صنعت خودرو بریتانیا روزهای سختی را می‌گذراند؛ اخبار اخیر درباره اخراج حدود ۴۰۰۰ نفر از جگوار لندرور (JLR) به‌خوبی این فشار را نشان می‌دهد. اما در میان این تاریکی، پرتوهایی از خبرهای خوب هم دیده می‌شود: مک‌لارن و نیسان هر دو اعلام کرده‌اند که قصد دارند میلیون‌ها پوند در پایگاه‌های تولید خود در بریتانیا سرمایه‌گذاری کنند و شغل‌های جدیدی خلق کنند.
مک‌لارن حدود ۵۰۰ میلیون پوند در دومین پایگاه تولیدی خود در بریتانیا سرمایه‌گذاری می‌کند و دست‌کم ۱۰۰۰ شغل مستقیم جدید ایجاد می‌شود؛ این مرکز برای تولید مدل‌های پرانتظار این شرکت، از جمله یک شاسی‌بلند (SUV) در نظر گرفته شده است. در همین حال، نیسان ۱۷۰ میلیون پوند در کارخانه ساندرلند خود سرمایه‌گذاری می‌کند تا مدل جدید Kicks را به خط تولید اضافه کند و مشاغل موجود در این منطقه را حفظ کند. جالب اینکه در بیانیه‌های مطبوعاتی هر دو شرکت، به‌ترتیب از سخنان نخست‌وزیر و وزیر تجارت بریتانیا نقل قول شده است؛ نشانه‌ای روشن از اینکه لندن به تولید ملی اهمیت می‌دهد.
اما نکته مهم اینجاست: تمرکز هر دو پروژه روی ماشین‌های احتراقی است. مک‌لارن به‌خاطر تقاضای هنوز شکل‌نگرفته، ورود به بازار الکتریکی را به تعویق انداخته و نیسان هم به دلیل کند شدن رشد فروش EV، بخشی از برنامه‌های الکتریکی خود را کاهش داده است. پیش‌تر هم مینی (Mini) تولید Cooper EV در آکسفورد را به تعویق انداخته بود. در مقابل، کشورهایی مثل اسپانیا با جذب کارخانه‌های جدید MG و گروه VW، و شرکت‌های چینی مثل لپموتور و جیلی که در اروپای شرقی کارخانه می‌سازند، دارند پیش می‌روند.
بریتانیا در حال حاضر بخش بزرگی از تولید EV خود را به نیسان (Leaf و Juke جدید) و جگوار لندرور (رنج‌روور الکتریکی، GT و جگوار تایپ ۰۱) گره زده است. اما دولت باید مراقب باشد: جشن گرفتن خبرهای خوب کافی نیست؛ باید قوانین شفافی وضع کند تا تولیدکنندگان بتوانند ماشین‌هایی را که مشتریان واقعاً می‌خواهند بسازند و همزمان سرمایه‌گذاری بلندمدت برای آینده الکتریکی تشویق شود.
به نقل از ماشین باز : این دو خبر در نگاه اول یک پیروزی برای صنعت خودرو بریتانیا به نظر می‌رسند، اما تصویر زیرین پیچیده‌تر است. سرمایه‌گذاری ۶۷۰ میلیون پوندی مشترک مک‌لارن و نیسان نشان می‌دهد که بریتانیا همچنان برای غول‌های خودرو جذاب است؛ زیرساخت مهندسی، نیروی کار ماهر و زنجیره تأمین بالغ این کشور هنوز دارایی‌های رقابتی محسوب می‌شوند. با این حال، نوع سرمایه‌گذاری مهم‌تر از حجم آن است: هر دو پروژه روی تکنولوژی احتراقی و هیبریدی متمرکزند، در حالی که موج واقعی رشد جهانی به سمت الکتروفیکاسیون حرکت می‌کند. خطر استراتژیک این است که بریتانیا ممکن است در نسل بعدی تولید خودرو عقب بماند. اسپانیا در حال جذب کارخانه‌های جدید تمام‌حجم MG است و شرکت‌های چینی مانند لپموتور و جیلی نیز در اروپای شرقی، جایی که دستمزدها و هزینه‌ها پایین‌تر است، کارخانه‌های کاملاً جدید می‌سازند؛ چیزی که بریتانیا دهه‌هاست ندیده است. بنابراین هرچند مشاغل امروز حفظ می‌شوند، اما موقعیت رقابتی بلندمدت در حال فرسایش است. مشکل اصلی، عدم قطعیت مقرراتی است؛ شرکت‌ها نمی‌توانند میلیاردها پوند روی تکنولوژی سرمایه‌گذاری کنند وقتی نمی‌دانند قوانین آینده چه شکلی خواهد بود. دولت بریتانیا باید بینش روشنی از مسیر انتشار صفر ارائه دهد، مشوق‌های مشخصی برای سرمایه‌گذاری EV ایجاد کند و همزمان انعطاف لازم را برای پاسخ به تقاضای فعلی بازار حفظ کند. در غیر این صورت، بریتانیا ممکن است به تولیدکننده‌ای توانمند اما در حال افول تبدیل شود؛ کشوری که ماشین‌های فوق‌العاده‌ای می‌سازد، اما سهمش از آینده الکتریکی خودرو روز به روز کوچک‌تر می‌شود.