ماکلارن سرانجام پس از سال‌ها کنجکاوی و گمانه‌زنی، ورود رسمی به دنیای شاسی‌بلندها را تأیید کرد. به دنبال ادغام با استارتاپ برقی Forseven در اوایل سال ۲۰۲۵، حالا بازوی سرمایه‌گذاری دولت ابوظبی یعنی L'imad مبلغ ۵۰۰ میلیون پوند را به ووکینگ تزریق کرده تا نقشه راهی ده‌ساله برای گسترش عملیات، افزایش تولید و ورود به سگمنت‌های جدید میسر شود. شاسی‌بلند «عملکردی» پیش از سال ۲۰۳۰ پرده‌برداری خواهد شد و برخلاف رقبایی مثل آستون مارتین DBX و لامبورگینی Urus، احتمالاً به جای شاسی آلومینیومی از یک شاسی کربنی بهره خواهد برد؛ تصمیمی که اگر عملی شود، دنیای خودرو را غافلگیر خواهد کرد.
مایکل استراون، مدیر ارشد عملیات ماکلارن، در گفت‌وگوی اختصاصی با Autocar توضیح داد که شرکت دیگر تنها به خودروهای موتور عقب و محرک عقب محدود نخواهد شد: «دیگر فقط ماشین‌های موتور عقب و چرخ‌محرک عقب نخواهیم داشت. در آینده خودروهای موتور جلو با چهار چرخ محرک یا شاید محرک عقب خواهیم داشت. این کار با یک خط مونتاژ ممکن نیست، پس به خط مونتاژ دیگری نیاز داریم.» به همین دلیل یک کارخانه مونتاژ کاملاً جدید و اختصاصی در بریتانیا ساخته خواهد شد (چون ماکلارن نمی‌خواهد در کارخانه سازنده دیگری تولید کند) و کارخانه اصلی ووکینگ و مرکز فیبر کربن شفیلد نیز گسترش می‌یابند. این طرح حداقل ۱۰۰۰ شغل مستقیم و ۳۰۰۰ شغل دیگر در زنجیره تأمین ایجاد می‌کند.
یک تحول مهم دیگر این است که ماکلارن برای اولین بار در تاریخ خود، توسعه و تولید موتور را کاملاً درون‌سازمانی می‌کند. موتورهای فعلی V6 و V8 توسط شرکت Ricardo طراحی و تولید می‌شوند، اما اکنون دو خانواده موتور جدید احتراقی (به احتمال زیاد یک V8 نسل جدید و شاید یک V6 جایگزین برای آرتورا) همراه با گیربکس‌های مرتبط توسعه خواهند یافت که از استراتژی هیبریدی شرکت پشتیبانی می‌کنند. استراون تأکید کرد که موتور مهم‌ترین عنصر در خلق «احساسات» است و اکنون می‌توان آن را کاملاً به سلیقه خودشان تنظیم کنند. در کنار شاسی‌بلند، معماری جدید راه را برای مدل‌های جلو‌موتور دیگر (مانند یک گرند تورر رقیب بنتلی کنتیننتال) نیز باز خواهد کرد، اما ماشین برقی فعلاً در دستور کار فوری نیست تا زمانی که تقاضای واقعی مشتریان تضمین شود.
در پایان باید به یک نکته جالب اشاره کرد: مدل کلکسیونی جدید McL 6GT که در رویداد Monterey Car Week پرده‌برداری شد، با گیربکس دستی شش‌سرعته‌اش واکنش‌های فوق‌العاده‌ای دریافت کرد (اولین گیربکس دستی ماکلارن پس از F1 افسانه‌ای). استراون این تصمیم را یک «ضربه استادانه» خواند، هرچند افزود که ارائه گیربکس دستی در مدل‌های اصلی شرکت «یک مسئله کاملاً متفاوت» است.
به نقل از ماشین باز : این خبر بدون شک یکی از مهم‌ترین نقطه عطف‌های تاریخ اخیر ماکلارن است. برندی که سال‌ها به غرور سرسختانه‌اش در ساخت صرفاً سوپراَتومبیل‌های موتور وسط معروف بود، حالا به واقعیت بازار پیوسته است. وقتی فراری با Purosangue، لامبورگینی با Urus و آستون مارتین با DBX ده‌ها هزار خودرو می‌فروشند، ایستادگی ماکلارن در برابر شاسی‌بلندها بیشتر از یک اصل اخلاقی، یک موضع ایده‌آل‌گرایانه بود که در نهایت باید اصلاح می‌شد. اما نکته کلیدی این است که ماکلارن نمی‌خواهد صرفاً یک شاسی‌بلند لوکس دیگر بسازد؛ او می‌خواهد با حفظ هویت خود (شاسی کربنی، عملکرد فوق‌العاده، وزن کم) وارد این کلاس شود تا همچنان متمایز بماند. اگر واقعاً بتواند یک SUV با شاسی کربنی بسازد، اولین در نوع خود خواهد بود، هرچند چالش‌های جدی در زمینه هزینه، آسایش سرنشینان و قابلیت تعمیر وجود دارد که استراون خود نیز صراحتاً به آن‌ها اعتراف کرد. بخش جذاب دیگر این است که ماکلارن دیگر یک برند مستقل کوچک نیست؛ پشتیبان مالی ابوظبی، حضور تیم Forseven با تجربه برقی، و ارتباط با Nio چینی، همگی نشان می‌دهند که ماکلارن اکنون در اکوسیستمی بزرگ‌تر از گذشته قرار دارد. البته در دنیای خودرو نقشه‌های ده‌ساله همیشه با ریسک همراهند، اما حداقل اکنون سرمایه و چشم‌انداز لازم برای اجرای این برنامه در دسترس است.