در میان هیاهوی هایپرکارهایی که با دستان ادریان نیوی طراحی می‌شوند، اخبار ناامیدکننده اقتصادی و کانسپت‌های نظامی‌گونه (که البته دردنات را هم دیده‌اید)، یادآوری آستون مارتین DB12 کار ساده‌ای نیست. این مدل که از Vantage پایه کمتر دیده می‌شود و به اندازه ونکویش با موتور V12 خاص نیست، در بسیاری از جهات بهترین نماینده برند آستون مارتین محسوب می‌شود. گستردگی این ماشین به گونه‌ای است که می‌توان آن را در یک تست گروهی نفس‌گیر در برابر رقبایی چون پورشه 911 توربو S، مازراتی گران‌توریزمو تروفئو و فراری آمالفی قرار داد. شاید حتی بنتلی کنتیننتال GT و نسخه پر سر و صدای AMG GT را هم به این جمع دعوت کنید.
حالا این تست گروهی – که راستش را بخواهید بیشتر شبیه به یک نبرد تمام‌عیار است – کمی وسوسه‌انگیزتر شده است، چون حالا یک نسخه S وجود دارد که قصد دارد سه سال پس از عرضه اولیه، به DB12 قدرت ببخشد. توان موتور افزایش یافته، تعلیق مجدداً تنظیم شده تا علاوه بر کنترل بهتر بدنه، کیفیت سواری را در سرعت‌های پایین‌تر هم بهبود بخشد. تغییرات جزئی هم گفته می‌شود همه چیز را از حس فرمان تا کنترل چرخش بهتر می‌کنند. مدل S در کنار نسخه معمولی عرضه می‌شود و این افزونه به خانواده DB12 ارزش هیجان‌انگیزی داده است، چون آخرین باری که آستون مارتین از این رویکرد برای یک GT رده بالا استفاده کرد، نتیجه تبدیل DBS Superleggera بسیار خوب به DBS 770 Ultimate فوق‌العاده شد.
اگر به تاریخچه نگاه کنیم، آستون مارتین سابقه مدل‌های سریع‌تری با نشان «S» دارد که با DB3 S در سال ۱۹۵۳ آغاز شد. اما هرگز تا به حال به این گستردگی و ثبات از این نشان استفاده نکرده است. نسخه S از ونکویش نسل اول در واقع فقط یک فیس‌لیفت بود؛ بهانه‌ای برای اینکه نمایندگی‌ها با صاحبان ونکویش تماس بگیرند و آن‌ها را به پرداخت مبلغی چند برابر دعوت کنند. پسوند S تنها با Vantage در سال ۲۰۱۱ به شکلی که از این به بعد خواهد بود استفاده شد – یعنی به عنوان افزوده‌ای به رنج محصولات و گسترش قلمرویی که این ماشین‌ها می‌توانند در نهایت بپوشانند، نه صرفاً یک آپدیت میان‌دوره.
آنچه اکنون خواهیم فهمید این است که آیا DB12 S جایگاهش را توجیه می‌کند و در اکوسیستم ماشین‌های گران‌توریزمو دقیقاً در کجا قرار می‌گیرد.
به نقل از ماشین باز
ورود آستون مارتین DB12 S به بازار یک حرکت استراتژیک هوشمندانه از سوی برند بریتانیایی است. در دنیای پررقابت ماشین‌های گران‌توریزمو، رقبایی مانند پورشه 911 توربو S، فراری آمالفی و بنتلی کنتیننتال GT هر کدام با پیشنهاد منحصر به فرد خود خریداران را مجذوب کرده‌اند. آستون مارتین نیز با افزایش ۲۰ اسب بخاری توان موتور و کاهش وزن تا ۵۰ کیلوگرم، تلاش می‌کند تا جایگاه DB12 را در این جمع تثبیت کند.
نکته قابل توجه این است که برخلاف گذشته، نشان S این بار صرفاً یک فیس‌لیفت برای فروش بیشتر نیست. تجربه موفق DBS 770 Ultimate نشان داد که وقتی آستون مارتین با جدیت به ارتقای یک مدل خوب می‌پردازد، نتایج فوق‌العاده‌ای رقم می‌خورد. رویکرد جدید در مورد Vantage 2011 نیز ثابت کرد که این پسوند می‌تواند قلمرو مدل‌ها را به شکلی معنادار گسترش دهد.
با این حال، سوال کلیدی این است: آیا خریداران حاضرند برای افزایش نسبتاً محدود توان، مبلغ بیشتری پرداخت کنند؟ کاهش وزن ۵۰ کیلوگرم قطعاً تاثیر چشمگیری بر چابکی و حس رانندگی خواهد داشت. در بازار ایران که قیمت DB12 معمولی نیز از مرزهای نمادینی عبور می‌کند، نسخه S احتمالاً به کالایی انحصاری برای کلکسیونرها تبدیل خواهد شد.
از منظر فنی، تمرکز مهندسان بر بهبود همزمان کنترل بدنه و کیفیت سواری در سرعت‌های پایین، نشان‌دهنده درک درست از ماهیت استفاده از این ماشین‌هاست. DB12 S قرار نیست یک ماشین مسابقه‌ای خالص باشد، بلکه باید یک گران‌توریزموی سریع‌تر باشد که همچنان برای سفرهای طولانی راحت است. موفقیت این مدل به این بستگی دارد که آستون مارتین بتواند این تعادل ظریف را به درستی حفظ کند.