گزارش‌ها نشان می‌دهد که ناوگان شرکتی (Fleets) با تاخیرهای عمده‌ای در تعمیرات گارانتی خودروهای خود مواجه هستند؛ به طوری که زمان انتظار برای برخی تعمیرات حتی به ۵ ماه هم می‌رسد. مارک سینکلر، متخصص مدیریت توقف خودرو در شرکت لیزینگ «اوجیلوی فلیت» (Ogilvie Fleet)، می‌گوید این مدت زمان برای خودروهای شرکت‌ها، به ویژه برندهای پریمیوم، چنان غیرطبیعی نیست. او توضیح می‌دهد که شرکتش برای روی جاده نگه داشتن خودروها، گاهی مجبور می‌شود هزینه تعمیرات را خودش پرداخت کند و از گارانتی چشم‌پوشی کند تا مشتریان معطل نشوند: «ما گاهی فقط باید پول خرج کنیم و گارانتی این خودروها را دور بزنیم تا مطمئن شویم محصولی که از ما لیزینگ گرفته‌اند را در اختیار دارند.»
دلیل اصلی این تاخیرها، کمبود طولانی‌مدت قطعات است که به لطف پاندمی و درگیری‌های بین‌المللی تشدید شده است. از طرفی، کمبود تکنسین‌های متخصص، به ویژه برای خودروهای الکتریکی، مشکل را پیچیده‌تر کرده است. اما این همه ماجرا نیست؛ سیاست‌های خودروسازان (OEM) نیز در این میان نقش دارند. به گفته مدیرعامل شرکت Tjekvik، بسیاری از خودروسازان در قراردادهای نمایندگی خود شرط کرده‌اند که نماینده حق ندارد پیشگامانه برای تعمیرات گارانتی به مشتری پیشنهاد دهد؛ بلکه باید منتظر بماند تا مشتری درخواست کند، حتی اگر این تجربه بدی برای مشتری رقم بزند.
در مقابل، شرایط برای خودروهای خارج از گارانتی بسیار بهتر است. آمارها نشان می‌دهند که میانگین زمان توقف خودروها برای تعمیرات خارج از گارانتی به پایین‌ترین حد از زمان قبل از کرونا رسیده و در حدود ۱.۵ روز است. همین موضوع باعث شده تا ناوگان شرکتی به طور فزاینده‌ای از تعمیرگاه‌های غیرنمایشگاهی (غیرتعهدی) استفاده کنند؛ به طوری که سهم نمایشگاه‌های تعهدی از ۵۴ درصد در سال ۲۰۲۰ به ۴۱ درصد در اواخر ۲۰۲۵ کاهش یافته است. همچنین، در مواردی که با گارانتی تداخل ندارد، ناوگان‌ها به طور فزاینده‌ای به سمت قطعات سبز یا بازیافتی روی آورده‌اند، چون در دسترس‌تر هستند.
با این حال، استفاده از قطعات بازیافتی برای خودروهای نو و گارانتی چندان آسان نیست. کارولین ساندال-منسرگ از شرکت لیزینگ «آلفابت» (Alphabet) می‌گوید: «ما باید بسیار مراقب باشیم... برای خودروهای نو، این چالش واقعی است و تولیدکنندگان به شدت از این بخش از زنجیره تامین خود محافظت می‌کنند.» بنابراین، در حالی که خودروهای قدیمی‌تر می‌توانند از قطعات غیراستاندارد یا بازیافتی بهره ببرند، خودروهای گارانتی همچنان در تنگنای تعمیرات نمایندگی‌ها و تاخیرهای طولانی گیر کرده‌اند.
به نقل از ماشین باز این خبر نشان‌دهنده یک پارادوکس بزرگ در صنعت خودرو است: گارانتی که باید به عنوان یک مزیت اطمینان‌خاطر عمل کند، برای ناوگان شرکتی به یک عامل ضرر و تاخیر تبدیل شده است. در حالی که خودروسازان از پاندمی و بحران زنجیره تامین به عنوان بهانه استفاده می‌کنند، داده‌ها نشان می‌دهد که تعمیرات خارج از گارانتی به سرعت در حال بهبود هستند، که این خود حاکی از آن است که مشکل اصلی، ساختار و سیاست‌های خودروسازان در مدیریت گارانتی است. تمایل شرکت‌های لیزینگ بزرگ مانند Ogilvie به پرداخت از جیب خود برای دور زدن گارانتی، زنگ خطری جدی برای نشان دادن نارضایتی شدید مشتریان تجاری (B2B) است. علاوه بر این، افزایش هزینه‌های تعمیرگاه‌های تعهدی و کاهش سهم آن‌ها در بازار نشان می‌دهد که ناوگان‌ها به سمت انعطاف‌پذیری و استفاده از قطعات بازیافتی حرکت می‌کنند. با این حال، موانع قانونی برای خودروهای نو، این مسیر را محدود می‌کند. پیش‌بینی می‌شود که در آینده نزدیک، فشار بر خودروسازان برای تسریع در پردازش گارانتی، به ویژه با ورود بیشتر خودروهای الکتریکی که نیازمند تکنسین‌های متخصص هستند، افزایش یابد. خودروسازان باید درک کنند که در بازار رقابتی امروز، «زمان» مهم‌ترین ارز است. اگر خودروسازان سیاست‌های سخت‌گیرانه خود را تعدیل نکنند، ممکن است شاهد حرکت بیشتری از سوی ناوگان‌ها به سمت برندهایی باشیم که شبکه‌های تعمیراتی چابک‌تر و پشتیبانی بهتری ارائه می‌دهند. در نهایت، جنگ بر سر دسترسی به تعمیرات در حال شکل‌گیری است و برندهایی که بتوانند تعادل بین حفاظت از مالکیت معنوی و نیاز مشتریان به سرعت را پیدا کنند، برنده بازار ناوگان خواهند بود.