استلانتیس به‌تازگی از خودروی هیبریدی جدیدی در چین رونمایی کرده که به گفته خودش بزرگ‌ترین باتری نصب‌شده روی خودروی دارای موتور احتراقی را دارد. این خودرو یعنی لپ‌موتور D19 با باتری ۸۰.۳ کیلووات‌ساعتی از CATL عرضه می‌شود؛ باتری‌ای که از اکثر خودروهای تمام‌برقی هم بزرگ‌تر است. در موارد نادری که از برد الکتریکی ۳۱۱ مایلی فراتر بروید، یک موتور ۱.۵ لیتری بنزینی وارد عمل می‌شود. بریتانیا باید به این موضوع توجه کند، زیرا اتحادیه اروپا با پیشنهاد کاهش هدف کاهش CO₂ تا ۹۰ درصد (به‌جای ۱۰۰ درصد) تا سال ۲۰۳۵، عملاً در را به روی این خودروهای به اصطلاح «افزایش دهنده برد» باز کرده است.
خودروسازها می‌توانند این فرصت را صرف چند پیشرانه V8 کنند، و برخی هم حتماً خواهند کرد، اما بقیه از این فضای تازه برای ترغیب خریداران مضطرب از برد خودرو استفاده خواهند کرد؛ خودروهایی که در اصل الکتریکی‌اند اما یک موتور کوچک بنزینی هم با خود دارند. بریتانیا هم باید در بازنگری قانون ZEV خود به فکر چنین رویکردی بیفتد. این روند در چین شکل گرفته و عمدتاً همان‌جا مانده است؛ مدل‌هایی مثل لوتوس Eletre X و Zeekr 9X با باتری ۷۰ کیلووات‌ساعتی، پاسخگوی نیاز مشتریان شهرنشین و مرفهی است که خواب سفرهای طولانی را می‌بینند. یکی از مشتریان جدید گلکسی M9 جیلی با باتری ۴۱.۵ کیلووات‌ساعتی به اتوکار گفته: «هیبریدی‌های قدیمی بدترین دنیای دوگانه بودند؛ حالا این‌ها بهترینش هستند.»
تأیید قانونی گسترده برای هیبریدی‌های افزایش دهنده برد، مورد استقبال برندهای لوکس جهانی مثل JLR قرار می‌گیرد. این شرکت‌ها به دنبال یافتن یک پیشرانه واحد برای بازارهای پراکنده‌اند. سؤال بزرگ اینجاست که پس از پایان ریاست‌جمهوری ترامپ در ژانویه ۲۰۲۹، در آمریکا چه اتفاقی می‌افتد. هرچند این تاریخ برای به‌دست‌آوردن ثبات جهانی دور به نظر می‌رسد، اما برای برنامه‌ریزی یک مدل جدید، چندان هم دور نیست. یک دولت دموکرات احتمالی انتظار می‌رود تعهدات اقلیمی را از سر بگیرد و راه‌حل‌های الکتریکی دوباره اولویت پیدا کنند. شاید به همین دلیل است که ظاهراً JLR جایگزین دیفندر را متوقف کرده است. اگر بریتانیا و اتحادیه اروپا به‌طور ضمنی تأیید خود را بر این خودروها اعلام کنند، برنامه‌ریزان که باید پاسخگوی خریداران اروپایی، چینی و احتمالاً آمریکایی باشند، کمی نفس راحت می‌کشند. البته هنوز هم مشکلاتی وجود دارد؛ هیبریدی‌های چینی با بزرگ‌ترین باتری‌ها، حالا ابعادی به اندازه رنج روور دارند. باتری‌ها هم‌چنان در حال بهبود هستند و شاید موتور اضافی منسوخ شود، اما به‌عنوان یک خودروی جهانی، این‌ها بهترین امیدند.
به نقل از ماشین باز این خبر نکات عمیق‌تری دارد که فراتر از یک تغییر قانونی ساده است. واقعیت این است که نگرانی از برد و زیرساخت شارژ، بزرگ‌ترین مانع پذیرش خودروهای برقی در بازارهای غربی است؛ نه قیمت‌ها و نه حتی تنوع مدل‌ها. هیبریدی‌های جدید با باتری بزرگ، این معادله را زیر و رو می‌کنند: شما ۹۰ درصد مواقع با برق شارپ و بی‌صدا حرکت می‌کنید و در سفرهای طولانی، موتور بنزینی به‌عنوان یک «عصای دست» عمل می‌کند، بدون آنکه مجبور باشید به ایستگاه‌های شارژ وابسته باشید. این دقیقاً همان راهی است که چین با موفقیت طی کرده؛ نه فقط برای بازار داخلی، بلکه به‌عنوان یک استراتژی صادراتی. حالا بریتانیا و اتحادیه اروپا باید نگران عقب ماندن از این موج باشند. اگر ZEV mandate آن‌قدر سخت‌گیرانه بماند که فقط خودروهای تمام‌برقی وارد شوند، خودروسازان چینی با محصولات هیبریدی خود، بازار را قبضه خواهند کرد؛ مخصوصاً برندهای لوکسی مثل JLR که به دنبال یک پلتفرم جهانی هستند. تغییر قوانین فقط یک امتیاز به تولیدکنندگان نیست، بلکه یک مصالحه هوشمندانه برای تسریع گذار به برقی‌سازی واقعی است. در بلندمدت، وقتی باتری‌ها ارزان‌تر و پرتراکم‌تر شوند، موتورهای کمکی حذف می‌شوند و همه‌چیز تمام‌برقی می‌شود. اما تا آن روز، این خودروها می‌توانند پلی باشند برای میلیون‌ها خریداری که هنوز مرددند. به عبارت دیگر، اگر غرب سرسختی کند، نه تنها مشتری را از دست می‌دهد، بلکه فرصت رهبری در تحول صنعت خودرو را هم به چین واگذار خواهد کرد.