مکلارن، آن شرکت سرسخت بریتانیایی که تا دیروز فقط به موتور وسط و دیفرانسیل عقب پایبند بود، بالاخره تغییر رویه داده و رسماً وارد دنیای اسیوویها میشود. این تغییر بزرگ با یک سرمایهگذاری بیسابقه ۵۰۰ میلیون پوندی از سوی L'IMAD (بخش سرمایهگذاری دولت ابوظبی و مالک جدید مکلارن) همراه است که قرار است کارخانه دوم برند در بریتانیا را بسازد و دست کم ۴۰۰۰ شغل جدید ایجاد کند. شاسی بلند در حال طراحی، قرار است پیش از سال ۲۰۳۰ رونمایی شود و مستقیماً با فراری پوروسانگه و استون مارتین دیبیاکس رقابت کند.
جزئیات جالبی درباره این اسیووی وجود دارد؛ از جمله اینکه ممکن است برخلاف رقبا که از شاسی آلومینیومی استفاده میکنند، همانند برادران سوپراسپرت خود از یک شاسی لولهای فیبر کربن بهره ببرد. مدیران مکلارن معتقدند چون قرار است ماشینهای موتور جلو و چهارچرخ محرک هم تولید شوند، خط تولید فعلی کافی نیست و یک کارخانه کاملاً جدید و اختصاصی نیاز است. همچنین قرار است تولید موتور نیز برای اولین بار به داخل شرکت آورده شود تا موتورهای جدید هیبریدی کاملاً توسط خود مکلارن طراحی و ساخته شوند.
در کنار اسیووی، این پلتفرم جدید راه را برای یک گرند تورر موتور جلو (رقیب بنتلی کنتیننتال) هم باز میکند، هرچند ماشین کاملاً الکتریکی فعلاً صبر میکند تا بازارش آماده شود. مکلارن در آینده به سه دسته تقسیم میشود: سوپراسپرتهای کلاسیک، خانواده موتور جلو (شامل اسیووی) و سری نهایی هایپراسپرت. ترکیب شدن با استارتاپ Forseven و شراکت با نیو هم نشان میدهد که مکلارن برای آینده الکتریکی خود هم چراغ سبز دیده است، فقط میخواهد در زمان درستش این کار را انجام دهد.
به نقل از ماشین بازاین خبر نشاندهنده یک تغییر پارادایم اساسی در استراتژی مکلارن است. برندی که سالها به ایستادگی در برابر ترند اسیووی افتخار میکرد، حالا زیر فشار بازار و اصرار سهامداران جدید، یکی از بزرگترین تغییرات تاریخ خود را آغاز کرده است. دلیل اصلی این تغییر، نیاز به سودآوری و افزایش حجم فروش است؛ چرا که رقبایی مانند فراری و استون مارتین با همان مدلهای شاسی بلند، حاشیه سودهای عظیمی تولید میکنند و مکلارن نمیتواند از این بازار پرتقاضا جا بیفتد.
ورود سرمایه ابوظبی و ادغام با Forseven نشان میدهد که مکلارن در حال تبدیل شدن از یک اتلیه کوچک ساخت سوپراسپرت به یک خودروساز لوکس چند سگمنتی است. تصمیم برای درونیسازی تولید موتور، استقلال بیشتری به برند میدهد و احتمالاً به موتورهای هیبریدی قدرتمندتری منجر خواهد شد.
با این حال، چالشهایی هم در پیش روست. ساخت یک شاسی بلند فیبر کربنی بسیار پرهزینه است و توجیه اقتصادی آن نیازمند حجم فروش بالایی است. کارخانه دوم هم ریسکهای مالی به همراه دارد. اگرچه تاخیر در عرضه خودروی الکتریکی تصمیمی منطقی در شرایط فعلی بازار است، اما ممکن است مکلارن را در بلندمدت عقب بیندازد.
در نهایت، به نظر میرسد آینده مکلارن به سه مسیر تقسیم میشود: حفظ جاده خالص سوپراسپرتها، توسعه خانواده موتور جلو برای سودآوری، و استفاده از تکنولوژی Forseven و نیو برای نهایتاً ورود به دنیای الکتریکی. این یک قمار بزرگ است که اگر درست مدیریت نشود، میتواند به هویت برند آسیب بزند، اما اگر موفق شود، مکلارن را به یک غول جدید در دنیای خودروی لوکس تبدیل خواهد کرد.