در میان هیاهوهایی مثل هایپرکارهای طراحی‌شده توسط آدریان نیوی، اخبار ناامیدکننده اقتصادی و مفاهیم آفر‌رود نظامی (شاید منظورمان ماشین‌هایی مثل Dreadnought باشد)، راحت می‌توان آستون مارتین DB12 را فراموش کرد. این ماشین کمتر از Vantage پایه دیده می‌شود و به اندازه مدل‌های V12 مثل Vanquish «خاص» نیست، اما در بسیاری از جهات، این «سوپر تورر» دقیقاً همان ماشینی است که سازنده‌اش را بهتر از همه نمایندگی می‌کند. مهارت‌های همه‌جانبه‌اش به حدی است که در یک تست مقایسه‌ای نفس‌گیر در برابر رقبایی مثل پورشه 911 توربو S، مازراتی گرن‌توریزمو تروفئو و فراری فوق‌العاده Amalfi قرار می‌گیرد.
حالا این نبرد بزرگ جذاب‌تر هم شده، چون سه سال پس از معرفی DB12، نسخه جدیدی به نام S وارد میدان شده تا به این مدل قدرت ببخشد. در این نسخه قدرت بیشتر شده، سیستم تعلیق مجدداً تنظیم شده تا هم کنترل بدنه بهتر شود و هم در سرعت پایین راحتی بیشتری داشته باشید. تغییرات ظریفی هم ادعا می‌کنند که از حس فرمان تا سیستم کنترل پاشش (یاو) را بهبود داده است. ماشین S در کنار مدل استاندارد فروخته می‌شود و اتفاق جالب اینجاست که آخرین بار که آستون مارتین چنین رویکردی برای یک گران‌توریسموی رده‌بالا داشت، نتیجه تبدیل DBS Superleggera به شاهکار DBS 770 Ultimate شد.
اگر به تاریخچه نگاه کنیم، آستون مارتین سابقه استفاده از نشان S برای مدل‌های سریع‌تر دارد که از DB3 S در سال ۱۹۵۳ شروع می‌شود. البته در گذشته این برچسب بیشتر شبیه فیس‌لیفت بود تا مدل جداگانه. حالا باید ببینیم DB12 S آیا می‌تواند جایگاهش را توجیه کند و دقیقاً کجای اکوسیستم ماشین‌های جی‌تی قرار می‌گیرد.
به نقل از ماشین باز آستون مارتین در سال‌های اخیر استراتژی بسیار هوشمندانه‌ای را اتخاذ کرده است: به جای توسعه پلتفرم‌های کاملاً جدید که نیازمند سرمایه‌گذاری عظیم است، مدل‌های فعلی خود را با نسخه‌های ارتقا یافته مانند «S» و «Ultimate» زنده نگه می‌دارد. معرفی DB12 S نمونه بارز همین رویکرد است. این شرکت با کاهش ۵۰ کیلوگرمی وزن و افزایش ۲۰ اسببخاری قدرت، تلاش می‌کند تا جایگاه این مدل را در برابر رقبای سرسختی چون فراری Amalfi و پورشه 911 توربو S حفظ کند. آنچه در این خبر حائز اهمیت است، تاکید آستون مارتین بر بهبود همزمان عملکرد جاده‌ای و راحتی است. در گذشته، نسخه‌های اسپرت معمولاً به قیمت از دست دادن راحتی سواری به دست می‌آمدند، اما DB12 S مدعی است که تعلیق بازتنظیم شده، کیفیت سواری در سرعت پایین را نیز بهبود بخشیده است؛ چیزی که برای خریداران گران‌توریزمو که به دنبال ترکیبی از هیجان و لوکس بودن هستند، حیاتی است. ضمناً وجود این مدل در کنار نسخه استاندارد، انعطاف‌پذیری برند انگلیسی را در پوشش سلیقه‌های متنوع نشان می‌دهد. با توجه به موفقیت چشمگیر DBS 770 Ultimate، انتظار می‌رود DB12 S نیز با استقبال مشابهی مواجه شود و پیش از هر چیز، پاسخی قاطع به منتقدانی باشد که معتقدند آستون مارتین در بخش جی‌تی کمی از رقبا عقب مانده است. در نهایت، این نسخه تا ورود نسل بعدی یا مدل‌های الکتریکی، فروش شرکت را پویا نگه می‌دارد و جایگاه پرچمدارانه DB12 را تثبیت می‌کند. همچنین، تاریخچه استفاده از پسوند S از سال ۱۹۵۳ نشان می‌دهد که این برچسب اکنون دیگر صرفاً یک فیس‌لیفت میانی‌دوره نیست، بلکه نشانگر بسط قلمرو مدل به سمت عملکردهای بالاتر است.