صنعت خودرو بریتانیا این روزها دوران سختی را می‌گذراند؛ آن هم زمانی که جگوار لندرور خبر از تعدیل حدود چهار هزار شغل داده است. به همین دلیل، هر سرمایه‌گذاری جدیدی می‌تواند یک اتفاق مهم برای ایجاد اشتغال و حفظ اعتماد به این صنعت باشد.
مک‌لارن قصد دارد با سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون پوندی، دومین سایت تولیدی خود را در بریتانیا راه‌اندازی کند و دست‌کم هزار شغل مستقیم ایجاد کند. این سایت برای تولید مدل‌های جدید، از جمله یک شاسی‌بلند پرطرفدار استفاده خواهد شد. از سوی دیگر، نیسان ۱۷۰ میلیون پوند در کارخانه ساندرلند سرمایه‌گذاری می‌کند تا تولید کیکس به این خط بیاید و بخشی از مشاغل منطقه حفظ شود.
البته پشت این اخبار خوب، یک نگرانی بزرگ وجود دارد: تمرکز هر دو پروژه روی خودروهای احتراقی است. مک‌لارن ورود به دنیای برقی را به‌خاطر تقاضای فعلی کُند می‌کند و نیسان نیز با کیکس هایبریدی، بخشی از برنامه‌های خودروی برقی خود را محدودتر کرده است. در همین حال، مینی نیز تولید کوپر برقی در آکسفورد را به تعویق انداخته است.
با این حال، نیسان همچنان با لیف و جوک بخش بزرگی از تولید خودروی برقی بریتانیا را بر عهده دارد و جگوار لندرور نیز مدل‌های برقی مهمی را در میدلندز تولید خواهد کرد. مشکل اینجاست که کشورهای دیگر با سرعت بیشتری در حال جذب سرمایه‌گذاری‌های برقی هستند؛ از کارخانه‌های جدید در اسپانیا تا پروژه‌های شرکت‌های چینی در اروپای شرقی. بریتانیا به قوانین شفاف‌تر، حمایت هدفمند و توسعه مهارت نیاز دارد تا در آینده برقی جا نماند.
به نقل از ماشین باز ، این اخبار بیشتر یک «نفس کوتاه» تا یک پیروزی استراتژیک است. سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون پوندی مک‌لارن و ۱۷۰ میلیون پوندی نیسان ارزشمند است، چون ظرفیت تولید، اشتغال و اعتماد زنجیره تأمین را در بریتانیا حفظ می‌کند؛ به‌ویژه پس از تعدیل چهار هزار نفری جگوار لندرور که نشان داد فشار هزینه‌ها چقدر می‌تواند آسیب‌زا باشد. اما تصویر بزرگ‌تر هشدار می‌دهد: هر دو پروژه جدید در کوتاه‌مدت روی موتورهای احتراقی و تقاضای فعلی بازار شرط می‌بندند. این رویکرد زمان می‌خرد، اما آینده برقی نمی‌سازد. اگر بریتانیا بخواهد در برابر اسپانیا و اروپای شرقی که با هزینه پایین‌تر و حمایت‌های شفاف‌تر، کارخانه‌های تمام‌عیار جدیدی برای خودروهای برقی جذب می‌کنند، حرفی برای گفتن داشته باشد، باید جذابیت سرمایه‌گذاری خود را سریع‌تر بازسازی کند. نیسان با لیف و جوک و جگوار لندرور با رنجر روور الکتریک، جگوار تایپ ۰۱ و گی‌تی همچنان ستون‌های تولید برقی هستند؛ ولی تأخیر مینی و عقب‌نشینی نیسان ثابت می‌کند سرعت گذار کافی نیست. پیش‌بینی ما این است که رقابت شدیدتر می‌شود و بریتانیا برای جلوگیری از عقب‌ماندگی به قوانین روشن‌تر، مشوق‌های پایدار، توسعه نیروی متخصص و تقاضای قابل اعتماد نیاز دارد. در کوتاه‌مدت، شاید این رویکرد به سود تولیدکنندگان باشد؛ اما در بلندمدت برندهای چینی و اروپایی با تسلط بر باتری، نرم‌افزار و زنجیره تأمین، احتمالا سهم بیشتری از بازار قاره اروپا و بریتانیا می‌گیرند. در غیر این صورت، برندهای سنتی ممکن است سفارش‌ها و خطوط تولید آینده خود را به جاهایی ببرند که ریسک و هزینه پایین‌تر است. دولت باید بین جشن گرفتن خبرهای خوب و ساختن رقابت‌پذیری بلندمدت تفاوت قائل شود.