شرکت‌های ناوگان تجاری با تأخیرهای عمیق در کارهای گارانتی مواجه شده‌اند؛ جایی که زمان انتظار برای تعمیرات گارانتی گاهی به پنج ماه هم می‌رسد. مارک سینکلر، متخصص مدیریت زمان توقف در شرکت لیزینگ «اگیلیوی فلیت» (Ogilvie Fleet)، می‌گوید انتظار پنج‌ماهه برای تعمیرات گارانتی ماشین‌های شرکتی «غیرواقعی نیست… به‌خصوص در میان خودروسازان پریمیوم». او توضیح می‌دهد که شرکتش برای نگه‌داشتن خودروها در جاده دست به کار غیرمتعارفی زده: هزینه تعمیرات را خودش پرداخت می‌کند، از گارانتی می‌گذرد، و حتی خودروها را به تعمیرگاه‌های مجاز در شهرهای دور می‌فرستد. سینکلر می‌گوید: «ما گاهی فقط باید پول خرج کنیم و از گارانتی این خودروها عبور کنیم تا مطمئن شویم مردم محصولی را که از ما لیزینگ گرفته‌اند دریافت می‌کنند».
تلاش‌های اگیلیوی نتیجه داده است: میانگین زمان خارج‌ازخدمت بودن خودروهای این شرکت در ۲۰۲۴-۲۰۲۵ حدود ۱۷ درصد (از ۲۱.۴ روز به ۱۷.۸ روز) کاهش یافته، طولانی‌ترین زمان توقف در سال گذشته از ۴۱۲ روز به ۲۲۵ روز رسیده، و سهم حوادث بالای ۳۰ روز از ۱۹.۶ به ۱۶.۶ درصد تقلیل یافته است.
دلیل اصلی این تأخیرها، کمبود طولانی‌مدت قطعات است که تولید را در پی پاندمی و درگیری‌های بین‌المللی مختل کرده است. کمبود تکنسین‌های متخصص، به‌ویژه برای خودروهای الکتریکی، مشکل را تشدید می‌کند؛ زیرا فناوری‌ها و نرم‌افزارهای جدید مستعد دردسرهای اولیه هستند. موسسه صنعت موتور (IMI) گزارش داده که تنها ۳۵ درصد از تکنسین‌ها در پایان ۲۰۲۵ صلاحیت کار روی خودروهای الکتریکی داشته‌اند و پیش‌بینی می‌کند تا ۲۰۳۵ تقاضا بیش از ۴۳ هزار تکنسین از عرضه پیشی بگیرد. از طرفی، مارتین نورگارد هوگ، مدیرعامل شرکت Tjekvik، اشاره می‌کند که سیاست‌های گارانتی خودروسازان (OEM) نیز مانع خدمات‌رسانی پیش‌گرانه می‌شوند؛ توافق‌نامه‌های نمایندگی اغلب به نمایندگان اجازه نمی‌دهند که خودشان برای کارهای گارانتی پیش‌قدم شوند، زیرا خودروسازان نمی‌خواهند بی‌جهت پول پرداخت کنند و باید مشتری درخواست کند تا صورت‌حساب به‌صورت واکنشی صادر شود.
اما برای خودروهای خارج از گارانتی خبر خوبی هست: زمان‌های تعمیر رو به بهبود است. شرکت Epyx تخصصی در سرویس و نگه‌داری ناوگان، گزارش داده که زمان کلی ناوگان خارج‌ازخدمت به پایین‌ترین سطح از پیش از پاندمی رسیده (میانگین ۱.۴۶ روز در ژانویه، در مقایسه با ۱.۵۴ روز در ژانویه ۲۰۲۰). با این حال، داده‌های این شرکت شامل کارهای گارانتی نمی‌شود. در عین حال، استفاده از تعمیرگاه‌های مجاز به پایین‌ترین حد خود رسیده: سهم کارهای ارجاعی به نمایندگی‌ها از ۵۴ درصد در ژانویه ۲۰۲۰ به ۴۱ درصد در اواخر ۲۰۲۵ تقلیل یافته، در حالی که نرخ ساعتی تعمیرگاه‌های مجاز از ۷۰ پوند به ۹۳ پوند رسیده است. شرکت‌های ناوگان همچنین آنجا که گارانتی ممانعتی ندارد، به‌طور فزاینده‌ای به سمت قطعات سبز یا بازیافتی رفته‌اند، زیرا در دسترس‌ترند؛ هرچند برای خودروهای جوان‌تر، گارانتی‌ها به‌شدت از استفاده از قطعات غیراستاندارد جلوگیری می‌کنند.
به نقل از ماشین باز این خبر نشان‌دهنده یک پارادوکس بزرگ در صنعت خودروسازی مدرن است: همان برندهایی که گارانتی می‌فروشند، اغلب کوتاه‌ترین مسیر تعمیر نیستند. شرکت‌های لیزینگ مانند اگیلیوی فلیت ثابت کردند که گاهی «خرید کردنِ سریع» از خود گارانتی اقتصادی‌تر است؛ یعنی پرداخت از جیب خود برای اینکه خودرو زودتر به جاده برگردد، به جای اینکه هفته‌ها در تعمیرگاه بخوابد. این پدیده چند پیامد مهم دارد. نخست، خودروسازان باید فرایندهای گارانتی خود را بازطراحی کنند؛ سیاست‌های واکنشی که در آن مشتری باید خودش درخواست کند، با انتظارات تجربه مشتری در عصر حاضر در تضاد آشکار است. دوم، کمبود تکنسین‌های متخصص خودروهای الکتریکی یک هشدار جدی برای کل صنعت است که نیازمند سرمایه‌گذاری گسترده در آموزش است. سوم، رشد استفاده از قطعات سبز و بازیافتی یک فرصت اقتصادی و زیست‌محیطی است، اما تا زمانی که استانداردسازی و توافق با خودروسازان حاصل نشود، نمی‌تواند به‌طور کامل جایگزین قطعات اصلی شود. پیش‌بینی ماشین‌باز این است که در کوتاه‌مدت، شرکت‌های ناوگان بیشتر به سمت تعمیرگاه‌های مستقل و قطعات بازیافتی حرکت خواهند کرد، و در میان‌مدت، فشار رقابتی می‌تواند خودروسازان را مجبور به کوتاه‌کردن زمان‌های گارانتی کند. برندهای پریمیومی که این مشکل را سریع‌تر حل کنند، مزیت رقابتی قابل‌توجهی در بازار ناوگان تجاری کسب خواهند کرد.