صنعت خودروسازی بریتانیا این روزها روزهای سختی را می‌گذراند؛ به‌طوری که اخبار اخیر درباره تعدیل حدود ۴ هزار نیروی کار در جگوار لندرور (JLR) نیز این موضوع را به روشنی نشان داد. با این حال، در میان این اخبار نگران‌کننده، امیدواری‌هایی هم وجود دارد. مک‌لارن اعلام کرده که در چارچوب یک سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون پوندی برای ایجاد دومین خط تولید در بریتانیا، حداقل ۱۰۰۰ شغل مستقیم ایجاد می‌کند. این سرمایه‌گذاری برای تولید مدل‌های جدید و بسیار مورد انتظار این شرکت، از جمله یک شاسی‌بلند (SUV) اختصاص دارد. در همین حال، نیسان نیز ۱۷۰ میلیون پوند برای تولید مدل جدید «کیکس» (Kicks) در کارخانه ساندرلند سرمایه‌گذاری می‌کند که این امر به حفظ شغل‌ها در منطقه وِرساید کمک شایانی خواهد کرد.
نکته جالب توجه در بیانیه‌های مطبوعاتی مک‌لارن و نیسان، حضور نقل‌قول‌هایی از نخست‌وزیر و وزیر تجارت بریتانیا بود که نشان‌دهنده جدی گرفتن تولید ملی در این کشور است. این اعلامیه‌ها گستره‌ای از مهارت‌های مهندسی بریتانیا را از سوپراسپرت‌ها تا مدل‌های تولید انبوه نشان می‌دهد. اما یک مشکل بزرگ وجود دارد: تمرکز خالص این سرمایه‌گذاری‌ها روی خودروهای با موتور احتراقی است! مک‌لارن به دلیل نبود تقاضای کافی، تولید ماشین‌های الکتریکی را به تعویق انداخته و نیسان نیز به دلیل کند شدن رشد فروش، برنامه‌های خودروهای الکتریکی خود را کاهش داده و کیکس هایبریدی را به ساندرلند آورده است (هرچند برای پر کردن بخشی از ظرفیت کارخانه با شرکت چری در مذاکره است).
بریتانیا در حال از دست دادن عرصه در مسابقه خودروهای الکتریکی است. در حالی که شرکت‌هایی مانند نیسان (با لیف و جوک جدید) و جگوار لندرور (با رنج‌روور الکتریک و جگوار تایپ ۰۱) همچنان بخش عمده‌ای از تولیدات الکتریکی خود را در بریتانیا نگه داشته‌اند، کشورهای دیگر مانند اسپانیا (با کارخانه‌های گروه فولکس‌واگن و ام‌جی) و کشورهای اروپای شرقی (با جذب شرکت‌های چینی مانند لپ‌موتور و جیلی) با سرعت بیشتری در حال پیشروی هستند. چین در حال ساخت کارخانه‌های تمام‌عیار خودروهای الکتریکی در اروپای شرقی است، چیزی که بریتانیا دهه‌هاست ندیده است. دولت بریتانیا باید علاوه بر جشن گرفتن این اخبار خوب، قوانین شفافی برای تشویق تولید خودروهایی که مشتریان می‌خواهند و در عین حال سرمایه‌گذاری بلندمدت برای آینده الکتریکی ایجاد کند.
به نقل از ماشین باز سرمایه‌گذاری‌های اخیر مک‌لارن و نیسان، بی‌شک یک نفس تازه برای صنعت خودرو بریتانیا و هزاران خانواده شاغل در این بخش است؛ اما نگاهی عمیق‌تر به پشت صحنه این اخبار، هشدارهای مهمی را آشکار می‌کند. تمرکز این دو غول خودروسازی روی موتورهای احتراقی و هایبرید، در کوتاه‌مدت سودآوری و حفظ شغل را به همراه دارد، اما در بلندمدت خطر عقب‌ماندگی جدی بریتانیا در مسابقه خودروهای الکتریکی (EV) را تشدید می‌کند. در حالی که بریتانیا بر روی موفقیت‌های فعلی خود در تولید خودروهای بنزینی تکیه می‌کند، رقبای اروپایی آن مانند اسپانیا و کشورهای اروپای شرقی، با جذب سرمایه‌های کلان شرکت‌های چینی، در حال ساخت کارخانه‌های تمام‌عیار و زیرساخت‌های تولید خودروهای الکتریکی نسل جدید هستند.
کاهش موقت تقاضا برای خودروهای الکتریکی در بازار جهانی، به دلیل قیمت بالا و عدم قطعیت در قوانین دولتی، باعث شده تا تولیدکنندگان سنتی استراتژی‌های محافظه‌کارانه‌ای اتخاذ کنند. این یک واکنش طبیعی تجاری است، اما مشکل اصلی، فقدان یک نقشه راه بلندمدت و شفاف در سطح کلان است. دولت بریتانیا باید تعادل بسیار ظریفی میان حمایت از تولید خودروهایی که مشتریان امروز می‌خواهند و ایجاد مشوق‌های مالیاتی قوی برای سرمایه‌گذاری در فناوری‌ها و تولید باتری در داخل کشور برقرار کند.
اگر بریتانیا نتواند سرعت سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه، زیرساخت‌های شارژ و تولید باتری‌ها را افزایش دهد، احتمالاً شاهد انتقال تدریجی تمرکز تولیدکنندگان بین‌المللی به مناطق دیگر اروپا خواهیم بود. موفقیت‌های فعلی نباید باعث غفلت از آینده شود؛ زیرا بقای صنعت خودرو بریتانیا در دهه‌های آینده، به تصمیمات جسورانه و پیش‌بینانه‌تر دولت و هماهنگی بیشتر با روند جهانی برقی‌شدن ناوگان خودرویی وابسته است. در غیر این صورت، کارخانه‌های تازه‌تأسیس در اروپای شرقی به‌زودی جایگزین بریتانیا به عنوان قطب تولید خودروهای الکتریکی قاره اروپا خواهند شد.