میشن افیشنسی (Mission Efficiency) بر پایه مدل آماده‌ی فروش یعنی آی‌دی پولو (ID Polo) ساخته شده، اما قرار نیست مسیر تولید را در پیش بگیرد. وقتی به دستاوردهای خیره‌کننده‌ی این کنسپت نگاه می‌کنیم، ساده و سنگریزه‌ای شکل آن را تحسین می‌کنیم و می‌بینیم چقدر به یک سوپرمینی ۲۵ هزار پوندی که همین حالا در بازار هست نزدیک است؛ یک سؤال مشخص پیش می‌آید: چرا فولکسواگن آن را نمی‌سازد؟
هیچ خودروی کنونی شباهتی به میشن افیشنسی ندارد؛ پس اگر فولکسواگن آن را با استفاده از قطعات موجود تولید می‌کرد، عملاً بی‌رقیب می‌شد و به نظر می‌رسید کار سودآوری هم باشد. اما این نگاه، یک حقیقت تلخ را نادیده می‌گیرد: توان فنی و امکان‌پذیری واقعی اغلب با یکدیگر در تضادند و جذابیتی که روی کاغذ می‌درخشد، لزوماً به موفقیت در سالن نمایش تبدیل نمی‌شود.
ما ماشین‌ها را کوچک و سبک می‌خواهیم، اما همزمان فضای خوب برای سر و پا، دید مناسب اطراف، سیستم صوتی قدرتمند، کیسه هوا و البته صفحات نمایش لمسی بزرگ با اتصال گوشی هوشمند توقع داریم. مهندسان هم به فضای لازم برای تجهیزات ایمنی اجباری و ساختارهای تصادف نیاز دارند و طراحان دوست دارند هر ماشینی که از استودیو خارج می‌شود، با سایزیدی پرصلابت و تناسبات چشم‌نواز حضور داشته باشد، نه اینکه محو شود.
به همین دلیل است که حتی سبک‌ترین و کارآمدترین خودروهای برقی امروز هم از نظر مصرف انرژی واقعی به پای این کنسپت نمی‌رسند. آزمایش‌های جذابی مثل این فعلاً همان آزمایش باقی می‌مانند، چون سودآوری تجاری و رعایت قانون‌ها همیشه بر پتانسیل فنی اولویت دارند. بنابراین میشن افیشنسی می‌تواند روی خودروهای تولیدی آینده اثر بگذارد، اما بعید است مانند XL1 تا مسیر خانه مشتریان پیش برود؛ و این واقعاً جای تأسف است.
به نقل از ماشین باز
این کنسپت بیشتر یک آزمایشگاه متحرک است تا یک خودروی نمایشگاهی صرف. فولکسواگن می‌خواهد بگوید پلتفرم‌های برقی موجود هنوز برای کاهش وزن، بهبود آیرودینامیک و افزایش برد ظرفیت دارند. اما مانع اصلی فقط فناوری نیست؛ چالش اصلی پیدا کردن تعادل میان سلیقه خریدار، ایمنی، هزینه تولید و حاشیه سود است. مدلی که روی کاغذ بی‌رقیب به نظر می‌رسد، در دنیای واقعی باید جایی برای کیسه هوا، ساختار تصادف، باتری، دوربین‌ها، رادارها، سخت‌افزار و نرم‌افزار باز کند و همین نیازها بخشی از وعده سبکی و اندازه کوچک را خنثی می‌کند.
خریدار امروز نیز فقط یک خودروی کم‌مصرف نمی‌خرد؛ او طراحی جذاب، فضای راحت، آپشن‌های روز، نمایشگر بزرگ و اتصال ساده گوشی را توقع دارد. از طرفی قوانین ایمنی هر روز سخت‌تر می‌شوند و مهندسان باید تجهیزات پیشرفته را در فضایی محدود جا دهند. تولید انبوه نیز تنها زمانی توجیه دارد که بتواند هزینه‌ها را پوشش دهد و سود قابل قبولی بسازد؛ در غیر این صورت حتی ایده درخشان هم در مرحله طراحی متوقف می‌شود.
به همین دلیل انتظار داریم میشن افیشنسی به خط تولید نرسد، اما دستاوردهای آن مسیر مدل‌های آینده را روشن‌تر می‌کند. کاهش مقاومت هوا، مدیریت بهتر حرارت، معماری جمع‌وجور باتری و سبکی ساخت می‌توانند در نسل‌های بعدی آی‌دی پولو و خودروهای شهری فولکسواگن ظاهر شوند. در واقع این پروژه شکست نیست؛ سرمایه‌گذاری روی زمانی است که قوانین، زیرساخت‌ها و سلیقه بازار به سمت خودروهای برقی سبک‌تر و تمیزتر بلوغ کامل پیدا کنند. شاید روزی فناوری و مقررات آن‌قدر پیش بروند که این رویا عملی شود، اما فعلاً باید به نسخه‌های تولیدی تکیه کنیم.