آمارهای رسمی از انگلستان و ولز نشان می‌دهد که حدود سه چهارم خودروهای سرقتی در سال منتهی به مارس ۲۰۲۵ هرگز پیدا نشدند. اما در مقابل، شرکت‌های ارائه‌دهنده سیستم‌های ردیابی حرفه‌ای گزارش می‌دهند که نرخ بازیابی خودروهای مجهز به سیستم‌های مانیتورینگ اختصاصی بین ۹۵ تا ۹۹ درصد است! این تفاوت فاحش، ضعف‌های جدی سیستم‌های مکان‌یاب کارخانه‌ای (OEM) را برجسته می‌کند. استیو لانچبری، مهندس ارشد امنیت خودرو در موسسه Thatcham Research، می‌گوید سارفان حرفه‌ای دقیقاً می‌دانند که کارخانه‌ها سیم‌کارت اتصال خودرو را کجا قرار می‌دهند و یکی از اولین کارهایشان پس از سرقت، بیرون کشیدن سیستم اینفوتینمت برای رسیدن به سخت‌افزار ردیابی است.
کارشناسان معتقدند ردیاب‌های نصب‌شده پس از فروش (Aftermarket) به دلیل مخفی بودن کامل، برتری خود را نشان می‌دهند. نیل توماس از Inn-Track توضیح می‌دهد که این سیستم‌ها برخلاف تجهیزات کارخانه‌ای، باتری مستقل دارند و تا زمانی که فعال نشوند، در حالت خواب می‌مانند. به همین دلیل، دزدها نمی‌توانند آن‌ها را با اسکنرهای الکترونیکی پیدا کنند. لانچبری همچنین در مورد استفاده از تگ‌های بلوتوثی مانند AirTag هشدار می‌دهد و می‌گوید این دستگاه‌ها برای پیدا کردن اشیای گمشده طراحی شده‌اند، نه خودروهای دزدی؛ چون زنگ آن‌ها به سرعت جای ماشین را لو می‌دهد. به جای آن‌ها، باید به دنبال سیستم‌های دارای استانداردهای S5 یا S7 باشید.
اما داشتن بهترین ردیاب هم کافی نیست؛ اشتراک سرویس مانیتورینگ باید فعال باشد. بسیاری از مالکان پس از پایان دوره اولیه، آن را تمدید نمی‌کنند و اگر ماشین در این شرایط سرقت شود، سیستم قابل بیدار کردن نخواهد بود. در دنیای واقعی، نتایج چشمگیر است: شرکت Tracker در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۷۰۰ خودروی دزدی را بازیابی کرد که نیمی از آن‌ها در کمتر از ۴ ساعت پیدا شدند.
علاوه بر بازیابی خودروها، ردیاب‌ها به پلیس کمک می‌کنند تا به باندهای سازمان‌یافته جنایی ضربه بزنند. پلیس با استفاده از داده‌های این سیستم‌ها توانسته است کارگاه‌های قطعه‌گیری (Chop Shops) و سایت‌های صادرات قاچاق را شناسایی کند. در نهایت، محبوب‌ترین خودروهای سرقتی بریتانیا در سال گذشته شامل فورد فیستا، VW گلف، فورد فوکس و تویوتا راو۴ بوده‌اند.
به نقل از ماشین باز
این گزارش پرچم از بریتانیا نشان می‌دهد که چگونه سرقت خودرو از یک جرم کوچک شهری به یک عملیات سازمان‌یافته تکنولوژیک تبدیل شده است. نقطه ضعف اصلی سیستم‌های ردیابی کارخانه‌ای، پیش‌بینی‌پذیری آن‌هاست. سارفان حرفه‌ای می‌دانند که سیم‌کارت تعبیه‌شده در سیستم اینترنت اشیا خودرو کجا است و در اولین فرصت ماژول اینفوتینمت را جدا می‌کنند. اینجا دقیقاً جایی است که ردیاب‌های پنهان بعد از فروش (Aftermarket) ارزش خود را نشان می‌دهند؛ آن‌ها با داشتن باتری مستقل و حالت خواب (Sleep Mode)، سیگنالی برای شناسایی ساطع نمی‌کنند تا زمانی که از راه دور فعال شوند.
تحلیل ما در ماشین باز این است که آینده سیستم‌های امنیت خودرو به سمت تلفیق سخت‌افزارهای مخفی با قابلیت‌های قطع سوز (Immobilisation) و هوش مصنوعی در حال حرکت است. استانداردهایی مانند S5-2E که قفل موتور را همراه دارند، نشان‌دهنده این روند هستند. با این حال، بزرگترین نقطه ضعف در زنجیره امنیت، عامل انسانی و مسائل تجاری است. بسیاری از مالکان پس از پایان اشتراک اولیه، سرویس مانیتورینگ را تمدید نمی‌کنند و دستگاه را بی‌استفاده می‌کنند.
پیش‌بینی می‌شود شرکت‌های بیمه در آینده نزدیک، تمدید اشتراک سیستم‌های ردیابی گواهی‌دار را به عنوان شرط اساسنامه پوشش سرقت تعیین کنند. همچنین، استفاده از بلوتوث‌گازهای ارزان‌قیمت مانند AirTag به عنوان جایگزین، نه تنها بی‌فایده بلکه خطرناک است زیرا به راحتی قابل شناسایی و دور انداخته هستند. در نهایت، در دنیایی که اطلاعات و زمان حیاتی است، برتری ردیاب‌ها در دست پلیس و توانایی هدایت آن‌ها به سمت گودال‌های قاچاق و سارقان، ارزش افزوده‌ای فراتر از بازگرداندن یک خودرو ایجاد می‌کند. در بازار ایران نیز با توجه به افزایش سرقت خودروهای پیشرفته، الگوبرداری از این استانداردها می‌تواند تفاوت بزرگی در نرخ بازیابی ایجاد کند. این یک نبرد مداوم بین امنیت و جرم است.