جگوار لندرور (JLR) با سرمایه‌گذاری ۳۵۶ میلیون پوندی، کارخانه تاریخی‌اش در ولورهمپتون را که تا دیروز «مرکز ساخت موتور» نام داشت، به «مرکز ساخت پیشرانش برقی» تبدیل کرده است. این تغییر نام در سال ۲۰۲۴ نه‌تنها نمادین، بلکه کاملاً واقعی است؛ چرا که این کارخانه اکنون موتورهای الکتریکی، گیربکس‌ها و بسته‌های باتری را برای نسل جدید خودروهای برقی این شرکت، از جمله رنجرور الکتریک جدید، تولید می‌کند. جالب اینجاست که حتی پیش از عرضه رسمی این خودروها، مدیران کارخانه ادعا می‌کنند رکورد سرعت تولید بریتانیا را با مونتاژ ۹۵ واحد موتور/گیربکس/اینورتر در هر ساعت به ثبت رسانده‌اند و تنها رقیب جدی‌شان در این زمینه کارخانه فورد در هالوود است.
اتفاق جذاب‌تر، شباهت مهارت‌های مورد نیاز است. به گفته ریچارد ویور، رئیس بخش مونتاژ پیشرانش، خط ماشین‌کاری بدنه موتورهای الکتریکی بسیار شبیه به خط تولید بلوک موتورهای درون‌سوز است و همین شباهت باعث شد دستگاه‌های CNC قبلی برای مأموریت جدید بازسازی شوند. با این حال، دقت کار به شدت بالاتر است: تلورانس مجاز در این کارخانه فقط ۸۰ میکرون (حدود ضخامت یک تار مو) در مقابل ۱۲۰ میکرون موتورهای احتراقی است و سطح پاکیزگی نیز باید در بالاترین حالت ممکن باشد. موتورهای آهنربای دائم، از جمله سیم‌پیچ‌های مسی استاتور، کاملاً در همین کارخانه ساخته می‌شوند و هر کدام برای رنجرور الکتریک تا ۳۴۸ اسب بخار قدرت دارند که بیش از دو برابر واحدهای فورد پوما است. ظرفیت تولید سالانه خط پیشرانش ۴۱۹ هزار واحد است؛ عددی که با توجه به نیاز هر خودروی چهارچرخ محرک جگوار لندرور به دو موتور، منطقی به نظر می‌رسد.
در بخش باتری نیز ۱۳ خط تولید جدید با حمایت ۸.۸ کیلومتر نوار نقاله راه‌اندازی شده است. بسته‌های باتری برای خودروهای پلتفرم EMA حدود ۷۳۶ کیلوگرم وزن دارند و در یک قاب آلومینیومی ۸۰ کیلوگرمی قرار می‌گیرند. در حال حاضر سلول‌ها از چین تامین می‌شوند، اما طبق برنامه سال آینده این کار به تاسیسات جدید شرکت آگراتاس متعلق به تاتا در سامرست منتقل خواهد شد. این سرمایه‌گذاری در زمانی انجام می‌شود که بسیاری از خودروسازان بریتانیایی به دلیل قوانین، قیمت‌ها و رقابت با چین، در حالت انتظار به سر می‌برند؛ مثلاً گزارش شده که نیسان از ساخت واحد پیشرانش برقی در ساندرلند صرف‌نظر کرده است. اما جگوار لندرور با این کار هم مشاغل را حفظ کرد، هم کنترل قطعات حیاتی را در دست گرفت و هم سهم محتوای محلی محصولاتش را بالا برد.
به نقل از ماشین باز این خبر نشان می‌دهد که جگوار لندرور استراتژی کاملاً متفاوتی نسبت به بسیاری از رقبای اروپایی خود در پیش گرفته است. در حالی که بیشتر خودروسازان به دلیل فشار هزینه‌های چینی و کندی تقاضای خودروهای الکتریکی، سرمایه‌گذاری‌های خود را به تعویق می‌اندازند، JLR با تبدیل زیرساخت‌های موجود موتور درون‌سوز به خطوط تولید برقی، در واقع یک شرط‌بندی استراتژیک بزرگ انجام داده است. نکته کلیدی در این报道، حفظ مشاغل صنعتی بریتانیا از طریق انتقال مهارت‌هاست؛ چرا که ماشین‌کاری قطعات الکتریکی شباهت زیادی به موتورهای احتراقی دارد و کارگران مجرب می‌توانند به سرعت آموزش و بازآموزی شوند.
علاوه بر این، تکیه بر باتری‌های ساخته شده در داخل بریتانیا (تاسیسات آگراتاس متعلق به گروه تاتا) و مونتاژ کامل موتورها، زنجیره تامین JLR را در برابر شوک‌های تجاری و لجستیک بین‌المللی بسیار مقاوم‌تر می‌کند. در دنیایی که توافقات تجاری و تعرفه‌ها به سرعت در حال تغییرند، داشتن محتوای محلی بالا یک برگ برنده مذاکره‌ای است. همچنین انتخاب تولید موتورهای قدرتمند ۳۴۸ اسب بخاری نشان‌دهنده تمرکز جگوار لندرور بر بازار لوکس و پرمارجین است، جایی که رقابت مستقیم با خودروهای چینی ارزان‌تر معنا ندارد. البته باید توجه داشت که این سرمایه‌گذاری فقط در صورتی بازگشت سرمایه خواهد داشت که تقاضای جهانی برای خودروهای برقی لوکس به رشد خود ادامه دهد و تولید نسل دوم خودروهای برقی این شرکت به سرعت فروش برسد. در غیر این صورت، این ظرفیت عظیم تولید می‌تواند به یک دارایی بیکار تبدیل شود. با این حال، شجاعت در سرمایه‌گذاری در زمان بحران، JLR را در موقعیتی منحصر به فرد در صنعت خودروسازی بریتانیا قرار داده و آینده آن را به عنوان یک تولیدکننده پیشرانش برقی مستقل تثبیت کرده است.