بازار خودروهای لوکس برقی دقیقاً در همان زمانی که رنج‌روور الکتریکی آماده عرضه شد، دچار افت شد. اما این شاسی‌بلند برجسته هنوز هم شانس زیادی برای موفقیت دارد. حدود یک سال پیش، جی‌ال‌آر ادعا کرده بود که ۶۰ هزار نفر برای خرید این مدل «اعلام علاقه‌مندی» کرده‌اند؛ رقمی که اگرچه به اندازه سپرده واقعی مشتریان معتبر نیست، اما نشان‌دهنده صف طولانی انتظار است که معادل سه سال تولید نسخه بنزینی این خودرو محسوب می‌شود.
با این حال، این شرکت اخیراً درباره طول لیست انتظارش چندان پرحرف نبوده است. در طول دوران توسعه طولانی رنج‌روور الکتریکی، بازار جهانی لوکس‌های برقی ابتدا رشد کرد، به اوج رسید و سپس به سرعت سقوط کرد؛ به طوری که لامبورگینی و آستون مارتین عرضه اولین خودروهای برقی‌شان را به تأخیر انداختند، لوتوس در حال نصب موتور بنزینی روی الکتره است و پورشه هم مشغول توسعه نسل جدیدی از کاین بنزینی است.
اما هنوز دلیلی برای خوش‌بینی وجود دارد: اگر رنج‌روور الکتریکی واقعاً همان ظاهر، رفتار و کیفیت نسخه سوخت‌فسیلی را داشته باشد، متقاعد کردن حتی سرسخت‌ترین طرفداران موتور بنزینی برای پذیرش برقی‌ها آسان خواهد بود؛ ضمن اینکه بهبود نرم‌ی و کنترل بهتر در مسیرهای آفرود هم مزیت بزرگی به شمار می‌رود. موفقیت اسپکتر رولزرویس که دومین خودروی پرفروش این برند است، ثابت می‌کند برخی خودروها ذاتاً برای نیروی برق مناسب‌ترند و رنج‌روور هم قطعاً در این دسته قرار می‌گیرد؛ چراکه جذابیت اصلی آن به‌عنوان یک «پنت‌هاوس چرخ‌دار» آرام و بی‌صدا است، نه به خاطر موتورهایش.
با وجود این، نمی‌توان انکار کرد که برچسب «برقی بودن» در این رده قیمتی هنوز با بدبینی همراه است و روی اعتبار برند و ارزش باقیمانده خودرو تأثیر منفی می‌گذارد. به عنوان مثال، آئودی e-tron GT امروز حدود ۹۰ هزار پوند قیمت دارد، اما می‌توانید نمونه مشابه مدل ۲۰۲۲ را با یک‌سوم این قیمت بخرید. خوشبختانه برای جی‌ال‌آر، پلتفرم رنج‌روور الکتریکی در این سال‌ها سود خوبی به همراه داشته و فشار مالی برای موفقیت آن به اندازه یک محصول کاملاً جدید نیست. ضمن اینکه رنج‌روور مانند بنتلی، جایگزین نسخه بنزینی با برقی نمی‌کند؛ بلکه یک گزینه پیشرانه جدید به سبد اضافه می‌کند. بنابراین نیازی به فروش فوق‌العاده در ابتدا نیست، هرچند در دهه آینده جی‌ال‌آر باید تمام خط تولیدش در اروپا را برقی کند.
به هر حال، شانس از همان ابتدا به نفع رنج‌روور است: در بخشی که هنوز نسبتاً نوپاست (عمدتاً به دلیل احتیاط سایر برندها)، رنج‌روور الکتریکی از مشخصات فنی، اعتبار و قدرت برند کافی برای ایجاد موج بزرگی برخوردار است. جی‌ال‌آر باید از موقعیت پیشگامانه‌اش بهره ببرد و خودرو را رقابتی نگه دارد تا موفقیت تجاری پایداری به دست آورد؛ موفقیتی که در مورد جگوار I-Pace نتوانست محقق شود.
به نقل از ماشین باز
تحلیل کارشناسی: رنج‌روور الکتریکی در نقطه عطفی قرار گرفته است؛ هم از نظر بازار و هم از نظر استراتژی برند. بازار لوکس‌های برقی در سراسر جهان با کاهش تقاضا مواجه شده، اما این افت بیشتر متوجه خودروهایی است که هویت برقی دارند و از ابتدا برای پیشرانه برقی طراحی شده‌اند. رنج‌روور اما یک استثناست؛ چون خریداران آن وفادارند و بیش از هر چیز به «حضور» و «سبک زندگی» اهمیت می‌دهند. احتمالاً خریداران فعلی رنج‌روور بنزینی، هنگام تست درایو نسخه برقی، از بی‌صدایی و گشتاور فوری شگفت‌زده خواهند شد و این تجربه می‌تواند حتی شکاکان را متقاعد کند. از سوی دیگر، برخلاف بسیاری از رقبا که با کاهش ارزش وحشتناک مواجهند، رنج‌روور به دلیل تقاضای بالا در بازار دست دوم و اعتبار برند، احتمالاً ارزش باقیمانده بهتری خواهد داشت. همچنین جی‌ال‌آر با تولید نسخه برقی روی پلتفرم مشترک با مدل بنزینی، هزینه‌ها را کاهش داده و ریسک مالی را مدیریت کرده است. اما چالش اصلی، رقابت با محصولاتی مانند پورشه ماکان برقی و کادیلاک اسکالیت است که در همین بازه معرفی خواهند شد. اگر رنج‌روور بتواند همان‌طور که در ادعاهای اولیه گفته شده، برد واقعی و قابلیت آفرود خود را ثابت کند، نه تنها در سگمنت لوکس‌های برقی موفق خواهد بود، بلکه می‌تواند معیار تازه‌ای برای این کلاس تعریف کند. در غیر این صورت، سرنوشتی مشابه جگوار I-Pace در انتظارش خواهد بود؛ محصولی با پتانسیل بالا که به دلیل ضعف در بازاریابی و به‌روزرسانی، نتوانست سهم بازار را حفظ کند.