فولکس‌واگن، خودروساز آلمانی، روح اسطوره‌ای XL1 با مصرف ۳۱۳ مایل بر گالن را در قالب یک ماشین الکتریکی مفهومی جدید به نام «ماموریت کارایی» (Mission Efficiency) زنده کرده است. این نمونه اولیه که بر پایه معماری MEB+ و مشابه آی‌دی پولو ساخته شده، در یک سفر ۷۹۴ مایلی از وولفسبورگ تا وین به رکورد ۸.۲۷ مایل بر کیلووات‌ساعت دست یافت و اگر اتلاف انرژی هنگام شارژ را نادیده بگیریم، این عدد به ۹.۰۲ مایل بر کیلووات‌ساعت می‌رسد. برای درک بهتر، آی‌دی پولو معمولی در بهترین حالت حدود ۵.۴ مایل بر کیلووات‌ساعت می‌سوزاند.
در این آزمایش جاده‌ای، Mission Efficiency توانست با یک بار شارژ کامل باتری ۵۲ کیلووات‌ساعتی خود، ۴۰۶ مایل را در شرایط واقعی طی کند؛ یعنی ۱۲۴ مایل بیشتر از برد WLTP آی‌دی پولو. مسیر آزمایش که از لهستان و برلین می‌گذشت، شامل سرعت‌های تا ۸۶ مایل بر ساعت در اتوبان بود، اما در یک آزمایش جداگانه در شرایط کنترل‌شده، این ماشین مفهومی توانست بیش از ۵۰۰ مایل بدون توقف حرکت کند. برای به حداقل رساندن مصرف انرژی، فولکس‌واگن موتور ۱۱۴ اسب بخاری جلوی آی‌دی پولو پایه را با باتری نسخه فول‌ترکیب ترکیب کرد و با کاهش «بافر ایمنی» باتری، ظرفیت قابل استفاده آن را به ۵۴ کیلووات‌ساعت افزایش داد.
از نظر طراحی، Mission Efficiency پلتفرم MEB+ را تغییر شکل داده تا بدنه‌ای پایین‌تر و کشیده‌تر داشته باشد؛ طوری که محور عقب ۱۷ سانتی‌متر باریک‌تر است. با پوشاندن کامل زیر بدنه، استفاده از دریچه‌های فعال جلو و روکش‌های چرخ، ضریب درگ این ماشین به ۰.۱۵۸ رسیده است؛ عددی بهتر از XL1 (۰.۱۸۹) و مرسدس EQS (۰.۲۰) که آمیز‌ترین ماشین الکتریکی تولیدی امروزی است. لاستیک‌های قاره‌ای به عرض ۱۵۵ میلی‌متر کاهش یافته و تایرها تا نزدیکی حداکثر فشار باد تزریق شده‌اند. این ماشین تنها ۵۰ کیلوگرم از آی‌دی پولو سنگین‌تر است و ۱.۶ تن وزن دارد.
در کابین، صندلی‌های جلو بر اساس T-Roc Cabriolet با تکنولوژی چاپ سه‌بعدی سبک‌سازی شده‌اند و یک تبلت با قابلیت جداسازی روی داشبورت نصب شده است. سقف پانوراما مجهز به پنل خورشیدی است که تا ۳۷۰ وات انرژی تولید می‌کند و انرژی لازم برای الکترونیک کابین را تامین می‌کند. برخلاف XL1 که کاملاً آزمایشی بود، این ماشین دو صندلی عقب و صندوق ۶۰۰ لیتری در بدنه ۴.۲ متری خود دارد. با این حال، فولکس‌واگن قصد ندارد این ماشین را در این فرم به فروش برساند؛ بلکه هدف آن فراهم کردن یک نقطه مرجع واقعی برای مهندسان است تا بتوانند کارایی ماشین‌های فعلی را با تکنولوژی‌های موجود بهبود بخشند.
به نقل از ماشین باز پروژه «ماموریت کارایی» نشان‌دهنده تغییر رویکرد فولکس‌واگن از پروژه‌های نمادینی مانند XL1 به سمت راه‌حل‌های عملی و واقع‌گرایانه است. در حالی که XL1 یک شاهکار فنی بود اما هرگز وارد تولید انبوه نشد، این مفهوم جدید نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با تکنولوژی‌های موجود و بدون نیاز به انتظار برای باتری‌های نسل جدید، دستاوردهای چشمگیری در کارایی خودروهای الکتریکی داشت. ضریب درگ ۰.۱۵۸ این ماشین، عددی خارق‌العاده است که حتی مرسدس EQS را هم پشت سر می‌گذارد و ثابت می‌کند آیرودینامیک همچنان یکی از مهم‌ترین ابزارهای افزایش برد است. کریستف ریخل، مدیر نوآوری فولکس‌واگن، تاکید می‌کند که برخی از این فناوری‌ها مانند دریچه‌های فعال هوا، مدیریت حرارتی پیشرفته، صندلی‌های چاپ سه‌بعدی و تبلت جداشدنی، مسیر خود را به سمت تولید خواهند یافت. پنل خورشیدی سقف نیز ایده‌ای جالب برای کاهش وابستگی سیستم‌های کابین به باتری اصلی است. با توجه به رقابت فزاینده در بازار خودروهای الکتریکی و نگرانی‌های مربوط به برد، این پروژه می‌تواند نقطه عطفی برای نسل آینده محصولات فولکس‌واگن باشد. انتظار می‌رود در سال‌های آینده شاهد باشیم که کدام یک از این فناوری‌ها در آی‌دی پولو یا مدل‌های دیگر تولیدی این شرکت ظاهر می‌شوند.