جگوار لندرور (JLR) با سرمایه‌گذاری ۳۵۶ میلیون پوندی، کارخانه تاریخی موتور خود در ولورهمپتون را به یک قدرت برقی واقعی تبدیل کرده است. این مرکز که پیش‌تر «مرکز ساخت موتور» (Engine Manufacturing Centre) نام داشت، در سال ۲۰۲۴ به «مرکز ساخت پیشرانه برقی» تغییر نام داد تا بازتاب‌دهنده تولید واحدهای موتور/گیربکس و مونتاژ پک‌های باتری باشد.
حالا این کارخانه ادعا می‌کند رکورد سرعت ساخت واحدهای ترکیبی موتور/گیربکس/اینورتر در بریتانیا را در دست دارد: ۹۵ واحد در ساعت! جالب اینجاست که تنها رقیب جدی‌اش در این مسابقه، کارخانه فورد در هیلوود است که گیربکس و واحدهای پیشرانه برقی پوما و ترانزیت را تأمین می‌کند. این رقابت سالم نشان می‌دهد که خودروسازان فقط درباره محصولشان با هم رقابت نمی‌کنند!
نکته جذاب این است که مهارت‌های موردنیاز آن‌قدرها هم از موتورهای احتراقی دور نیست. همان‌طور که ریچارد ویور، رئیس مونتاژ پیشرانه در ولورهمپتون می‌گوید، خط ماشین‌کاری بسیار شبیه بلوک موتور بنزینی است و دستگاه‌های CNC موجود برای مأموریت جدید بازتنظیم شده‌اند. اما دقت موردنیاز جهش بزرگی را می‌طلبد؛ تلرانس نباید از ۸۰ میکرون (حدود ضخامت یک تار موی انسان) فراتر برود، در حالی که این عدد برای موتورهای احتراقی حدود ۱۲۰ میکرون است. ویور درباره پاکیزگی خط تولید هم می‌گوید: «در سطح کاملاً متفاویی قرار داریم.»
کارخانه موتورهای آهنربای دائم را از صفر می‌سازد، از جمله سیم‌پیچی سیم‌های مسی داخل استاتورها. این موتورها برای رنج‌روور الکتریک تا ۳۴۸ اسب بخار قدرت تولید می‌کنند؛ یعنی بیش از دو برابر واحدهایی که فورد در شمال می‌سازد. خط پیشرانه برقی ظرفیت تولید ۴۱۹ هزار واحد در سال را دارد که چشمگیر است، مگر اینکه یاد بیایید هر ماشین جگوار و لندرور برای چهارچرخ متحرک به دو عدد نیاز دارد! سلول‌های باتری فعلاً از چین می‌آیند، اما طبق برنامه سال آینده از تأسیسات جدید Agratas (شرکت باتری تاتا) در سامرست تأمین می‌شوند. در مجموع ۱۳ خط تولید جدید و ۸.۸ کیلومتر نوار نقاله به این کارخانه اضافه شده است.
به نقل از ماشین باز سرمایه‌گذاری ۳۵۶ میلیون پوندی جگوار لندرور برای تبدیل کارخانه موتور ولورهمپتون به مرکز پیشرانه برقی، یک حرکت استراتژیک هوشمندانه است. این تصمیم نه‌تنها مشاغل صنعتی بریتانیا را حفظ می‌کند، بلکه کنترل قطعات حیاتی خودروهای برقی مانند موتورها، گیربکس‌ها و پک‌های باتری را در دست شرکت نگه می‌دارد؛ چیزی که بسیاری از رقبا آن را به بیرون سپرده‌اند. علاوه بر این، سهم محلی تولید را بالا می‌برد که در مذاکرات تجاری آینده بریتانیا مزیت بزرگی خواهد بود و به نوعی بیمه‌ای در برابر نوسانات زنجیره تأمین جهانی محسوب می‌شود. این تغییر نشان می‌دهد که مهارت‌های تولید موتورهای احتراقی و الکتریکی چقدر به هم شبیه هستند. دستگاه‌های CNC و خطوط مونتاژ می‌توانند با هزینه پایین‌تر بازتنظیم شوند. اما تولید برقی دقت بسیار بالاتری می‌طلبد؛ تلرانس ۸۰ میکرون در برابر ۱۲۰ میکرون موتورهای بنزینی، همراه با پاکیزگی فوق‌العاده، استانداردهای کارگری و کنترل کیفیت را به شدت بالا می‌برد. این حرکت در زمانی رخ می‌دهد که صنعت خودروسازی بریتانیا در حالت انتظار به سر می‌برد. نیسان به گفته‌ها تأسیسات پیشرانه برقی خود در ساندرلند را لغو کرده و رقبای چینی فشار هزینه‌ای عظیمی بر خودروسازان غربی وارد می‌کنند. در این فضا، سرمایه‌گذاری JLR یک رأی اعتماد جسورانه به تولید بریتانیایی است. تأمین سلول‌های باتری هم قابل توجه است؛ فعلاً از AESC چین تأمین می‌شوند، اما طبق برنامه سال آینده از تأسیسات جدید Agratas متعلق به تاتا در سامرست خواهند آمد. با ۱۳ خط تولید جدید و ۸.۸ کیلومتر نوار نقاله، ولورهمپتون به قطب حیاتی آینده برقی جگوار لندرور تبدیل شده است. این کارخانه ثابت می‌کند که آینده برقی، نیازمند سرمایه‌گذاری شجاعانه در مهارت‌ها و زیرساخت‌هاست.