نسل الکتریکی داوج چارجر به یکی از تلخ‌ترین شکست‌های بازار خودرو تبدیل شد؛ ماشینی که پاسخی به سوالی بود کسی نپرسیده بود. در نتیجه، داوج و مادرش استلانتیس به‌سرعت دست به کار شدند و انعطاف‌پذیری پلتفرم STLA Large را به رخ کشیدند. حالا چارجر با موتور ۳.۰ لیتر توربوی شش‌سیلندر خطی «توفان» عرضه می‌شود و در کنار نسخه الکتریکی Daytona، نسخه بنزینی Sixpack هم به‌طور رسمی به اروپا می‌آید. البته فقط با فرمان چپ، بدون فروش رسمی در بریتانیا.
چارجر شش‌سیلندر در واقع موتور بدی نیست. نسخه پایه ۴۱۴ اسب بخار می‌دهد، اسکات پک ۵۴۳ اسب بخار تولید می‌کند و گیربکس هشت‌سرعته اتوماتیک وظیفه انتقال قدرت را بر عهده دارد. شتاب آن سرسام‌آور است، اما صدای آن جایگزین مناسبی برای غرش هِمی V8 نیست؛ پرخروش و باوقار است، اما کمی از آن بی‌اخلاقی و وحشت گرمای ماشین عضلانی کم می‌برد. خبر خوب این است که V8 اسطوره‌ای با بیش از ۷۰۰ اسب بخار نیز در راه است.
از نظر ظاهری، چارجر جدید شاید بهترین طراحی این خانواده باشد. خطوط مربع، کلاس بسیار خوب و چراغ‌های LED یکپارچه آن را مدرن اما اصیل نشان می‌دهند. با وجود ابعاد بزرگ‌تر از مرسدس کلاس S، خودرویی چابک، عضلانی و خوش‌تناسب به نظر می‌رسد. در داخل، فضای بسیار جادار، صندلی‌های راحت و تکنولوژی ساده‌ای پیدا می‌کنید که رانندگی را به یک تفریح روزمره تبدیل می‌کند.
در جاده‌های واقعی، چارجر کمی نقاط ضعف دارد: گیربکس در سرعت‌های پایه می‌لنگد و فرمان کمی بی‌روح است. اما این یک ماشین عضلانی است، نه رقیب بی‌ام‌و M5 در پیچ‌ها. در عوض، در خط مستقیم بی‌نظیر است، همه‌چیز در دسترس است و جاذبه بصری فوق‌العاده‌ای دارد. پس از یک آخر هفته شلوغ نیویورکی، تنها لبخند بر لب مانده بود.
به نقل از ماشین باز این ماجرا فراتر از یک تعمیر ساده محصول است؛ نشان می‌دهد که هویت خودروهای عضلانی نمی‌تواند با سرعت و گشتاور الکتریکی جایگزین شود. داوج در نسل هشتم به‌اشتباه تصور کرد که خریداران آمریکایی حاضرند اصالت، غرش و سادگی مکانیکی را با تکنولوژی نوین معامله کنند، اما بازار واکنش قاطع و سنگینی نشان داد. فروش نسخه الکتریکی تنها یک‌دهم مدل V8 قبلی بود و انبار شدن هزاران دستگاه آن، فشار مالی و بی‌اعتمادی برند را به دنبال داشت. در این شرایط، واکنش سریع استلانتیس حیاتی بود. پلتفرم STLA Large اجازه داد یک موتور بنزینی مناسب جایگزین شود و این انعطاف‌پذیری، دارایی استراتژیک کل گروه محسوب می‌شود.
با این حال، شش‌سیلندر توربوی «توفان» بیشتر یک راهکار میانه و موقت است تا جانشین واقعی هِمی. این موتور عملکرد روزمره، مصرف سوخت و صدا را خوب مدیریت می‌کند، اما برای طرفداران این کلاس، نمایش درگ، احساس خالص و حس مالکیت اهمیتی فراتر از اعداد دارند. به همین دلیل بازگشت قریب‌الوقوع V8 با بیش از ۷۰۰ اسب بخار، به‌طور نمادین موفقیت اصلی این پروژه را تکمیل خواهد کرد. در اروپا نیز این ماشین احتمالاً یک محصول انبوه نمی‌شود؛ بلکه یک بازیکن کلاس خاص، جذاب برای کلکسیونرها و اهل شور باقی می‌ماند. در درازمدت، چارجر جدید می‌تواند به یک کلاسیک آینده تبدیل شود، زیرا ترکیبی نادر از طراحی قابل‌شناسایی، قدرت قابل استفاده و شخصیت متفاوت ارائه می‌دهد.