وقتی دوج چارجر نسل هشتم را کاملاً برقی معرفی کرد، این تصمیم کمی نبود که ماشین عضلانی محبوب را یک‌بار برای همیشه به خاک بکشد. خریداران آمریکایی مثل خوشه‌ای از انگور کپک‌زده، چارجر برقی را پس زدند؛ در نخستین سال کامل فروش (۲۰۲۵)، این مدل تنها ۱۰ درصد فروش نسخه V8 در سال آخر (۲۰۲۳) را تجربه کرد. تا اواسط امسال هم گزارش‌ها حاکی از آن بود که بیش از ۱۱ هزار دستگاه چارجر برقی در نمایشگاه‌های فروشندگان مانده و به‌طور میانگین بیش از ۴۰۰ روز معطل شده‌اند. اما استلانتیس، مالک دوج، واکنش سریعی نشان داد: معماری STLA Large که در آلفارومئو جولیای نسل بعد هم استفاده می‌شود، امکان نصب موتورهای بنزینی را داشت و اواخر سال گذشته یک شش‌سیلندر خطی توئین‌توربو به چارجر اضافه شد. این نسخه اکنون هفت برابر بیشتر از مدل برقی می‌فروشد و نسخه برقی فقط به‌صورت سفارشی قابل تهیه است. خبر بزرگتر؟ موتور ۶.۲ لیتری هِمی V8 با بیش از ۷۰۰ اسب بخار در نسخه SRT Hellcat فقط چند ماه دیگر فاصله دارد.
چارجر شش‌سیلندر از موتور ۳.۰ لیتری جدید «هَریکِین» توئین‌توربو بهره می‌برد؛ نسخه H/O با ۴۱۴ اسب بخار و ۴۶۸ پاوند-پا و نسخه Scat Pack (مدل تست ما) با ۵۴۳ اسب بخار و ۵۳۱ پاوند-پا. گیربکس هر دو مدل اتوماتیک هشت‌سرعته است و برای نخستین بار، چارجر با محرک همه‌چرخ (با تمایل به محور عقب) عرضه می‌شود. تابع Line Lock با قطع اتصال محور جلو، برن‌اوت را ممکن می‌کند. این خودرو همچنین به‌عنوان بخشی از راه‌اندازی محدود برند دوج، رسماً به اروپا می‌آید؛ هر دو نسخه برقی (Daytona) و شش‌سیلندر (Sixpack) فقط چپ‌فرمان عرضه می‌شوند و بریتانیا از فروش رسمی محروم می‌ماند.
در تجربه رانندگی در نیویورک، چارجر قبل از دیده شدن شنیده می‌شد؛ اما به‌جای غرش V8، صدای ملایم‌تری دارد. طراحی فوق‌العاده است؛ با رنگ آبی درخشان «Bludicrous» زیر آفتاک تابستان، خطوط مربعی زیبا و چراغ‌های LED یکپارچه، و با وجود بیش از ۵.۲ متر طول و ۲ متر عرض (بزرگتر از مرسدس S-Class)، به طرز عجیبی کوچک‌تر از اندازه واقعی به نظر می‌رسد. موتور شش‌سیلندر خوب است؛ گشتاور پایین زیاد و میل به دور گرفتن دارد، صدای کافی است (غرش‌دار به‌جای دادزن)، اما یک موتور فوق‌العاده نیست. دو ضعف دیگر گیربکس در سرعت‌های پایین و فرمان بی‌روح است. اما این یک ماشین عضلانی است؛ «به اندازه کافی خوب، همان به اندازه کافی خوب».
اما چرا اینقدر جذاب است؟ چارجر در احساسی که به شما می‌دهد و در قابلیت استفاده روزانه، فوق‌العاده عمل می‌کند. بعد از یک آخر هفته طولانی با رانندگی در همه نوع جاده و ترافیک کثیف، لبخند از روی صورم پاک نشد. فضای کابین و صندوق عقب عظیم است (در یک مورد پنج سرنشین بزرگسال جا گرفتند)، صندلی‌ها راحت و تکنولوژی ساده نگه داشته شده. این خودرو واقعاً ماشینی است که با کمال میل برای همیشه نگه می‌داری؛ چه آرام، چه پرشور. چه برگشت بزرگی از آن شروع پر از لرزش برقی!
به نقل از ماشین باز : ماجرای چارجر فراتر از یک مدل خاص است؛ نمادی از چرخش بزرگ صنعت خودرو از شتاب‌زدگی برقی به واقع‌بینی است. وقتی دوج چارجر برقی را معرفی کرد، فشار ایدئولوژیک برقی‌سازی همه‌چیز در اوج بود، اما پاسخ بازار واضح و تلخ بود. فروش تنها ۱۰ درصدی نسبت به نسخه V8 نشان داد که خریداران خودروهای عضلانی، اصالت موتوری و فرهنگ درگ‌استریپ را می‌خواهند، نه خاموشی برقی و شتاب صاف. این یک یادگیری بزرگ برای کل صنعت است: نمی‌توان محصولات نمادین را با اجبار ایدئولوژیک دوباره اختراع کرد. درس فنی کلیدی این است که پلتفرم‌های انعطاف‌پذیر مثل STLA Large که هم موتور احتراق و هم الکتریکی را پشتیبانی می‌کنند، در این روزها حیاتی‌اند. استلانتیس می‌تواند ترکیب محصول را بر اساس تقاضای واقعی تنظیم کند و این یک مزیت رقابتی بزرگ در دوران گذار پر از عدم قطعیت است؛ درسی که سایر خودروسازان هم باید آن را یاد بگیرند.
ورود چارجر به اروپا هم جالب توجه است. فورد موستانگ یک دهه پیش این بازار را باز کرد و حالا با تعطیلی کامارو در ۲۰۲۴ و گریز چارجر از برق، موستانگ تقریباً تنها بازیگر این حوزه شده است. چارجر شش‌سیلندر می‌تواند رقابت خوبی ایجاد کند، هرچند عدم عرضه نسخه راست‌فرمان، فروش در بریتانیا را دشوار می‌کند. پیش‌بینی ما: با بازگشت موتور هِمی V8 با بیش از ۷۰۰ اسب بخار در نسخه Hellcat، چارجر دوباره به صدر خودروهای عضلانی بازمی‌گردد. اما موتور شش‌سیلندر توئین‌توربو هم جای خودش را پیدا خواهد کرد؛ برای کسانی که می‌خواهند عضلانی بودن را با کاربرد روزمره و هزینه معقول‌تر ترکیب کنند. صنعت در حال یادگیری است که مشتریان فرار نمی‌کنند؛ فقط باید به صدایشان گوش داد.