طبق آخرین گزارش جنایی انگلستان و ولز، تقریباً سهچهارم خودروهای گزارششده بهعنوان دزدیدهشده در سال منتهی به مارس ۲۰۲۵ هرگز بازیابی نشدند. اما در همین حال، شرکتهای ارائهدهنده خدمات ردیابی حرفهای گزارش میدهند که نرخ بازیابی خودروهای مجهز به سیستمهای ردیابی تحت نظارت بین ۹۵ تا ۹۹ درصد است؛ رقمهایی که ضعفهای جدی سیستمهای موقعیتیاب کارخانهای را برجسته میکند. استیو لانچبری، مهندس ارشد امنیت خودرو در Thatcham Research، میگوید سارفان حرفهای دقیقاً میدانند کارخانهها سیمکارت تعبیهشده خدمات خودروهای متصل را کجا قرار میدهند و یکی از اولین کارهایشان پس از دزدیدن ماشین، بیرون کشیدن قطعاتی مانند سیستم سرگرمی-اطلاعات برای دسترسی به سختافزار ردیابی است؛ در نتیجه «در نهایت امکان مکانیابی خودرو از بین میرود».
در مقابل، سیستمهای ردیابی پس از فروش (aftermarket) بهگونهای طراحی شدهاند که مخفی بمانند. برخلاف سیستمهای کارخانهای، این دستگاهها باتری مستقل دارند و تا زمان فعالسازی در حالت خواب بهسر میبرند، بنابراین سارقان نمیتوانند آنها را از طریق الکترونیکی تشخیص دهند. کارشناسان هشدار میدهند که تکیه بر برچسبهای بلوتوثی مانند Apple AirTag یا Samsung SmartTag اشتباه است، زیرا این دستگاهها برای پیدا کردن وسایل گمشده طراحی شدهاند و با بوق زدن، سارفان را به مکان خود هدایت میکنند. رانندگان باید به دنبال سیستمهای دارای گواهینامه استانداردهای S5 یا S7 کمپانی Thatcham باشند، یا جدیدترین محصولات S5-2E که قابلیت بیحرکتسازی (immobilisation) دارند. مهمتر از همه، اطمینان از فعال بودن اشتراک سرویس نظارت است؛ بسیاری از مالکان پس از انقضای اشتراک، ایمیلها را نادیده میگیرند و در صورت سرقت، سیستم قابل فعالسازی نخواهد بود.
در دنیای واقعی نتایج خود را نشان دادهاند: شرکت Tracker در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۷۰۰ خودروی دزدیدهشده را بازیابی کرد که نیمی از آنها در کمتر از چهار ساعت و ۸۰ درصد در کمتر از ۲۴ ساعت پیدا شدند. شرکت Inn-Track نیز از نرخ بازیابی بیش از ۹۹ درصد با ۹۰ درصد بازیابی در کمتر از ۲۴ ساعت خبر میدهد. گشت اولیه پلیس این فناوری را «ساعت طلایی» مینامد، چرا که اگر خودرو در ۲۴ ساعت اول پیدا نشود، احتمال بازیابی آن به صفر میل میکند. علاوه بر بازیابی خودروها، ردیابها به پلیس کمک میکنند تا تأسیسات قطعهگیری غیرقانونی، سایتهای صادراتی و محلهای نگهداری موقت خودروهای دزدی را شناسایی کنند؛ طی عملیاتهای اخیر ۲۰ تا ۳۰ از این سایتها تعطیل شدند. بر اساس دادههای DVLA، هر ۱۰ دقیقه یک خودرو در بریتانیا دزدیده میشود و پرطرفدارترین مدلهای هدف عبارتند از: فورد فیستا (۳۵۱۱ سرقت)، فولکسواگن گلف (۱۶۲۵)، فورد فوکوس (۱۴۷۴)، تویوتا RAV4 (۱۳۱۹)، BMW سری ۳ (۱۲۴۹)، نیسان جوک (۱۲۰۰)، تویوتا C-HR (۹۶۷)، لکسوس NX (۹۵۱)، رنجروور اِووک (۸۹۵) و واکسول کورسا (۸۷۴).
به نقل از ماشین بازاین خبر نشاندهنده یک پارادوکس جالب در صنعت امنیت خودروست: با وجود پیشرفت چشمگیر تکنولوژی در خودروهای مدرن، سیستمهای امنیتی کارخانهای اغلب ضعیفتر از راهکارهای مستقل عمل میکنند. دلیل اصلی این موضوع کاملاً شفاف است — سارفان حرفهای دقیقاً میدانند سیستمهای ردیابی کارخانهای کجا قرار دارند و چطور باید آنها را غیرفعال کنند. این یک نقطه ضعف ذاتی در استانداردسازی است: وقتی همه چیز در یک مکان ثابت و پیشبینیشده قرار دارد، کار سارق بهمراتب آسانتر میشود. دستگاههای پس از فروش با باتری مستقل، حالت خواب و نصب در مکانهای متغیر، این پیشبینیپذیری را از بین میبرند.
اما درس بزرگ این خبر فراتر از فناوری است و به مسئله اشتراکها برمیگردد. صدها راننده پس از انقضای اشتراک سرویس، ایمیلهای تمدید را نادیده میگیرند و در واقع ماشین خود را بدون هیچ محافظی رها میکنند. این یک شکاف تجاری برای شرکتهای ردیابی محسوب میشود که باید با مدلهای اشتراک بلندمدتتر، هشدارهای پیش از انقضا یا پلنهای تمدید خودکار حل شود. برای مالکان خودروهای گرانقیمت، این اشتباه میتواند به قیمت از دست رفتن کامل ماشین تمام شود. همچنین جالب توجه است که شرکتهای ردیابی به دلیل قوانین حفاظت از داده، پس از انقضای قرارداد حق ردیابی خودرو را ندارند — نکتهای که شفافیت این صنعت را نشان میدهد.
برای مخاطبان ماشین باز، این خبر پیام روشنی دارد: داشتن سیستم ردیابی کارخانهای بهتنهایی کافی نیست. یک دستگاه دارای گواهینامه S5 یا S7 میتواند تفاوت بین بازیابی خودرو در ۲۴ ساعت یا از دست دادن آن برای همیشه باشد. ضمناً این فناوری میتواند بیمه خودرو را ارزانتر کرده و ارزش معاملاتی آن را بالا ببرد. پیشبینی ما این است که با گسترش سرقتهای تکنولوژیک، تقاضا برای سیستمهای ردیابی مستقل — بهویژه در خودروهای هیبریدی، برقی و لوکس که اهداف اصلی سارفان سازمانیافته هستند — طی سالهای آینده رشد شدیدی را تجربه خواهد کرد.