شرکت LEVC، سازنده آشنای تاکسی‌های سیاه لندن، قرار است نسل جدید این ماشین نمادین را در نیمه دوم ۲۰۲۷ معرفی کند؛ اما خبرها نشان می‌دهد این مدل لزوماً در بریتانیا ساخته نخواهد شد. مدل فعلی TX که نزدیک به یک دهه از عمرش می‌گذرد، به دلیل محدودیت‌های قانونی و عدم امکان ارتقای استحکام صندلی‌ها، لنگرهای صندلی و پیش‌سرها از خط تولید خارج می‌شود.
در سال گذشته ۷۲۵ دستگاه از این تاکسی فروخته شد و تولید امسال تنها به «مونتاژ نهایی» محدود می‌شود. LEVC در اخبار رسمی گفته کارخانه انستتی را برای تولید مدل جدید آماده می‌کند، اما اسناد شرکت تصویر متفاوتی نشان می‌دهند: این شرکت در حال مذاکره با جیل، مالک چینی خود، برای تأمین فعالیت‌های توسعه و مونتاژ آینده است و حتی کارخانه ییوو در چین نیز یکی از گزینه‌های پیش روی آن است.
مدل جدید احتمالاً برای پاسخ به قوانین آلایندگی لندن و رفع نیاز رانندگان حومه شهر، از پلتفرم ۱.۵ لیتری فعلی بهره می‌برد؛ هرچند جزئیات فنی هنوز اعلام نشده است. طراحی‌های منتشرشده چراغ‌های جلوی گردتری را نشان می‌دهند، اما بدنه چهارگوش‌تر و جمع‌وجورتری نسبت به مدل امروز دیده می‌شود.
انتقال تولید از بریتانیا با توجه به اهمیت فرهنگی تاکسی لندن یک تصمیم جسورانه است؛ اما هزینه‌های بالای نیروی کار و انرژی، کاهش رانندگان دارای مجوز و حذف کمک‌هزینه دولتی، فشار مالی شدیدی روی LEVC وارد کرده است. شرکت در سال ۲۰۲۵ با زیان ۵۴.۹ میلیون پوندی مواجه شد و حالا نجات آینده‌اش به کاهش هزینه‌ها و گسترش فروش در خارج از لندن گره خورده است.
به نقل از ماشین باز این خبر تنها یک تعویض مدل نیست؛ نشانه تقابل «هویت بریتانیایی» و «واقعیت اقتصادی» است. تاکسی سیاه لندن یک محصول فرهنگی است، اما وقتی هزینه نیروی کار و انرژی بالا می‌شود، کمک‌هزینه‌ها قطع می‌شود و تعداد رانندگان مجوز کم می‌شود، وفاداری به نمادها به تنهایی نمی‌تواند شرکت را زنده نگه دارد. زیان ۵۴.۹ میلیون پوندی نشان می‌دهد LEVC به یک تصمیم تجاری نیاز دارد، نه فقط یک تصمیم مهندسی.
حضور جیل تغییر بزرگی ایجاد می‌کند. این شرکت می‌تواند از پلتفرم‌ها، زنجیره تأمین و کارخانه‌های جهانی خود استفاده کند تا توسعه سریع‌تر و ارزان‌تری داشته باشد. اگر تولید به چین منتقل شود، تاکسی همچنان می‌تواند استانداردهای لندن را رعایت کند، اما بخش بزرگی از ارزش افزوده و فرصت‌های شغلی از بریتانیا خارج می‌شود. در عوض، اگر انستتی حفظ شود، LEVC باید ثابت کند این کارخانه می‌تواند مدل‌های جدید گروه جیل را نیز تولید کند تا هزینه‌هایش توجیه شود.
به نظر می‌رسد آینده موفق این برند در گرو صادرات و تنوع‌بخشی باشد. تقاضای صرفاً لندنی دیگر کافی نیست؛ بنابراین توسعه در سایر مناطق بریتانیا و بازارهای خارجی کلیدی است. مدل جدید باید هم اقتصادی، هم فناورانه و هم عملی باشد تا در رقابت با سایر گزینه‌های حمل‌ونقل شهری بماند. در نهایت، ابهام در برنامه توسعه خطرناک‌تر از خود تغییر مکان تولید است؛ زیرا رقبا منتظر نمی‌مانند و موفقیت نسل جدید به شفافیت سریع در برنامه‌ها بستگی دارد.