«ما بازار را اشتباه خواندیم و خیلی سریع حرکت کردیم.» این عذرخواهی مکرر مدیران عامل در ماه‌های اخیر، به موضوع اصلی بحث‌های مربوط به خودروهای برقی تبدیل شده است. پیش‌بینی‌های پرطمطراق اوایل دهه ۲۰۲۰ میلادی که با هجوم تسلا شکل گرفته بود، محقق نشد و باعث شد غول‌هایی مثل پورشه، استلانتیس، هوندا، جنرال موتورز و فورد برنامه‌های گران‌قیمت خودروهای برقی خود را لغو کنند. اما بازار مثل همیشه غیرقابل پیش‌بینی است و حالا سوال اینجاست: آیا خودروسازان این بار به طرف مقابل بیش از حد چرخش کرده و تقاضای واقعی برای برقی‌ها را دست‌کم گرفته‌اند؟
به عنوان مثال، گزارش‌های اروپایی نشان می‌دهد مشتریانی که ماشین‌های برقی کوچک و جدید گروه فولکس‌واگن را سفارش می‌دهند، باید ماه‌ها منتظر بمانند؛ چرا که سفارش‌ها برای مدل‌هایی مثل فولکس‌واگن ID Polo از پیش‌بینی‌های اولیه فراتر رفته است. البته دست‌کم گرفتن تقاضا به اندازه بیش از حد برآورد کردن آن پرهزینه نیست، اما بهایی دارد: مشتریان به سمت رقبا می‌روند. برخلاف شوق مصنوعی به برقی‌ها در پنج سال پیش که توسط طرفداران تسلا ایجاد شده بود، اکنون نشانه‌های یک حرکت واقعی و پایدار را می‌بینیم؛ حرکتی که با افزایش قیمت بنزین و دیزل پیش می‌رود.
سهم خودروهای برقی از فروش ماشین‌های جدید در بریتانیا در ماه اوت به ۳۰ درصد رسید و سهم ترکیب برقی‌ها و پلاگین هیبریدی‌ها از مجموع بنزینی و دیزلی‌ها پیشی گرفت. با وجود التماس‌های خودروسازان، دولت بریتانیا اکنون باید در خصوص کمرنگ کردن قانون الزام به وسایل نقلیه بدون آلاینده احتیاط کند. خودروسازان مثل بیشتر شرکت‌های بورسی، کوتاه‌مدت فکر می‌کنند؛ چرا که حاشیه سود ماشین‌های بنزینی فعلی بیشتر از برقی‌هاست. اما آن‌ها برای فکر کردن بلندمدت به هدایت دولتی نیاز دارند. هرچه ماشین برقی بیشتری در اروپا مجبور به تولید شوند، مقیاس اقتصادی بهتر و قطعیت بلندمدت بیشتر می‌شود. همین نگاهی به صنعت خودرو چین بیندازید تا ببینید چقدر از هدایت دولتی سود برده است.
البته صنعت احتمالاً برای موتورهای V8 خاصی که تولید محدودی دارند، نیازمند استثنائاتی است و کارخانه‌ها باید فرصت بیشتری برای آمادگی بگیرند. الکتریکی کردن ون‌ها هم قطعاً بیشتر طول می‌کشد. اما هم‌تراز کردن منافع کوتاه‌مدت سهامداران با منافع بلندمدت صنعت خودرو، اشتباه بزرگی است. خودروسازان دوست خواهند آمد و در نهایت قوی‌تر می‌شوند. آن‌ها با ماشین‌هایی مثل رنو ۵ و آی‌دی پولو ثابت کرده‌اند که توانایی ساخت خودروهای برقی مورد پسند مشتری را دارند. پس بیایید همین یک بار به طور کامل از پس این رسماً برآییم و دفعه بعد سر موضوع جذاب‌تری مثل طراحی صفحه نمایش داشبورد بحث کنیم!
به نقل از ماشین باز این گزارش نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم مهم در صنعت خودروسازی جهانی است. نمایشنامه‌ای که در چند سال گذشته دیدیم، نوعی از نوسانات افراطی بود: ابتدا هوس برقی‌شدن کامل و سپس بازگشت ناگهانی به موتورهای درون‌سوز. اما واقعیت این است که بازار همیشه پیچیده‌تر از پیش‌بینی‌های مدیران عامل یا تحلیلگران وال‌استریت است. امروز تقاضای مشتریان دیگر بر اساس تبلیغات پرسروصدای یک برند یا یک گروه طرفداری خاص شکل نمی‌گیرد، بلکه بر پایه واقعیت‌های اقتصادی و افزایش چشمگیری قیمت سوخت‌های فسیلی بنا شده است. این یک تکامل تثبیت‌شده است، نه یک روند زودگذر. تاخیرهای چندماهه برای تحویل مدل‌های محبوبی مثل فولکس‌واگن آی‌دی پولو، یک درس بزرگ برای خودروسازان دارد: کم‌تولید کردن در دنیای امروز، به معنای از دست دادن دائمی سهم بازار و به سود رقیبی شدن مشتری است. رقبای چینی که با حمایت و هدایت دولت چین سال‌هاست روی تولید انبوه و توسعه زیرساخت‌های برقی سرمایه‌گذاری کرده‌اند، اکنون دقیقاً در نقطه‌ای نشسته‌اند که می‌توانند این خلأ موجود در بازارهای اروپا و جهانی را پر کنند. از منظر تحلیلی، دولت‌ها نباید فریب تقلاهای کوتاه‌مدت شرکت‌ها برای حفظ حاشیه سود بالای ماشین‌های بنزینی را بخورند. الزام‌های سخت‌گیرانه و پایدار، موتور محرک نوآوری هستند. اروپا اگر می‌خواهد در برابر یورش برقی‌های چینی قد علم کند، باید قوانین خود را برای تولید پایدار حفظ کند، حتی اگر فلان خودروساز برای تولید یک مدل خاص معافیت بخواهد. در نهایت، ترکیب هوشمندی بازار با ثبات سیاست‌گذاری دولتی، صنعت خودرو را به سمت تولید خودروهای برقی مقرون‌به‌صرفه‌تر، باکیفیت‌تر و مطلوب‌تر برای مصرف‌کنندگان سوق خواهد داد. ماشین‌باز پیش‌بینی می‌کند که کسانی که الان روی بقا و توسعه این فناوری سرمایه‌گذاری می‌کنند، برندگان نهایی این مسابقه تاریخی خواهند بود.