در دنیایی که طراحی ماشین‌ها روزبه‌روز به سمت خشن و تهاجمی‌تر پیش می‌رود، رنو و هوندا مسیر متفاوتی را انتخاب کرده‌اند. رنو توینگو جدید با حال و هوای رتروی دهه ۹۰ میلادی و هوندا سوپر-ان با اصالت ماشین‌های «کی» (Kei) ژاپنی، دو از جذاب‌ترین ماشین‌های الکتریکی ارزان‌قیمت بازار هستند. هر دو خودرو با قیمتی در حدود ۱۸ تا ۱۹ هزار پوند، نشان می‌دهند که یک ماشین الکتریکی نیازی به خشن بودن ندارد تا توجه‌ها را جلب کند.
از نظر ظاهری، توینگو با چرخ‌های بزرگ و طراحی میخکوب‌مانند خود بسیار خوش‌ساخت‌تر به نظر می‌رسد، در حالی که سوپر-ان با ارتفاع بیشتر و چهره کارتونی خود، شبیه یک پوکمون چرخ‌دار است. اما در داخل، برخلاف انتظار، سوپر-ان به دلیل طراحی صندوقی‌اش فضای بسیار بیشتری ارائه می‌دهد. صندلی‌های جادویی هوندا فضای بارگیری تخت و وسیعی ایجاد می‌کنند، در حالی که توینگو با وجود ابعاد بزرگ‌تر در بیرون، داخل تنگ‌تر و تاریک‌تری دارد.
در بحث تجربه رانندگی، سوپر-ان با حالت Boost و قدرت ۹۴ اسب بخاری، حس یک هاچ‌بک اسپرت جوان را القا کرده و در جاده‌های پیچ‌درپیچ بسیار سرگرم‌کننده است. تعلیق منسجم و فرمان ارتباطی خوبی دارند. در مقابل، توینگو رنو رویکرد نرم‌تر و آرام‌تری دارد که آن را برای کروز در اتوبان راحت‌تر می‌کند، اما از نظر پویایی و سرعت بیشتر شهری عمل می‌کند.
جایی که توینگو جنگش را برمی‌دارد، فناوری الکتریکی است. باتری بزرگ‌تر، برد بیشتر (حدود ۱۲۵ مایل در مقابل ۱۰۰ مایل سوپر-ان)، شارژ سریع‌تر و سیستم ناوبری پیشرفته‌تر از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. در نهایت، اگرچه رنو توینگو با طراحی دلربا و برد بهتر خود طرفداران زیادی دارد، اما هوندا سوپر-ان به دلیل ترکیب بی‌نظیر رانندگی لذت‌بخش و فضای داخلی شگفت‌انگیز در ابعاد کوچک، برنده این رقابت می‌شود.
به نقل از ماشین باز ورود همزمان رنو توینگو و هوندا سوپر-ان نشانگر یک تغییر مهم در بازار خودروهای الکتریکی اروپا است. پس از سال‌ها که تولیدکنندگان بر روی شاسی‌های بلند بزرگ و گران‌قیمت تمرکز داشتند، اکنون بخش خودروهای شهری کوچک (A-segment) که در خطر نابودی بود، از طریق الکتریکی شدن احیا می‌شود. این دو خودرو نشان می‌دهند که قیمت زیر ۲۰ هزار پوند تنها در صورتی ممکن است که باتری‌ها کوچک نگه داشته شوند و خودروها از پلتفرم‌های موجود و ارزان‌قیمت مشتق شوند. استراتژی این دو شرکت کاملاً متفاوت است: رنو با نگاهی نوستالژیک تاریخچه خود را احیا می‌کند، در حالی که هوندا از تخصص خود در ساخت خودروهای کی ژاپنی استفاده می‌کند. با این حال، هر دو با یک چالش اساسی یعنی برد محدود روبرو هستند. در زمستان‌ها این برد حتی کمتر هم خواهد شد، که این خودروها را عملاً به ماشین‌های شهر یا ماشین دوم تبدیل می‌کند. با توجه به اینکه اکثر مردم کمتر از ۱۳۵ مایل در هفته رانندگی می‌کنند، این محدودیت شاید برای بسیاری قابل قبول باشد. ماشین باز پیش‌بینی می‌کند که موفقیت این خودروها به قیمت نهایی و تسهیلات دولتی بستگی دارد، اما نشان می‌دهد آینده خودروهای شهری ارزان، کوچک و بامزه روشن است، هرچند در آینده با رقبای چینی بیشتری روبرو خواهند شد.