پروژه دوج شارجر تمام‌برقی به شکستی بزرگ تبدیل شد؛ تا جایی که در سال اول فروش، تنها ۱۰ درصد از آمار فروش نسخه‌های V8 قدیمی را ثبت کرد و هزاران دستگاه از آن در پارکینگ نمایندگی‌ها خاک می‌خوردند. اما دوج و شرکت مادرش یعنی استلانتیس سریعاً عقب‌نشینی کردند و موتور بنزینی ۳.۰ لیتری توین‌توربو شش‌سیلندر خطی «توفان» (Hurricane) را به این خودرو اضافه کردند. نتیجه این شد که نسخه بنزینی، هفت برابر بیشتر از مدل برقی فروش رفت و حالا شارجر قرار است رسماً به اروپا نیز وارد شود.
نسخه‌های شش‌سیلندر که با نام Sixpack شناخته می‌شوند، در دو سطح توان ۴۱۴ و ۵۴۳ اسب بخاری عرضه می‌شوند و خبر خوش این است که موتور ۶.۲ لیتری V8 همی با بیش از ۷۰۰ اسب بخار قدرت نیز در راه است. شارجر جدید با وجود تغییر موتور، همچنان ظاهر عضلانی و خوش‌تناسب خود را حفظ کرده و به گفته آزمایشگران، پروپورشن‌های آن بسیار جذاب‌تر از نسل‌های قبلی به نظر می‌رسد.
در بخش رانندگی، موتور شش‌سیلندر خطی عملکرد قابل قبولی دارد؛ صدای خشن و دلنشینی تولید می‌کند و گشتاور خوبی در دورهای پایین ارائه می‌دهد، هرچند جای سوزاندن لاستیک و روح بیشتری احساس می‌شود. گیربکس در سرعت‌های پایین کمی تکان می‌دهد و فرمان بی‌روح است، اما در مجموع شارجر خودرویی هیجان‌انگیز برای استفاده روزمره است. فضای داخلی بسیار وسیع است و حتی می‌تواند ۵ سرنشین بزرگ را در خود جای دهد. به نظر می‌رسد دوج با این حرکت، موفق به جبران اشتباه بزرگ خود شده است.
به نقل از ماشین باز ماجرای دوج شارجر یکی از جالب‌ترین و عبرت‌آموزترین داستان‌های صنعت خودروسازی در سال‌های اخیر است. این اتفاق نشان می‌دهد که چگونه نادیده گرفتن خواسته‌های مشتریان و فرهنگ غنی خودروهای عضلانی آمریکایی می‌تواند به یک شکست بزرگ منجر شود. زمانی که دوج تصمیم گرفت شارجر را تنها با گزینه تمام‌برقی عرضه کند، در واقع داشت پاسخی به سوالی می‌داد که هیچ‌کس از آن نپرسیده بود. خریداران این کلاس از خودروها، تجربه رانندگی، صدای خشمگین موتور و احساسات ناشی از آن را می‌خواهند؛ چیزی که یک موتور برقی هرگز نمی‌تواند به طور کامل آن را شبیه‌سازی کند. واکنش سریع استلانتیس نیز قابل تحسین بود. برخلاف بسیاری از خودروسازان که به دلیل غرور یا فشارهای سرمایه‌گذاری روی پروژه‌های الکتریکی پافشاری می‌کنند، استلانتیس به سرعت اشتباه خود را پذیرفت و با افزودن موتورهای بنزینی، محصول را نجات داد. آمار فروش هفت برابری نسخه بنزینی نسبت به مدل برقی، گویای همه چیز است. حالا با ورود این خودرو به اروپا، شاهد یک حرکت جسورانه دیگر هستیم. اگرچه شارجر در قاره کهنه تنها با فرمان چپ فروخته می‌شود و بازار بریتانیا را پشت سر می‌گذارد، اما ورود آن می‌تواند تنوع زیادی را ایجاد کند. با این حال، رقابت در اروپا سخت است و خودروهایی مثل موستانگ موقعیت خود را محکم کرده‌اند. بازگشت موتور ۶.۲ لیتری V8 هلی‌کت نیز یک علامت تعجب‌آور و البته هیجان‌انگیز در این روزهاست که بسیاری از سازندگان در حال کنار گذاشتن موتورهای بزرگ هستند. به نظر می‌رسد دوج به این نتیجه رسیده است که سودآوری و حفظ هویت برند، با موتورهای در حال احتضار V8 گره خورده است و تا زمانی که قانون اجازه می‌دهد، از آن‌ها نهایت بهره را خواهد برد.