صنعت خودروسازی بریتانیا این روزها روزهای سختی را می‌گذراند؛ اخبار اخیر درباره تعدیل حدود ۴۰۰۰ نیروی کار در جگوار لندرور (JLR) به‌خوبی این فشار را نشان می‌دهد. اما در میان این تاریکی‌ها، خبرهای مثبتی هم به گوش می‌رسد که شایسته توجه است.
مک‌لارن قصد دارد دست‌کم ۱۰۰۰ شغل مستقیم جدید ایجاد کند؛ بخشی از سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون پوندی برای راه‌اندازی دومین پایگاه تولیدی در بریتانیا که قرار است مدل‌های جدید و به‌شدت مورد انتظار این برند — از جمله یک شاسی‌بلند — را تولید کند. در همین حال، نیسان نیز ۱۷۰ میلیون پوند سرمایه‌گذاری می‌کند تا مدل جدید Kicks را در کارخانه ساندرلند به تولید برساند؛ حرکتی که به حفظ شغل‌ها در این منطقه کمک شایانی می‌کند. اینکه در بیانیه‌های مطبوعاتی هر دو شرکت، به‌ترتیب از نخست‌وزیر و وزیر کسب‌وکار بریتانیا نقل‌قول شده، نشان می‌دهد که تولید در این کشور جدی گرفته می‌شود — و این قطعاً خبر خوبی است.
اما پشت این سرتیترهای درخشان، یک نگرانی جدی پنهان است: هر دو پروژه کاملاً روی خودروهای احتراقی تمرکز دارند. مک‌لارن به دلیل نبود تقاضای کافی، ورود به دنیای برقی را به تعویق انداخته و نیسان نیز با کند شدن رشد فروش EVها، برنامه‌های برقی خود را تعدیل کرده است. همین روند باعث شد مینی هم تولید Cooper EV در آکسفورد را به تعویق بیندازد. در مقابل، کشورهای رقیب پیش می‌روند: اسپانیا میزبان کارخانه‌های EV گروه VW و یک کارخانه جدید MG است و شرکت‌های چینی مانند لپ‌موتور و جیلی در حال احداث کارخانه‌های تمام‌قد در اروپای شرقی هستند.
این یک دوره گذار به‌ویژه چالش‌برانگیز است. دولت بریتانیا حق دارد این خبرهای خوب را جشن بگیرد، اما در عین حال باید قوانین شفافی تدوین کند که به تولیدکنندگان امکان دهد خودروهایی را که مشتریان واقعاً می‌خواهند بسازند و بفروشند، و در عین حال سرمایه‌گذاری بلندمدت برای آینده برقی را تشویق کند.