جیلی، مالک ولوو و پولستار، در حال توسعه شارژرهای فوق‌سریع با ظرفیت ۱۸۰۰ کیلووات است که می‌تواند خودروهای برقی را در تنها ۵ دقیقه شارژ کند. این فناوری که قرار است طی چند سال آینده به بریتانیا هم برسد، رقیبی جدی برای سیستم فلش شارژ BYD خواهد بود. مایکل یانگ، مدیر جیلی در بریتانیا، در گفت‌وگو با اتوکار اعلام کرد که اولین باتری‌های تمام‌جامد این شرکت تنها چند ماه دیگر در چین عرضه می‌شوند و بریتانیا به دلیل اهمیتش در بازار جهانی، یکی از اولین مقاصد صادرات این تکنولوژی خواهد بود.
یانگ افزود: «ما در چین در حال توسعه تأسیسات شارژ فوق‌سریع با راندمان ۱۸۰۰ کیلووات هستیم و خودروهای زیکر نیز با توان شارژ ۹۰۰ ولتی در جاده‌ها در حال ترددند؛ سرعت توسعه ما بسیار بالاست.» این در حالی است که برخی مدل‌های زیکر با شارژ ۶۰۰ کیلوواتی، در کمتر از ۱۰ دقیقه از ۱۰٪ به ۸۰٪ می‌رسند و نشان می‌دهند چین از نظر زیرساخت شارژ، فاصله زیادی با بریتانیا دارد.
با موفقیت‌های اخیر جیلی، BYD و MG در بازار بریتانیا، رقابت برای آوردن بهترین تکنولوژی شارژ به این کشور شدت گرفته است. جیلی هدف خود را رسیدن به سهم ۵٪ از بازار بریتانیا تا سال ۲۰۳۰ تعیین کرده که یعنی فروش سالانه ۱۰۰ هزار خودرو؛ رقمی ۱۰ برابر عملکرد فعلی. با این حال، یانگ تأکید می‌کند که رویکردشان در بریتانیا عمل‌گرایانه است و ابتدا روی شارژرهای خانگی تمرکز می‌کنند و سپس به سراغ شارژرهای فوق‌سریع با همکاری شرکای محلی خواهند رفت.
مشابه سیستم فلش چارجر BYD، جیلی نیز قصد دارد از باتری‌های ذخیره‌سازی در محل برای تأمین توان بالای ۱۰۰۰+ کیلووات استفاده کند. یانگ تأکید کرد که این شارژرها برای همه خودروهای برقی باز خواهد بود، نه فقط مدل‌های جیلی، زیرا «ایستگاه شارژ مثل پمپ بنزین است و هیچ پمپ بنزینی نمی‌تواند فقط با سرویس‌دهی به یک برند خاص سودآور باشد.»
به نقل از ماشین باز این خبر نشان می‌دهد که رقابت در صنعت خودروهای الکتریکی فقط به خود خودروها محدود نیست، بلکه زیرساخت شارژ به میدان نبرد جدیدی تبدیل شده است. جیلی با سرمایه‌گذاری روی باتری‌های تمام‌جامد و شارژرهای ۱۸۰۰ کیلوواتی، نه‌تنها به دنبال پیشی گرفتن از BYD است، بلکه می‌خواهد استانداردی جدید برای صنعت تعریف کند. نکته کلیدی اینجاست که این فناوری ابتدا در چین راه‌اندازی می‌شود و بازارهای غربی مثل بریتانیا با تأخیر به آن دست می‌یابند. این فاصله زمانی می‌تواند به مزیت رقابتی بزرگی برای خودروسازان چینی تبدیل شود، چون آنها در بازار داخلی خود فرصت تست و بهبود این سیستم‌ها را خواهند داشت. از سوی دیگر، تصمیم جیلی برای باز نگه‌داشتن شارژرها برای همه خودروها، یک حرکت هوشمندانه است؛ چراکه در کوتاه‌مدت باعث پذیرش سریع‌تر این زیرساخت می‌شود و در بلندمدت، برند جیلی را به عنوان یک بازیگر زیرساختی در سطح جهانی تثبیت می‌کند. اما چالش اصلی، نیاز به همکاری با شرکت‌های برق محلی و مدیریت بار شبکه است؛ شارژ ۱۸۰۰ کیلوواتی تقاضای عظیمی ایجاد می‌کند که بدون ذخیره‌سازهای بافری، غیرممکن است. به نظر می‌رسد جیلی با اتکا به تجربه زیکر در شارژ ۹۰۰ ولتی و باتری‌های حالت جامد، مسیر درستی را انتخاب کرده، اما موفقیت آن در بریتانیا به سرعت اخذ مجوزها و کیفیت اجرای زیرساخت بستگی دارد. اگر این فناوری تا ۲۰۳۰ به بلوغ برسد، نه‌تنها جیلی به هدف فروش ۱۰۰ هزار دستگاهی می‌رسد، بلکه معادلات بازار خودروهای برقی اروپا را هم تغییر می‌دهد. باید دید BYD چه واکنشی نشان می‌دهد؛ آیا این شرکت به سراغ سیستم‌های بالاتر از ۱۸۰۰ کیلووات خواهد رفت یا تمرکز خود را روی کاهش زمان شارژ از طریق بهبود باتری‌ها می‌گذارد؟