صنعت خودرو بریتانیا این روزها تحت فشار زیادی است؛ همان‌طور که اخبار مربوط به تعدیل حدود ۴۰۰۰ نیروی کار در جگوار لند روور نشان داد. به همین دلیل، هر خبر مثبتی می‌تواند اهمیت ویژه‌ای داشته باشد. اکنون مک‌لارن در ازای سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون پوندی در دومین سایت تولیدی بریتانیا، حداقل هزار شغل مستقیم ایجاد می‌کند و قرار است مدل‌های جدید و پرانتظارش، از جمله یک شاسی‌بلند، در آنجا تولید شوند. نیسان نیز ۱۷۰ میلیون پوند برای بردن کیکس به کارخانه ساندرلند سرمایه‌گذاری می‌کند؛ سرمایه‌گذاری‌ای که به حفظ مشاغل در منطقه ورساید کمک می‌کند.
اینکه بیانیه‌های مک‌لارن و نیسان به ترتیب شامل نقل‌قول‌هایی از نخست‌وزیر و وزیر کسب‌وکار بریتانیا است، نشان می‌دهد ساختار صنعتی این کشور جدی گرفته می‌شود. با این حال، در پس‌زمینه این سرمایه‌گذاری‌ها یک سوال مهم پنهان است: تمرکز اصلی این پروژه‌ها همچنان روی خودروهای درون‌سوز است. مک‌لارن به دلیل عدم وجود تقاضای کافی، ورود به بازار برقی را به تعویق انداخته و نیسان با کاهش سرعت رشد فروش برقی‌ها، کیکس هیبریدی را به ساندرلند آورده است. در همین حال، مینی نیز تولید کوپر برقی در آکسفورد را به دلیل قوانین نامشخص و کندی روند استقبال مشتریان به تعویق انداخته است.
البته باید منصفانه بود: نیسان با لیف و جوک همچنان بخش بزرگی از تولید برقی بریتانیا را بر عهده دارد و روی کارخانه‌های باتری سرمایه‌گذاری کرده است. جگوار لند روور نیز رنج روور الکتریک، رنج روور جی‌تی و جگوار تایپ ۰۱ را در میدلندز تولید خواهد کرد. با این وجود، بریتانیا در خطر جا ماندن در مسابقه برقی قرار دارد؛ کشوری مانند اسپانیا جذب تولید خودروهای برقی کوچک گروه فولکس‌واگن و ساخت کارخانه جدید ام‌جی را در پیش گرفته و شرکت‌های چینی مانند لپ‌موتور و جیلی نیز ظرفیت کارخانه‌های موجود را تقویت می‌کنند. حتی اروپای شرقی به دلیل هزینه‌های پایین‌تر، مقصد جدید کارخانه‌های تمام‌قیف چینی شده است؛ چیزی که بریتانیا دهه‌هاست ندیده است.
به نقل از ماشین باز
این اخبار نشان می‌دهد بریتانیا در حال اجرای یک استراتژی «حفظ ظرفیت امروز» است، نه لزوماً تضمین رهبری فردا. سرمایه‌گذاری‌های مک‌لارن و نیسان بی‌شک ارزشمند هستند: مشاغل ایجاد می‌شوند، زنجیره تأمین فعال می‌ماند و اعتماد به صنعت بریتانیا تقویت می‌شود. اما درس مهم این است که رشد فعلی همچنان به موتورهای درون‌سوز گره خورده است. اگر تقاضا برای خودروهای برقی سریع‌تر از انتظار فعلی جهش کند، کارخانه‌هایی که امروز با محصولات درون‌سوز یا هیبریدی پر می‌شوند، ممکن است در میان‌مدت نیازمند بازنگری پرهزینه باشند.
خطر اصلی، جا ماندن بریتانیا در برابر اسپانیا و اروپای شرقی نیست؛ بلکه این است که سرمایه‌گذاران آینده مدل‌های برقی خود را به مناطقی ببرند که قوانین، هزینه‌ها و زیرساخت‌های شفاف‌تری دارند. دولت بریتانیا حق دارد این موفقیت‌ها را جشن بگیرد، اما جشن کافی نیست. باید چارچوب قانونی روشنی برای تولید و فروش خودروهایی که مشتریان واقعاً می‌خواهند، همراه با تشویق سرمایه‌گذاری در باتری، شارژ و مهارت‌آموزی نیروی کار ایجاد کند. در غیر این صورت، این سرمایه‌گذاری‌ها صرفاً زمان می‌خرند و راه حل دائمی برای چالش برقی شدن نخواهند بود. برنده نهایی کشوری است که ضمن حفظ تولید امروز، خط تولید و نیروی کار خود را برای نسل بعدی آماده کند.