در بررسی‌های خودرو معمولاً به عملکرد، سواری، فرمان‌پذیری، ارگونومی و سیستم‌های الکترونیکی می‌پردازیم، اما کمتر به «بو» توجه می‌کنیم. چرا؟ شاید چون توصیف بو سخت است؛ نه در تصویر می‌گنجد و نه زبان واژگان کافی برای آن دارد. به‌ناچار به استعاره پناه می‌بریم و کار به جلسه‌های شراب‌چشیدن می‌کشد. با این حال، بو می‌تواند تأثیر عظیمی بر لذت رانندگی بگذارد و خاطرات زیادی را زنده کند.
این هفته هنگام رانندگی با چند خودرو، به‌وضوح این موضوع را حس کردم. جیلی EX2، هاچ‌بک الکتریکی قابل‌احترامی است، اما بوی شدید شیمیایی پلاستیک داغ از داخل آن بلند می‌شود که در آفتاب به بوی تند و آزاردهنده‌ای تبدیل می‌شود. این بو حتی بعد از چند ساعت رانندگی روی لباسم ماند و عصر همان روز هنگام تماشای تلویزیون متوجه آن شدم. در گذشته نیز با BYD Atto 3 وضعیت بدتری داشتم؛ بوی آن‌قدر بد بود که بعد از تست عملکرد، وسوسه شدم ماشین را همان‌جا رها کنم و با قطار برگردم.
جالب اینجاست که این موضوع کاملاً شخصی است. برخی همکاران با من موافق بودند و برخی دیگر شانه بالا می‌انداختند. اما نیسان ایکس‌تریل با بوی ظریفش مرا به یاد نيسان آلمرای قدیمی عمه‌ام انداخت، و بوی بی‌ام‌و سری 3 مدل 1990 من، خاطرات دوران کودکی و اولین ماشینم را زنده کرد. در حالی که آلودگی ترکیبات آلی فرار از پلاستیک داخلی امروزه بیش از گذشته کنترل می‌شود، ماشین کلاسیک من احتمالاً بیشتر از جیلی به من آسیب می‌زند، اما حس نوستالژی همیشه برنده است. این دقیقاً همان چیزی است که نمی‌تواند وارد تست‌های جاده‌ای شود؛ چون بیش از حد سلیقه‌ای است.
به نقل از ماشین بازاین گزارش نشان می‌دهد که بوی داخلی خودرو، به‌رغم نادیده‌گرفته شدن در بررسی‌های فنی، نقش پررنگی در تجربه مالکیت و شکل‌گیری نگرش مشتری دارد. از دید کارشناسان، خودروسازان چینی که به‌تازگی بازارهای جهانی را هدف گرفته‌اند، باید به این موضوع توجه بیشتری نشان دهند؛ چراکه بوی شدید مواد پلیمری در خودروهایی مانند جیلی EX2 یا BYD Atto 3 نه‌تنها حس سلامت را تهدید می‌کند، بلکه می‌تواند برند را در ذهن مصرف‌کننده با بی‌کیفیتی گره بزند. در مقابل، خودروسازان سنتی مانند نیسان یا بی‌ام‌و با استفاده از مواد باکیفیت‌تر، یا حتی بوهای عمدی (مانند عطرهای مخصوص کابین)، خاطرات مثبت و وفاداری به برند ایجاد می‌کنند. این موضوع در بازار ایران، جایی که خودروهای مونتاژی چینی سهم قابل‌توجهی دارند، اهمیت دوچندان دارد. به نظر می‌رسد در آینده، مشتریان ایرانی نیز به‌تدریج به این جزئیات حساس شوند و خودروسازانی که بوهای نامطبوع را حذف کنند، مزیت رقابتی خواهند داشت. همچنین رسانه‌های خودرویی می‌توانند با ایجاد معیارهای ساده‌تری برای ارزیابی بو (مثل شدت، نوع و ماندگاری) به شفافیت بیشتر کمک کنند. این گزارش یادآور آن است که خودرو فقط یک ماشین نیست؛ یک فضای حسی است که می‌تواند خاطره‌ساز یا فراموش‌شدنی باشد.