در میان هیاهوهایی مثل هایپرکارهای طراحیشده توسط آدریان نیوی، اخبار کساد اقتصادی و کانسپت‌های خشن نظامی (شانیده‌اید Dreadnought را؟)، به‌راحتی می‌شود آستون مارتین DB12 را فراموش کرد. این «سوپر تورر» کمتر از ونتج پایه دیده می‌شود و به‌اندازه ونکوئیش با موتور V12 خاص نیست، اما در بسیاری از جهات دقیقاً همان ماشینی است که سازنده‌اش را به بهترین شکل نمایندگی می‌کند. مدلی با تنوعی که می‌تواند در یک تست گروهی نفس‌گیر در برابر پورشه 911 توربو اس، مازراتی گرانتوریزمو تروفئو و فراری فوق‌العاده آملفی رقابت کند.
حالا آن تست گروهی که بیشتر شبیه به یک نبرد تمام‌عیار است، کمی وسوسه‌انگیزتر شده است؛ چرا که سه سال پس از عرضه، نسخه S از DB12 معرفی شده تا لبه‌های آن را تیزتر کند. قدرت موتور افزایش یافته، سیستم تعلیق نه‌تنها برای کنترل بهتر بدنه بلکه برای راحتی بیشتر در سرعت‌های پایین‌تر نیز تنظیم مجدد شده و تغییرات جزئی دیگری برای بهبود حس فرمان تا کنترل یاو اعمال شده است. این مدل در کنار نسخه استاندارد عرضه می‌شود و جای هیجان دارد، چرا که آخرین باری که آستون مارتین چنین رویکردی برای یک گرندتورر ارشد داشت، دی‌بی‌اس سوپرلجرای بسیار خوب را به شاهکار دی‌بی‌اس 770 آنلیمیت تبدیل کرد.
اگر به تاریخچه نگاه کنیم، آستون مارتین همیشه مدل‌های سریع‌تری با پسوند S داشته است که از دی‌بی۳ S در سال ۱۹۵۳ آغاز می‌شود. با این حال، سابقاً هرگز به گستردگی و ثباتِ امروزه از این پسوند استفاده نکرده بود. نسخه S ونکوئیش نسل اول در واقع یک فیس‌لیفت بود تا دلیل موجهی برای تماس فروشندگان با مالکان جهت دریافت پنج یا شش رقم پول دیگر باشد. اما پسوند S از ونتج ۲۰۱۱ به بعد، بیشتر به عنوان یک افزونه به رنج محصولات و گسترش دامنه توانمندی‌های این خودروها استفاده می‌شود تا یک آپدیت میانه‌دوره. اکنون باید دید آیا DB12 S جایگاهش را توجیه می‌کند و دقیقاً کجای اکوسیستم گرندتوررها قرار می‌گیرد.