وقتی دنیای خودرو پر از هایپرکارهای جادویی آدرین نیوی، گزارش‌های مالی نگران‌کننده و مفاهیم نظامی‌مانند مانند دردنات است، به راحتی می‌توان فهمید که چرا آستون مارتین DB12 گاهی در حاشیه می‌ماند. با این حال، این «سوپر تورر» شاید از همه مدل‌های برند بیشتر نماینده واقعی آستون مارتین باشد؛ خودرویی که به اندازه Vantage پایه معمولی نیست و هیجان انگیز بودن Vanquish با موتور V12 را هم ندارد، اما تعادل و گستره عملکردی‌اش به حدی است که می‌تواند رقیب جدی پورشه 911 Turbo S، مازراتی Granturismo Trofeo، فراری Amalfi، بنتلی Continental GT و نسخه‌های جذاب AMG GT باشد.
اکنون این مقایسه دل‌انگیزتر هم شده است، زیرا سه سال از پرده‌برداری اولیه می‌گذرد و آستون مارتین نسخه S را معرفی کرده است. قدرت موتور ۲۰ اسب بخار بیشتر شده، وزن تا ۵۰ کیلوگرم کاهش یافته و تعلیق برای کنترل بدنه بهتر و در عین حال راحتی بیشتر در سرعت‌های پایین بازتنظیم شده است. تغییرات ریز هم به گفته سازنده حس فرمان تا کنترل کشش جانبی را بهبود داده‌اند. نسخه S در کنار مدل معمولی به فروش می‌رسد و خبری است که باید از آن استقبال کرد؛ چون آستون مارتین پیش از این همین مسیر را با DBS Superleggerا طی کرد و نتیجه آن، شاهکار فوق‌العاده DBS 770 Ultimate شد.
اگر به تاریخچه نگاه کنیم، آستون مارتین عادت دارد از نشان S برای مدل‌های سریع‌تر استفاده کند و این سنت از DB3 S سال ۱۹۵۳ آغاز شد. اما هیچ‌وقت به اندازه امروز منسجم و گسترده از این نشان استفاده نکرده است. در دوران ونکوئیش اولیه، نسخه S در عمل بیشتر یک فیس‌لیفت بود تا به نمایندگان فروش بگویند مشتریان قبلی را برای پرداخت مبلغی چند ده هزار دلاری دعوت کنند. کاربرد واقعی این نشان، شبیه به آنچه از Vantage ۲۰۱۱ دیدیم، اضافه شدن یک مدل قدرتمندتر و گسترش دادن مرزهای خانواده بود، نه صرفاً یک آپدیت میانه‌دوره.
حالا باید ببینیم آیا DB12 S می‌تواند جایگاه خود را توجیه کند و در اکوسیستم خودروهای GT دقیقا کجا می‌نشیند.
به نقل از ماشین باز
آستون مارتین با DB12 S در واقع داستان «قدرت بیشتر، وزن کمتر» را روایت می‌کند، اما نقطه قوت واقعی این است که فاصله میان یک GT روزمره و یک خودروی ورزشی خالص را هوشمندانه مدیریت می‌کند. ۲۰ اسب بخار افزایش قدرت به تنهایی شاید در این کلاس تعیین‌کننده نباشد؛ ولی وقتی با کاهش وزن تا ۵۰ کیلوگرم، تنظیم مجدد تعلیق و بهبود حس فرمان ترکیب شود، نتیجه ماشینی است که واکنش‌های سریع‌تر، پایداری اطمینان‌بخش‌تر و شاید مهم‌تر از همه، شخصیت پرانرژی‌تری دارد. در عین حال، آستون مارتین باید مراقب باشد که صدای بلندتر و تعلیق تیزتر، راحتی سفرهای طولانی را فدا نکند؛ چون مشتری GT منتظر لوکس و آرامش هم هست.
از نظر جایگاه بازار، DB12 S نقش یک حلقه کلیدی را بازی می‌کند: نسخه پایه برای مشتریان تمایل‌پذیر به آرامش، S برای کسانی که رایحه ورزش‌کاری پررنگ‌تر می‌خواهند و Vanquish برای کسانی که موتور V12 و حس ویژه را طلب می‌کنند. این ساختار دقیقاً مثل مسیری است که آستون مارتین با DBS Superleggera و نسخه 770 Ultimate تجربه کرد و نشان داد ارتقای داینامیک می‌تواند یک مدل خوب را به یک مدل فراموش‌نشدنی تبدیل کند. پیش‌بینی این است که DB12 S اگر قیمت‌گذاری و تجهیزاتش درست مدیریت شوند، به انتخاب افراد متخصص‌تر تبدیل شود و حتی می‌تواند جلوه برخی رقبا را تحت تاثیر قرار دهد، هرچند شکست دادن فراری Amalfi یا پورشه 911 Turbo S آسان نیست. موفقیت نهایی به این بستگی دارد که این تغییرات در جاده‌های واقعی چه حسی می‌سازند، نه فقط چه اعدادی در کاتالوگ می‌نویسند.