آمارهای جدید نشان می‌دهد که در سال منتهی به مارس ۲۰۲۵، نزدیک به سه‌چهارم خودروهای سرقت‌شده در بریتانیا هرگز بازیابی نشده‌اند. در حالی که شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات ردیابی گزارش می‌دهند که نرخ بازیابی خودروهای مجهز به سیستم‌های نظارت حرفه‌ای بین ۹۵ تا ۹۹ درصد است، این تفاوت فاحش نشان‌دهنده ضعف‌های اساسی در سیستم‌های مکان‌یاب پیش‌فرض (فابریکی) خودروهاست. کارشناسان می‌گویند دزدهای حرفه‌ای دقیقاً می‌دانند که کارخانجات کارت سیم‌کاشته‌شده متصل به خدمات خودرو را در کجا قرار می‌دهند و یکی از اولین کارهای آن‌ها پس از سرقت، جدا کردن تجهیزاتی مانند سیستم سرگرمی برای دسترسی به سخت‌افزار ردیابی است.
استیو لانچبری، مهندس ارشد امنیت خودرو در Thatcham Research، تأیید می‌کند که سیستم‌های تأییدشده بازیابی خودرو عملکرد بسیار خوبی دارند. وی توضیح می‌دهد که مزیت اصلی ردیاب‌های پنهان پس از فروش در مخفی بودن آن‌هاست. برخلاف سیستم‌های متصل فابریکی، این دستگاه‌ها باتری مستقل دارند، تا زمان فعال‌سازی به خواب می‌روند و سیگنال ثابت مخابره نمی‌کنند؛ بنابراین دزدها نمی‌توانند آن‌ها را به صورت الکترونیکی کشف کنند. از سوی دیگر، نیل توماس از شرکت Inn-Track اشاره می‌کند که بیش از ۹۰ درصد خودروهایی که این شرکت بازیابی می‌کند، سیستم‌های فابریکی آن‌ها قبلاً تخریب یا قطع شده بوده است.
کارشناسان همچنین هشدار می‌دهند که اتکا به برچسب‌های بلوتوثی مانند AirTag یا SmartTag برای بازیابی خودرو اشتباه است، زیرا این دستگاه‌ها برای پیدا کردن وسایل گمشده طراحی شده‌اند و به سرعت توسط سارقان کشف و دور ریخته می‌شوند. در عوض، رانندگان باید به دنبال سیستم‌های دارای استانداردهای S5 یا S7 باشند. با این حال، حتی بهترین سیستم‌های ردیابی تنها در صورتی کار می‌کنند که اشتراک نظارت بر آن‌ها فعال باشد؛ بسیاری از مالکان پس از انقضای اشتراک، آن را تمدید نمی‌کنند که این امر در صورت سرقت، بازیابی خودرو را ناممکن می‌سازد.
در دنیای واقعی، آمارها خود گویا هستند: شرکت Tracker در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۷۰۰ خودروی مسروقه را بازیابی کرد که نیمی از آن‌ها در کمتر از ۴ ساعت پیدا شدند. همچنین ردیاب‌ها تنها ماشین‌ها را برنمی‌گردانند، بلکه پلیس را به سمت سالن‌های قطعه‌گیری و سایت‌های صادرات غیرقانونی نیز راهنمایی می‌کنند. در نهایت، همین که قربانی سرقت شوید، متوجه ارزش این محصولات می‌شوید.