در سال منتهی به مارس ۲۰۲۵، تقریباً سه‌چهارم خودروهای سرقتی در بریتانیا هرگز بازیابی نشدند؛ با این حال، شرکت‌های ارائه‌دهنده ردیاب می‌گویند خودروهایی که به سیستم‌های پایش حرفه‌ای مجهز بوده‌اند، با نرخ موفقیت ۹۵ تا ۹۹ درصدی پیدا شده‌اند. این تفاوت، ناتوانی سیستم‌های مکانیابی کارخانه‌ای را در برابر سرقت‌های سازمانیافته و تکنولوژی‌محور به روشنی نشان می‌دهد.
استیو لانچبری، کارشناس ارشد امنیت خودرو در Thatcham Research، می‌گوید سارقان حرفه‌ای دقیقاً می‌دانند سیم‌کارت داخلی خودرو کجا قرار دارد. یکی از اولین کارهای آن‌ها پس از سرقت، خارج کردن تجهیزاتی مانند سیستم صوتی و تصویری برای دسترسی به سخت‌افزار ردیابی است. نیل توماس از شرکت Inn-Track نیز می‌گوید بیش از ۹۰ درصد خودروهایی که این شرکت بازیابی کرده، سیستم‌های ارتباطی فابریکی آن‌ها از کار افتاده یا قطع شده بوده است.
به گفته کارشناسان، ردیاب‌های غیرفابریکی به دلیل مخفی بودن، داشتن باتری مستقل و غیرفعال ماندن تا زمان لازم، برتری قابل توجهی دارند. برخلاف بسیاری از سیستم‌های معمولی، این دستگاه‌ها سیگنال دائمی ارسال نمی‌کنند و در نتیجه تشخیص الکترونیکی آن‌ها بسیار دشوارتر است. در مقابل، برچسب‌های بلوتوثی مانند AirTag یا SmartTag برای پیدا کردن وسایل گم‌شده ساخته شده‌اند، نه بازیابی خودرو؛ چرا که هشدار صوتی آن‌ها سارفان را زودتر آگاه می‌کند. بهترین انتخاب، ردیاب‌های دارای استاندارد S5، S7 یا مدل جدید S5-2E با قابلیت قفل کردن موتور است.
اما حتی بهترین ردیاب تنها در صورتی مؤثر است که اشتراک پایش آن فعال بماند. بسیاری از مالکان پس از چند سال استفاده، ایمیل تمدید را نادیده می‌گیرند و در صورت سرقت، خودرو دیگر قابل ردیابی نیست. در دنیای واقعی اما نتایج چشمگیر است: Tracker در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۷۰۰ خودرو بازیابی کرد؛ نیمی از آن‌ها در کمتر از چهار ساعت و ۸۰ درصد در کمتر از ۲۴ ساعت. Inn-Track نیز از بازیابی بیش از ۹۹ درصد خودروهای گزارش‌شده خبر می‌دهد. این ۲۴ ساعت اول، زمان طلایی است و ردیاب‌ها علاوه بر یافتن خودرو، پلیس را به کارگاه‌های قطعه‌سازی، سایت‌های صادراتی و محل‌های استراحت سارفان هدایت می‌کنند.
به نقل از ماشین بازاین گزارش نشان می‌دهد امنیت خودروهای مدرن دیگر نباید فقط به امکانات فابریکی گره بخورد. اتصال دائمی خودرو به شبکه، راحتی و امکانات جذابی ایجاد کرده، اما در عین حال نقطه ضعف قابل پیش‌بینی‌ای هم ساخته است. سارفان حرفه‌ای می‌دانند کدام قطعه را هدف قرار دهند و چگونه ارتباط خودرو را قبل از هر اقدام دیگر قطع کنند. در چنین شرایطی، ردیاب‌های مخفی و غیرفابریکی به یک لایه امنیتی ضروری تبدیل می‌شوند، زیرا طراحی آن‌ها بر اساس یک اصل کلیدی است: سارفان نباید بدانند دستگاه کجاست و اصلاً وجود دارد یا نه.
در سطح وسیع‌تر، این آمارها نشان می‌دهند سرقت خودرو دیگر یک جرم کوچک نیست و با شبکه‌های سازمانیافته، قطعه‌سازی غیرقانونی و قاچاق صادراتی گره خورده است. موفقیت پلیس در کشف کارگاه‌های تخریب و سایت‌های بارگیری، ثابت می‌کند داده‌های ردیابی می‌توانند فراتر از یک خودروی پیداشده عمل کنند و کل زنجیره مجرمانه را هدف قرار دهند. با این حال، ضعف اصلی در بسیاری از موارد رفتار خود مالکان است: خرید ردیاب اما تمدید نکردن اشتراک، عملاً ارزش سرمایه‌گذاری اولیه را از بین می‌برد.
به نظر می‌رسد شرکت‌های بیمه و خودروسازان در سال‌های آینده فشار بیشتری برای استفاده از سیستم‌های تأییدشده وارد کنند و حتی مدل‌های اشتراکی امنیتی را با امکانات اتصالی خودرو ادغام کنند. تا آن زمان، ماشین‌باز توصیه می‌کند خریداران خودروهای پرمصرف یا گران‌قیمت، ردیاب دارای استاندارد S5 یا S7 نصب کنند، اشتراک آن را مانند بیمه درمان کنند و هرگز روی یک برچسب بلوتوثی ساده حساب باز نکنند.