وقتی صحبت از میوه‌های ممنوعه صنعت خودرو می‌شود، معمولاً دلیل خوبی برای ممنوع بودنشان وجود دارد. اما ماشین‌های عضلانی آمریکایی همیشه استثنا بوده‌اند. پس از ورود فورد موستانگ به بریتانیا یک دهه پیش، به نظر می‌رسید این مدل تنها موسل‌کار بازار باقی می‌ماند؛ رقیب اصلی‌اش شورولت کامارو در سال ۲۰۲۴ از تولید خارج شد و دوج چارجر نسل هشتم در همان سال به برق کشیده شد - تصمیمی که تقریباً نام این مدل افسانه‌ای را پاک می‌کرد. در اولین سال کامل فروش (۲۰۲۵)، چارجر برقی تنها ۱۰ درصد فروش مدل V8 در سال ۲۰۲۳ را ثبت کرد و گزارش‌ها نشان می‌داد بیش از ۱۱ هزار دستگاه از این مدل برقی، به‌طور میانگین بیش از ۴۰۰ روز روی دست نمایندگی‌ها مانده بودند.
اما استلانتیس، مالک دوج، واکنش سریعی نشان داد. پلتفرم STLA Large که قرار است برای آلفا رومئو جولیای نسل بعدی هم استفاده شود، قابلیت میزبانی موتورهای بنزینی را هم دارد؛ پس در اواخر سال گذشته موتور ۳.۰ لیتری شش سیلندر خطی توئین‌توربو «Hurricane» به چارجر اضافه شد. نتیجه چشمگیر بود: نسخه شش‌سیلندر هفت برابر بیشتر از مدل برقی می‌فروشد و حالا نسخه برقی (با نام دیتونا) فقط با سفارش ویژه قابل خرید است. خبر بهتر این که موتور ۶.۲ لیتری V8 همی با بیش از ۷۰۰ اسب بخار در مدل SRT Hellcat نیز فقط چند ماه دیگر فاصله دارد.
اما این پایان ماجرا نیست: دوج با یک راه‌اندازی محدود، رسماً به اروپا برمی‌گردد. هر دو نسخه برقی (دیتونا) و شش‌سیلندر (سیکس‌پک) در قاره اروپا عرضه می‌شوند، البته فقط با فرمان چپ و بدون فروش رسمی در بریتانیا. با این حال، وارد کردن یک دستگاه از اروپا بسیار ساده‌تر از قبل خواهد بود. ما هم فرصت یافتیم نسخه شش‌سیلندر را در نیویورک به مدت یک آخر هفته کامل آزمایش کنیم.
چارجر جدید به لطف طراحی فوق‌العاده، ابعاد باشکوه (بیش از ۵.۲ متر طول، بزرگتر از مرسدس کلاس S) و آن رنگ آبی خیره‌کننده، واقعاً چشم‌نواز است. مدل Scat Pack با ۵۴۳ اسب بخار و گشتاور ۷۲۰ نیوتن‌متری شتاب بسیار خوبی دارد و سیستم همه‌چرخ‌محرک با تمایل به محور عقب به این کار کمک می‌کند؛ قابلیت Line Lock هم برای لاستیک‌سوزی وجود دارد! موتور Hurricane عملکرد خوبی دارد و صدای گازوئیلی دلنشینی هم دارد، هرچند فرمان مقداری بی‌روح است و گیربکس هشت سرعته در سرعت‌های پایین گاهی تکان می‌خورد. اما در نهایت، چارجر شش‌سیلندر خودرویی است که هر روز رانندگی با آن هیجان‌انگیز است و لبخند را روی لب شما نگه می‌دارد - دقیقاً همان چیزی که یک موسل‌کار باید باشد.
به نقل از ماشین بازشکست چارجر برقی درس مهمی برای صنعت خودرو دارد: نمی‌توان فرهنگ رانندگی را با دستورالعمل‌های زیست‌محیطی جایگزید. موسل‌کارها بیش از آنکه خودرو باشند، نماد فرهنگ آمریکایی هستند و حذف موتور V8 از آن‌ها مثل حذف روح از بدنشان است. تصمیم استلانتیس برای استفاده از پلتفرم چندمنظوره STLA Large نشان می‌دهد که انعطاف‌پذیری در طراحی پلتفرم چقدر حیاتی است؛ شرکتی که بتواند روی یک شاسی هم خودروی برقی و هم بنزینی بسازد، در بازار متغیر امروز خیال راحت‌تری دارد. اما داستان شش‌سیلندر خطی هم جالب است: موتور Hurricane توئین‌توربو ثابت می‌کند توربوشارژر می‌تواند جایگزین مناسبی برای حجم بالا باشد، هرچند صدای V8 هنوز جایش خالی است. فروش هفت برابر بیشتر نسبت به نسخه برقی نشان می‌دهد مصرف‌کننده آمریکایی حاضر است به سمت برق برود، اما نه به قیمت از دست دادن کاراکتر و هویت خودرو. ورود دوج به اروپا هم حرکت جسورانه‌ای است؛ در بازار تحت سلطه برندهای آلمانی، چارجر به عنوان یک گزینه متفاوت و هیجان‌انگیز شناخته می‌شود. البته فقط با فرمان چپ بودن، محدودیت بزرگی برای بازار بریتانیا ایجاد می‌کند. در نهایت، بازگشت V8 همی نشانه این است که دوج به ریشه‌هایش برگشته است. شاید آینده الکتریکی باشد، اما فعلاً موسل‌کارهای بنزینی هنوز نفس می‌کشند.