«میشن افیشنسی» (Mission Efficiency) جدیدترین کانسپت فولکس‌واگن است که پلتفرم و بسیاری از قطعات مدل آماده فروش ID پولو را به اشتراک می‌گیرد؛ اما برخلاف آن، هرگز راهی خط تولید نخواهد شد.
نگاهی به دستاوردهای خیره‌کننده این کانسپت، از خطوط دراماتیک و صیقلی‌اش تا نزدیکی‌اش با یک سوپرمینی ۲۵ هزار پوندی که همین حالا هم در فروشگاه‌ها موجود است، این سوال پیش می‌آورد: چرا فولکس‌واگن آن را نمی‌سازد؟ در حال حاضر هیچ خودروی تولیدی‌ای شبیه میشن افیشنسی نیست؛ پس ساختن آن با قطعاتی که عمدتاً از قبل وجود دارند، می‌توانست آن را عملاً بی‌رقیب و پروژه‌ای به شدت سودآور جلوه دهد.
اما این نگاه، واقعیت تلخی را نادیده می‌گیرد: توان فنی و امکان‌پذیری در دنیای واقعی اغلب دو مفهوم متضادند و چیزی که روی کاغذ جذاب به نظر می‌رسد لزوماً به یک موفقیت فروشگاهی تبدیل نمی‌شود. ما خودروهایمان را تا جای ممکن کوچک و سبک می‌خواهیم، اما همزمان سر و پای جا، دید همه‌جانبه، سیستم صوتی قدرتمند، کیسه‌های هوا و البته نمایشگرهای لمزی قطور با اتصال گوشی هوشمند هم طلب می‌کنیم.
از سوی دیگر، مهندسان به فضا برای تجهیزات ایمنی الزامی و ساختارهای تصادفی نیاز دارند و طراحان هم می‌خواهند هر خودرویی که از استودیو خارج می‌شود با استوار گسترده و تناسقات چشم‌گیر، حضوری قدرتمند داشته باشد، نه اینکه بی‌سر و صدا در پس‌زمینه محو شود. به همین دلیل حتی سبک‌ترین و کارآمدترین خودروهای الکتریکی امروزی هم نمی‌توانند از نظر راندمان واقعی به این کانسپت نزدیک شوند و آزمایش‌های جسوری مثل همین پروژه، فعلاً همان‌قدر آزمایش می‌مانند؛ چراکه سودآوری تجاری و رعایت مقررات همیشه بر پتانسیل فنی ارجحیت دارند. میشن افیشنسی قطعاً می‌تواند روی خودروهای تولیدی آینده تأثیر بگذارد، اما بعید است مانند XL1 راهی حیاط خانه مشتریان شود و این واقعاً تاسف‌بار است.
به نقل از ماشین بازوقتی یک خودروسازی خودرویی می‌سازد که در بازار عملاً رقیبی ندارد، معمولاً دلیل محکمی برای وارد نکردن آن به تولید دارد. در مورد میشن افیشنسی، این دلیل ترکیبی از هزینه، ایمنی و سلیقه واقعی بازار است. فولکس‌واگن می‌داند که خریداران معمولی، برخلاف علاقه‌مندان به فناوری، حاضر نیستند برای راندمان خالص، فضای پای، دید اطراف و حتی کیفیت سیستم صوتی خود فدا کنند. باتری‌ها و تجهیزات ایمنی قانونی جا می‌خواهند و طراحی‌های کم‌عرض با مقررات سختگیرانه تصادف تطبیق نمی‌کنند.
با این حال، این کانسپت پروژه‌ای بی‌فایده نیست؛ فولکس‌واگن از آن به عنوان آزمایشگاهی برای فناوری‌های فردا استفاده می‌کند: الکتروموتورهای سبک‌تر، باتری‌های متراکم‌تر و مدیریت حرارتی هوشمندتری که در نسل‌های آینده خانواده ID، به ویژه جانشین ID پولو، ظاهر می‌شوند. این رویکرد یادآور پروژه XL1 است که از نظر فروش شکست خورد اما تکنولوژی‌هایش در محصولات معمولی زنده ماندند.
در شرایطی که رقبای چینی با قیمت‌های تهاجمی و بهره‌وری بالا بازار را تحت فشار گذاشته‌اند، فولکس‌واگن بیشتر از همتهای پیشین به برد و راندمان واقعی نیاز دارد. انتظار می‌رود طی سه تا پنج سال آینده، عناصر طراحی و مهندسی این کانسپت به‌تدریج در مدل‌های تولیدی جریان پیدا کند؛ نه به شکل یک خودروی پرحاشیه، بلکه به صورت ارتقاءهای عملی که خریدار معمولی شاید حتی متوجه آن‌ها نشود. به عبارت دیگر، میشن افیشنسی هرگز با همین شکل وارد خیابان‌ها نمی‌شود، اما روح آن در خودروهای تولیدی آینده فولکس‌واگن جریان خواهد یافت.