جگوار لندرور (JLR) با سرمایه‌گذاری ۳۵۶ میلیون پوندی، کارخانه موتور پیشین خود در وولورهمپتون را به «مرکز تولید پیشرانش برقی» تبدیل کرده است. این تغییر نام در سال ۲۰۲۴ اعلام شد تا بازتاب‌دهنده تمرکز جدید این واحد بر ساخت موتورها و گیربکس‌های الکتریکی و مونتاژ بسته‌های باتری باشد. جالب اینجاست که حتی پیش از عرضه نسل دوم خودروهای برقی این شرکت (با رهبری رنج روور الکتریک)، این کارخانه ادعا می‌کند رکورد سرعت تولید بریتانیا را با ساخت ۹۵ واحد ترکیبی موتور/گیربکس/اینورتر در ساعت در اختیار دارد. رقیب جدی این کارخانه تنها واحد فورد در هیلوود است که نشان‌دهنده کندی بریتانیا در پذیرش تولید خودروی برقی است.
مهارت‌های لازم برای این کار، شباهت زیادی به تولید موتورهای درون‌سوز دارد؛ همان‌طور که ریچارد ویور، رئیس مونتاژ پیشرانش می‌گوید: «خط ماشین‌کاری بسیار شبیه بلوک موتور درون‌سوز است» و دستگاه‌های CNC موجود برای کار جدید تطبیق داده شده‌اند. اما دقت به مراتب بالاتر است؛ تلورانس‌ها نباید از ۸۰ میکرون (حدود ضخامت یک تار موی انسان) فراتر رود، در حالی که این عدد برای موتورهای درون‌سوز حدود ۱۲۰ میکرون است. موتورهای آهنربای دائم از صفر، شامل پیچیدن سیم‌پیچ‌های مسی، در این کارخانه ساخته می‌شوند و هر کدام تا ۳۴۸ اسب بخار برای رنج روور الکتریک تأمین می‌کنند؛ بیش از دو برابر واحدهای فورد پوما و ترانزیت. ظرفیت خط تولید سالانه ۴۱۹ هزار واحد است، اما هر خودروی لند روور و جگوار به دو واحد نیاز دارد تا چهارچرخ محرک باشد.
خطوط بسته‌بندی سلول‌های باتری نیز در یک شیفت در حال کارند و بسته نهایی برای خودروهایی مانند رنج روور GT روی پلتفرم EMA، ۷۳۶ کیلوگرم وزن دارد (۱۳۸ کیلووات‌ساعت برای پلتفرم MLA و ۱۲۷ کیلووات‌ساعت برای پلتفرم جگوار JEA). در مجموع ۱۳ خط جدید با حدود ۸.۸ کیلومتر نوار نقاله به کارخانه اضافه شده است. سلول‌ها در حال حاضر از چین تأمین می‌شوند، اما طبق برنامه سال آینده از کارخانه جدید آگراتاس (شرکت تاتا) در سامرست عرضه خواهند شد.
این سرمایه‌گذاری در زمانی انجام می‌شود که بسیاری از تولیدکنندگان بریتانیایی در حالت انتظار به سر می‌برند؛ نیسان به گفته گزارش‌ها، پروژه واحد محرک برقی خود در ساندرلند را لغو کرده است. اما جی‌ال‌آر با این کار نه‌تنها مشاغل را حفظ می‌کند، بلکه کنترل بر قطعات حیاتی را در دست گرفته و محتوای محلی محصولاتش را بالا نگه می‌دارد؛ امری که در توافق‌های تجاری آینده بریتانیا اهمیت پیدا می‌کند.
به نقل از ماشین باز این سرمایه‌گذاری ۳۵۶ میلیون پوندی صرفاً تعویض خط تولید نیست؛ بلکه شرط بقا برای صنعت خودروسازی بریتانیا در عصر برقی‌شدن است. در حالی که بسیاری از تولیدکنندگان بریتانیا و اروپا با سردرگمی درباره قوانین، قیمت‌ها و رقابت چین در حالت «منتظر بمانیم» گرفتار شده‌اند، جگوار لندرور تصمیم سختی گرفته و کنترل زنجیره تأمین حیاتی را خودش به دست گرفته است.
نکته کلیدی، حفظ دانش مهندسی است. مهارت‌های ماشین‌کاری بلوک موتورهای درون‌سوز به تولید خانه‌های موتور الکتریکی منتقل شده و این یعنی صدها شغل تخصصی از بین نرفته، بلکه ارتقا یافته‌اند. درست زمانی که نیسان پروژه واحد محرک برقی در ساندرلند را لغو کرد، جی‌ال‌آر مسیر مخالف را برگزید.
اما چالش‌ها جدی هستند. سلول‌های باتری هنوز از چین تأمین می‌شوند و تا راه‌اندازی کارخانه آگراتاس تاتا در سامرست در سال آینده، وابستگی به خارج ادامه دارد. از سوی دیگر، فشار هزینه برای رقابت با برندهای چینی به شدت بالاست و تولید داخلی قطعات گران‌تر می‌تواند حاشیه سود را تحت فشار بگذارد، به ویژه با وجود نوسانات تقاضای جهانی.
با این حال، مزیت استراتژیک روشن است: کنترل کیفیت، تأمین محلی محتوا برای توافق‌های تجاری آینده پس از برکسیت، و حفظ ظرفیت مهندسی در بریتانیا. رنج روور الکتریک، رنج روور GT جدید، جگوار Type 01 و دیفندر اسپرت همگی به این زیرساخت وابسته‌اند. موفقیت نهایی به تقاضای بازار و تکمیل زنجیره باتری داخل کشور بستگی دارد، اما جی‌ال‌آر شرطی را که گذاشته با جدیت کامل بازی می‌کند و این برای مشتریان و صنعت یک پیام امیدوارکننده است.