شرکت‌های مدیریت ناوگان خودرویی با تاخیرهای بی‌سابقه‌ای در تعمیرات گارانتی مواجه هستند؛ تاخیرهایی که گاهی تا پنج ماه طول می‌کشد. مارک سینکلر، متخصص مدیریت زمان توقف خودرو در شرکت لیزینگ اوگیلوی، می‌گوید این مدت زمان برای خودروهای شرکت‌ها، به‌ویژه برندهای پریمیوم، اصلاً دور از ذهن نیست. او حتی اشاره می‌کند که این شرکت مجبور شده برای جلوگیری از توقف طولانی خودروها، خودش دست به کار شود؛ کاری که شامل پرداخت هزینه تعمیرات از جیب خود و دور زدن گارانتی برای نگه‌داشتن خودروها در جاده است. سینکلر صراحتاً می‌گوید: «آیا می‌خواهیم مشتری را در وضعیتی قرار دهیم که برای تعمیر هفته‌ها صبر کند فقط بخواهیم از گارانتی استفاده کنیم، یا از جیبمان پول بدهیم؟»
دلیل اصلی این تاخیرها، کمبود طولانی‌مدت قطعات است که با تاثیرات دوران کرونا و درگیری‌های بین‌المللی تشدید شده است. کمبود تکنسین‌های متخصص، به‌ویژه در زمینه خودروهای الکتریکی، نیز به این مشکل دامن می‌زند؛ چرا که تکنولوژی‌های جدید مستعد مشکلات اولیه هستند. طبق گزارش انستیتو صنعت خودرو، تنها ۳۵ درصد از تکنسین‌ها در پایان ۲۰۲۵ صلاحیت کار روی خودروهای الکتریکی را داشتند و پیش‌بینی می‌شود تا ۲۰۳۵ تقاضا بیش از ۴۳ هزار تکنسین از عرضه پیشی بگیرد.
علاوه بر این، سیاست‌های گارانتی خودروسازان (OEM) نیز تاثیر منفی می‌گذارد. مارتین نورگارد هوگ، مدیرعامل شرکت Tjekvik، می‌گوید بسیاری از خودروسازان در قراردادهای نمایندگی خود شرط کرده‌اند که نماینده نمی‌تواند پیش‌قدم برای کارهای گارانتی به مشتری پیشنهاد دهد؛ زیرا آن‌ها نمی‌خواهند پولی برای تعمیرات گارانتی بپردازند. این رویه، تجربه بدی برای مشتری ایجاد می‌کند در حالی که تعمیرات خارج از گارانتی به سرعت در حال بهبود هستند.
در مقابل، زمان توقف خودروها برای تعمیرات خارج از گارانتی به پایین‌ترین سطح از قبل از کرونا رسیده است. شرکت Epyx گزارش داده که میانگین زمان توقف برای نگه‌داری یا تعمیر در ماه‌های ژانویه تا مارس ۲۰۲۶ بین ۱.۴۶ تا ۱.۵۳ روز بوده است. همچنین ناوگان‌ها به‌طور فزاینده‌ای به سمت قطعات سبز یا بازیافتی روی آورده‌اند، اگرچه این موضوع برای خودروهای جوان‌تر که هنوز گارانتی دارند، چالش‌برانگیز است؛ چرا که تولیدکنندگان به شدت از این بخش از زنجیره تامین خود محافظت می‌کنند.