به نظر می‌رسد گارانتی خودرو برای ناوگان اداری و شرکت‌های لیزینگ به جای آرامش، به کابوسی تبدیل شده است. گزارش‌ها نشان می‌دهد که زمان انتظار برای تعمیرات تحت گارانتی در برخی ناوگان‌ها به پنج ماه هم می‌رسد. مارک سینکلر، متخصص مدیریت زمان توقف در شرکت لیزینگ Ogilvie Fleet، می‌گوید این مدت زمان برای خودروهای شرکتی، به‌ویژه برندهای پریمیوم، غیرواقعی نیست. او توضیح می‌دهد که شرکتش برای رو به راه نگه‌داشتن ماشین‌ها، دست به کارهای غیرمتعارفی زده و حتی هزینه تعمیرات را خودش پرداخت می‌کند تا از گارانتی عبور کند و ماشین را به تعمیرگاه‌های مستعدتری بسپارد. سینکلر می‌پرسد: «آیا می‌خواهیم مشتری را هفته‌ها معطل کنیم فقط برای اینکه از گارانتی استفاده کنیم، یا از جیب خودمان هزینه بپردازیم؟»
دلیل اصلی این تاخیرهای طولانی، کمبود مداوم قطعات است که به دلیل بحران‌های جهانی تشدید شده است. علاوه بر این، کمبود تکنسین‌های متخصص، به‌ویژه برای خودروهای الکتریکی، مشکل را دوچندان کرده است. از سوی دیگر، سیاست‌های خودروسازان (OEM) نیز اوضاع را بدتر می‌کند؛ بسیاری از آن‌ها در قراردادهای نمایندگان شرط کرده‌اند که نماینده نباید خودش برای تعمیرات گارانتی به مشتری پیشنهاد بدهد، بلکه باید منتظر بماند تا مشتری درخواست کند، که این رویکرد واکنشی، تجربه مشتری را به شدت مختل می‌کند.
در نقطه مقابل، تعمیرات خودروهای خارج از گارانتی سرعت بیشتری دارند و آمارها نشان می‌دهد که استفاده از نمایندگی‌های رسمی برای این کار کاهش یافته است. در حالی که شرکت‌های لیزینگ برای ماشین‌های قدیمی‌تر به استفاده از قطعات سبز یا بازیافتی روی آورده‌اند تا زمان توقف را کاهش دهند، برای خودروهای جدیدتر، قوانین سخت‌گیرانه گارانتی مانع از این کار می‌شود و آن‌ها را مجبور می‌کند تا با چالش‌های زنجیره تامین خودروسازان دست و پنجه نرم کنند.
به نقل از ماشین باز این خبر نشان‌دهنده یک پارادوکس بزرگ در صنعت خودروسانی است: گارانتی، برخلاف هدف اصلی‌اش که ایجاد امنیت روانی برای مشتری است، اکنون به عامل اصلی از کار افتادگی ناوگان‌های اداری تبدیل شده است. ریشه این بحران در ترکیبی از عوامل نهفته است: از یک‌سو بحران تامین قطعات که از دوران کرونا شروع شد و با درگیری‌های بین‌المللی تداوم یافت، و از سوی دیگر، سیاست‌های محافظه‌کارانه خودروسازان که اجازه پیش‌قدم شدن نمایندگان برای تعمیرات گارانتی را نمی‌دهند. این رویکرد واکنشی، تجربه ناوگان‌ها را به شدت تخریب کرده است. اقدام شرکت Ogilvie Fleet در پرداخت هزینه تعمیرات از جیب خود برای دور زدن گارانتی، نماد یک تغییر رویکرد بزرگ در صنعت لیزینگ است؛ آن‌ها فهمیده‌اند که ارزش زمانِ ماشینی که روی جاده است، بسیار بیشتر از هزینه تعمیر تحت گارانتی است. با این حال، این راه‌حل برای همه شرکت‌ها مقرون به صرفه نیست. به نظر می‌رسد در آینده، فشار بر خودروسازان برای شفاف‌سازی و تسریع فرآیند گارانتی افزایش یابد، به‌ویژه با رشد سریع خودروهای الکتریکی که نیازمند تخصص و نرم‌افزارهای پیچیده‌ای هستند که خود عامل تاخیرهای جدیدی محسوب می‌شوند. همچنین، تقاضا برای قطعات سبز و بازیافتی برای خودروهای جدیدتر در دوره گارانتی رو به افزایش است، اما سازندگان به شدت از زنجیره تامین خود محافظت می‌کنند. این تنش میان کاهش هزینه‌های عملیاتی ناوگان و حفظ گارانتی، احتمالاً منجر به مذاکرات سخت میان لیزینگ‌ها و خودروسازان و شاید ظهور استانداردهای جدید خواهد شد. در نهایت، برندهایی که بتوانند فرآیند گارانتی خود را دیجیتالی و تسریع کنند، در بازار رقابتی ناوگان‌های تجاری برنده خواهند بود، زیرا برای مدیران ناوگان، «زمان» ارزشمندترین دارایی است.