فولکسواگن روح XL1 افسانه‌ای (که تنها ۳۱۳ مایل بر گالن سوخت مصرف می‌کرد) را در یک کانسپت برقی جدید با برد فوق‌العاده بالا زنده کرده است؛ پروژه‌ای که قرار است طراحی خودروهای تولیدی آینده این برند را تحت تأثیر قرار دهد و از همین الان رکورد جدیدی در زمینه بازدهی به ثبت رسانده است. این کانسپت با نام Mission Efficiency، بر پایه پلتفرم MEB+ (همان پلتفرم آید پولوی جدید) ساخته شده و در یک سفر ۷۹۴ مایلی از وولفسبورگ تا وین، به رقم خارق‌العاده ۸.۲۷ مایل به ازای هر کیلووات ساعت دست یافت. اگر اتلاف انرژی هنگام شارژ را در نظر نگیریم، این رقم تا ۹.۰۲ مایل بر کیلووات ساعت هم بالا می‌رود.
برای درک بهتر این دستاورد، باید گفت که بیشترین مقدار ادعاشده برای آید پولو حدود ۵.۴ مایل بر کیلووات ساعت است. در این مسیر آزمایشی واقعی، Mission Efficiency توانست با یک بار شارژ کامل باتری ۵۲ کیلووات ساعتی خود، برد واقعی ۴۰۶ مایلی را ثبت کند؛ یعنی ۱۲۴ مایل بیشتر از برد WLTP آید پولو. این رانندگی که از لهستان و برلین عبور می‌کرد، شامل سرعت‌هایی تا ۸۶ مایل بر ساعت در اتوبان و میانگین سرعت ۴۲ مایل بر ساعت بود. اما در یک آزمایش جداگانه با سرعت ثابت در شرایط کنترل‌شده، این کانسپت توانست بیش از ۵۰۰ مایل را بدون توقف بپیماید.
برای کاهش انرژی مورد نیاز، Mission Efficiency موتور جلویی ۱۱۴ اسب بخاری مدل پایه آید پولو را با باتری مدل فول آپشن ترکیب کرده است. با کاهش «بافر ایمنی» باتری ۵۲ کیلووات ساعتی (که برای حفظ عملکرد باتری در طول دهه‌ها تعبیه شده)، فولکسواگن توانست ظرفیت قابل استفاده آن را به ۵۴ کیلووات ساعت برساند. علاوه بر این تنظیمات، این کانسپت پلتفرم MEB+ (که در کاپرا راوال، آید کراس و شکودا اپیک هم استفاده می‌شود) را تغییر شکل داده تا بدنه‌ای پایین‌تر و کشیده‌تر داشته باشد؛ بدنه‌ای که در عقب به قدری تنگ می‌شود که محور عقب ۱۷ سانتی‌متر باریک‌تر شده است.
سیستم تعلیق از همین سخت‌افزار آید پولو است، اما زیر بدنه کاملاً مسطح و پوشانده شده تا آیرودینامیک بهبود یابد. این تغییرات همراه با دریچه‌های فعال جلویی و پوشش چرخ‌ها، ضریب درگ شگفت‌انگیز ۰.۱۵۸ را رقم زده‌اند. برای مقایسه، XL1 با شکل مشابه که یک هیبرید دیزلی بود و ۶۲ مایل را با یک لیتر سوخت طی می‌کرد، ضریب درگ ۰.۱۸۹ داشت و بلیک‌ترین خودروی برقی تولیدی امروزی، یعنی مرسدس EQS، به ۰.۲۰ می‌رسد. لاستیک‌های کنتیننتال هم به عرض ۱۵۵ میلی‌متر کاهش یافته و تا نزدیک حداکثر فشار ممکن باد شده‌اند؛ اگرچه رینگ‌ها همچنان ۱۸ اینچی هستند. جالب است بدانید این کانسپت با تمام این تغییرات، فقط ۵۰ کیلوگرم از آید پولو سنگین‌تر است و ۱.۶ تن وزن دارد.
به نقل از ماشین باز : پروژه Mission Efficiency فراتر از یک کانسپت نمایشی است؛ نمایانگر تغییر رویکرد فولکسواگن از توسعه سخت‌افزار جدید به سمت بهینه‌سازی تکنولوژی موجود است. نکته کلیدی اینجاست: فولکسواگن به جای منتظر ماندن برای پیشرفت‌های تحول‌آفرین در تکنولوژی باتری، نشان داده است که می‌توان با همین پلتفرم MEB+ و ترکیب هوشمندانه تغییرات آیرودینامیک، نرم‌افزاری و مدیریت حرارتی، بازدهی را بیش از ۶۰ درصد افزایش داد. عدد ۹ مایل بر کیلووات ساعت یعنی یک خودروی برقی می‌تواند با باتری کوچک‌تر و ارزان‌تر، بردی مشابه خودروهای گران‌قیمت‌تر ارائه دهد؛ موضوعی که در بازار رقابتی امروز اهمیت استراتژیک بالایی دارد.
از منظر فنی، ترکیب موتور پایه با باتری فول آپشن و کاهش بافر ایمنی، نشان از تمرکز بر حداکثر استفاده از ظرفیت موجود دارد. ضریب درگ ۰.۱۵۸ که حتی از XL1 افسانه‌ای و مرسدس EQS هم بهتر است، ثابت می‌کند که آیرودینامیک همچنان بزرگترین دستاورد در بازدهی خودروهای برقی محسوب می‌شود. کریستف ریخل، مدیر نوآوری فولکسواگن، تاکید کرده است که برخلاف XL1 که کاملاً آزمایشی بود، این پروژه مانند یک «خودروی تولیدی واقعی» با دو صندلی عقب و صندوق ۶۰۰ لیتری ساخته شده است.
از نظر تجاری، اگرچه این خودرو به همین شکل تولید نخواهد شد، ماشین باز پیش‌بینی می‌کند که فناوری‌هایی مانند دریچه‌های هوای فعال، مدیریت حرارتی پیشرفته، صندلی‌های چاپ سه‌بعدی، تبلت جداشدنی و حتی سقف خورشیدی ۳۷۰ واتی در نسل‌های بعدی خانواده ID ظاهر شوند. ریخل نیز اشاره کرده که برخی از این امکانات در حال توسعه برای تولید هستند. در نهایت، تمرکز بر «آمادگی دنیای واقعی» نشان می‌دهد که این پروژه صرفاً آزمایشگاهی نیست، بلکه نقشه راهی عملی برای کاهش مصرف و افزایش برد در خودروهای برقی آینده این برند اروپایی است.