ولوو برای صدمین سالگرد خود، زبان طراحی نسل بعدی مدل‌هایش را با یک خودروی کانسپت به نمایش خواهد گذاشت و توماس اینگنلات، رئیس طراحی برند سوئدی، وعده داده که مدل‌های آینده دکمه‌های فیزیکی بیشتری خواهند داشت. این کانسپت که در سال ۲۰۲۷ رونمایی می‌شود، نخستین نشانه از تلاش گسترده ولوو برای معرفی ۱۳ مدل جدید در سراسر جهان تا پایان ۲۰۳۰ است.
اینگنلات که اوایل همین سال پس از مدیریت پولستار به ولوو بازگشت، تأکید کرد که طراحی جدید بر پایه میراث و تاریخچه برند بنا می‌شود: «آنچه یک ولوو را در نگاه اول قابل تشخیص می‌کند، علامت آهنی، خط موربی که آن را در بر می‌گیرد و قاب جلوی گرِیل است که سال‌هاست نماد ماشین‌های ما بوده.» او این بازطراحی را «یک وظیفه بسیار بزرگ» برای دپارتمان طراحی توصیف کرد.
جالب‌تر از ظاهر بیرونی، تغییر در کابین است. اینگنلات در دوران پولستار از بزرگترین طرفداران کابین‌های مینیمال و انتقال کنترل‌ها به صفحه‌نمایش بود، اما حالا می‌گوید شرکت‌ها باید به مشتریانشان گوش کنند: «تعامل با ماشین‌های امروز، بصراحت بگویم، مورد پسند نیست. تأکید بیش از حد روی صفحه‌نمایش چیزی است که مشتریان و روزنامه‌نگاران به شدت از آن انتقاد می‌کنند و ما باید به سمت تعادل بهتری بین تعامل دیجیتال و فیزیکی حرکت کنیم.»
او با مثال دوربین لایکا تأیید کرد که ولوو «ردیف‌ها ردیف‌ها دکمه» اضافه نخواهد کرد، اما از تعامل فیزیکی استقبال می‌کند. معیار او جالب توجه است: «هر عملکردی که همیشه روی صفحه نمایش داده می‌شود، نباید روی صفحه باشد.» همچنین به یک رویکرد منطقه‌ای در طراحی اشاره کرد؛ احتمالاً مدل‌های اختصاصی بازار چین به دلیل محبوبیت بالای تعامل دیجیتال، صفحه‌نمایش‌های بیشتری خواهند داشت.
به نقل از ماشین باز این خبر نشان می‌دهد که ولوو در حال عبور از یکی از بزرگترین اشتباهات طراحی خود در دهه گذشته است: بحران صفحه‌نمایش. تحت تأثیر موج تسلا، بیشتر خودروسازان دکمه‌های فیزیکی را حذف کردند و ولوو و پولستار در این مسیر از تهاجمی‌ترین‌ها بودند. اما بازگشت اینگنلات به سمت طراحی، نوعی اعتراف است که مینیمالیسم بیش از حد پیش رفت. بازخورد مشتریان روشن بود: کنترل‌های مدفون در منوها حواس‌پرتکن، کلافه‌کننده و گاهی خطرناک‌اند. استعاره دوربین لایکا بسیار معنادار است؛ کنترل‌های فیزیکی فقط نوستالژی نیستند، بلکه لامسه، حافظه عضلانی و ایمنی واقعی ارائه می‌دهند. اصل طلایی اینگنلات که «هر عملکردی که همیشه روی صفحه نمایش داده می‌شود، نباید روی صفحه باشد»، می‌تواند به مرجعی برای کل صنعت تبدیل شود. از سوی دیگر، گرهیدن کانسپت سال ۲۰۲۷ به صدمین سالگرد برند، پیامی عمیق‌تر دارد: ولوو می‌خواهد هویت اسکاندیناوی خود را دوباره معرفی کند، در حالی که ۱۳ مدل جدید تا ۲۰۳۰ در راه است. این یک بازی ظریف بین حفظ اصالت و دوباره‌اختراع کردن است، به‌ویژه با فشار خودروسازان چینی که چرخه توسعه را فشرده می‌کنند. رویکرد منطقه‌ای در طراحی نیز نشان می‌دهد که ولوو درک کرده مخاطبان جهانی‌اش یکدست نیستند؛ مدل‌های چینی احتمالاً صفحه‌نمایش بیشتری می‌گیرند، در حالی که بازارهای اروپایی و آمریکایی سمت کابین‌های کاربردی‌تر می‌روند. اگر اجرا درست پیش برود، ولوو می‌تواند به برندی تبدیل شود که مینیمالیسم اسکاندیناوی را با کاربردپذیری واقعی ترکیب می‌کند؛ چیزی که در عصر تکنولوژی‌محور، یک لوکس انسانی به نظر می‌رسد. برای بازار ایران، ورود این مدل‌ها احتمالاً با تاخیر چندساله همراه خواهد بود، اما این روند می‌تواند الگوی جدیدی از کابین خودرو در ذهن مشتریان شکل دهد.