به گزارش ماشین‌باز، ناوگان‌های تجاری با تاخیرهای سنگینی در تعمیرات گارانتی مواجه شده‌اند و در برخی موارد منتظر ماندن خودروها برای تعمیر حتی تا پنج ماه هم دور از واقعیت نیست. مارک سینکلر، کارشناس مدیریت زمان توقف در شرکت لیزینگ اوگیلیوی فلیت، می‌گوید این مدت زمان به‌ویژه در مورد خودروسازان پریمیوم کاملاً محتمل است. به گفته او، این شرکت برای اینکه خودروهای مشتریان روی جاده بمانند، گاهی هزینه تعمیر را خودش پرداخت می‌کند، گارانتی را دور می‌زند و به دنبال تعمیرگاه‌های مجاز می‌گردد که زودتر خودرو را بپذیرند؛ حتی اگر خودرو را از استرلینگ تا ناتینگهام جابه‌جا کنند.
دلیل اصلی این بن‌بش، کمبود طولانی‌مدت قطعات است که با بحران‌های دوره کرونا و درگیری‌های بین‌المللی تشدید شده است. کمبود تکنسین‌های متخصص، به‌ویژه برای خودروهای برقی و فناوری‌های جدید، مشکل را پیچیده‌تر کرده است. در همین حال، سیاست‌های خودروسازان نیز سرعت کار را پایین می‌آورد؛ چرا بسیاری از آن‌ها به نمایندگان خود اجازه نمی‌دهند پیش از ثبت ادعای مشتری، کار گارانتی را شروع کنند و این یعنی تجربه بدتری برای مشتری و توقف طولانی‌تر خودرو.
در نقطه مقابل، زمان تعمیر خودروهای خارج از گارانتی بهتر شده است. داده‌های شرکت اپیکس نشان می‌دهد میانگین زمان از راه افتادگی ناوگان‌ها در ماه‌های ابتدایی امسال به حدود ۱.۵ روز رسیده است که نسبت به ماه‌های اوج کرونا و حتی ژانویه ۲۰۲۰ بهتر است. با این حال، سهم کارهای واگذارشده به نمایندگان مجاز از ۵۴ درصد در ژانویه ۲۰۲۰ به ۴۱ درصد در اواخر ۲۰۲۵ کاهش یافته و هزینه‌های تعمیرگاه‌های مجاز نیز به‌شدت افزایش پیدا کرده است. استفاده از قطعات سبز یا بازیافتی نیز راهکار جذابی برای خودروهای قدیمی‌تر است، اما محدودیت‌های گارانتی جلوی استفاده گسترده از آن‌ها را در خودروهای جدید می‌گیرد.
به نقل از ماشین بازاین خبر چیزی فراتر از یک تاخیر ساده است؛ نشان می‌دهد مدل سنتی گارانتی در صنعت خودرو با واقعیت‌های جدید زنجیره تامین درگیر شده است. وقتی یک شرکت لیزینگ ترجیح می‌دهد هزینه تعمیر را خود بپردازد و گارانتی را دور بزند، یعنی هزینه از راه افتادگی برای مشتری و کسب‌وکار بسیار بیشتر از مبلغ مورد بحث است. ریشه مشکل فقط کمبود قطعه نیست؛ محدودیت‌های گارانتی، تمرکز تعمیر در شبکه مجاز و رویه‌های کند جبران هزینه، رقابت را کاهش می‌دهد و زمان تصمیم‌گیری را طولانی می‌کند. همزمان خودروهای برقی و نرم‌افزارمحور به تخصص بیشتری نیاز دارند و شکاف نیروی کار را به یک چالش عملیاتی تبدیل می‌کنند.
بهبود زمان تعمیر خودروهای خارج از گارانتی نشان می‌دهد بازار می‌تواند خود را تطبیق دهد: استفاده از تعمیرگاه‌های مستقل، قطعات بازیافتی و مدیریت فعال ناوگان نتیجه داده است. اما محدودیت‌های سازندگان جلوی تکرار این راهکارها را در خودروهای جدید می‌گیرد و این یعنی تاخیر گارانتی می‌تواند به افزایش هزینه‌های لیزینگ، کاهش رضایت مشتری و حتی تغییر ترجیح برند بینجامد. پیش‌بینی این است که خودروسازان ناچار می‌شوند فرآیند ادعای گارانتی را شفاف‌تر، دیجیتال‌تر و سریع‌تر کنند؛ در غیر این صورت، شرکت‌های لیزینگ به سمت قراردادهای نگهداری تخصصی، ارزیابی دقیق زمان توقف و تأمین قطعات جایگزین حرکت می‌کنند. در شرایط فعلی، زمان از کار افتادگی باید یک شاخص کلیدی عملکرد باشد، نه عارضه جانبی تعمیرات.