند، اما حس مثبت گذشته، بر منطق سلامتی غلبه می‌کند.
در نهایت، بحث بوی خودرو بسیار شخصی است. در حالی که یک نفر از بوی یک نیسان ایکس-تریل جدید به یاد خاطرات کودکی می‌افتد، ممکن است برای دیگری این بو جذابیتی نداشته باشد. همین موضوع ذهنی بودن، باعث می‌شود رتبه‌دهی به این فاکتور در گزارش‌های استاندارد تقریباً غیرممکن باشد.
به نقل از ماشین باز،
این گزارش غیرمعمول، نکته بسیار مهمی را درباره صنعت خودرو و فرهنگ تست‌نویسی یادآوری می‌کند. اگرچه صحبت کردن درباره بو سخت و تا حد زیادی ذهنی است، اما نمی‌توان تأثیر عمیق آن بر تجربه کاربری را انکار کرد. به ویژه با ورود گسترده خودروهای چینی به بازارهای جهانی، توجه به کیفیت مواد اولیه و پدیده «آف‌گسینگ» یا انتشار گاز از پلاستیک‌های داخلی اهمیت دوچندانی یافته است. این موضوع تنها به آسایش روانی ختم نمی‌شود، بلکه یک نگرانی بهداشتی بالقوه است.
از سوی دیگر، خودروسازان بزرگ و با سابقه («لجسی») سال‌هاست با تنظیم دقیقتر ترکیبات آلی فرار (VOC)، به بوی خنثی‌تر یا مطبوع‌تری در محصولات جدید خود دست یافته‌اند. شاید برای برخی این بی‌هویتی، جذابیت نداشته باشد، اما استانداردی ضروری است. در مقابل، برخی برندها مانند جیلی یا بی‌وای‌دی، گاهی در این زمینه ضعف نشان می‌دهند که می‌تواند در رقابت تنگاتنگ بازار جهانی، یک نقطه ضعف بزرگ تلقی شود.
به نظر می‌رسد در آینده نزدیک، با افزایش حساسیت مشتریان به کیفیت زندگی و سلامت، شاهد استانداردهای سخت‌گیرانه‌تری در این حوزه خواهیم بود. شاید روزی برسد که شاخص «کیفیت هوای داخلی کابین» یا حتی «رایحه اختصاصی» به لیست مشخصات فنی خودروها اضافه شود، همان‌طور که امروز صدای اگزوز برای برخی مدل‌های اسپرت یک ویژگی بازاریابی محسوب می‌گردد. تا آن زمان، توصیه ما به خریداران این است: در تست درایو، پنجره‌ها را بالا بکشید، دمای کابین را افزایش دهید و به دقت بو بکشید!