ولوو برای جشن صدمین سالگرد تاسیس خود، یک خودروی مفهومی را آماده می‌کند که نشانه‌ای از طراحی نسل آینده این برند سوئدی خواهد بود. اما جذاب‌ترین بخش ماجرا چیزی است که توماس اینگنلات، رئیس جدید طراحی ولوو، از آن پرده برمی‌دارد: بازگشت دکمه‌های فیزیکی!
اینگنلات که پیش از این مدیرعامل پولستار بود، در بهار امسال به‌عنوان رئیس طراحی به ولوو بازگشت. او قرار است یک زبان طراحی بازطراحی‌شده را برای برند سوئدی معرفی کند؛ برندی که قصد دارد تا پایان سال ۲۰۳۰ سیزده مدل جدید در سراسر جهان عرضه کند. در جلسه به‌روزرسانی استراتژی جهانی ولوو، اینگنلات تایید کرد که نخستین نشانه طراحی جدید، یک ماشین مفهومی خواهد بود که در سال ۲۰۲۷ به نمایش درمی‌آید. او جزئیات زیادی ارائه نداد، اما تاکید کرد که این طراحی بر تاریخ و میراث ولوو بنا خواهد شد.
به گفته او، برندهایی که میراث دارند، تاریخ قدرتمندی هم دارند. عناصر هویتی ولوو یعنی علامت آهن، خط موربی که این علامت را نگه داشته و قاب جلوپنجره، سال‌هاست چهره ماشین‌های این برند را می‌سازند و قرار نیست ناپدید شوند. اما بزرگ‌ترین تغییر در کابین رخ می‌دهد. اینگنلات اعتراف کرد که نحوه تعامل راننده با ماشین‌های امروز، صادقانه بگوییم، «تحسین برنمی‌انگیز» و صفحه‌نمایش‌ها بیش از حد به چشم می‌آیند. او قول داد که تعادل و هماهنگی بهتری میان تعامل دیجیتال و فیزیکی برقرار شود.
البته قرار نیست کابین‌ها به دهه نود برگردند. اینگنلات مثال دوربین لایکا را می‌آورد: قرار نیست ردیف‌های متوالی دکمه معرفی کنیم، بلکه کنترل‌های فیزیکی برای کارکردهایی که دائماً استفاده می‌شوند، بازخواهند گشت. صفحه‌نمایش هم حذف نمی‌شود، بلکه فقط برای همان کاری به کار می‌رود که در آن خوب است. جالب اینجاست که ولوو ممکن است رویکرد منطقه‌ای را پیش بگیرد؛ مثلاً مدل‌های اختصاصی بازار چین احتمالاً صفحه‌نمایش‌های بیشتری خواهند داشت، چون تعامل دیجیتال در آنجا پرطرفدارتر است.
به نقل از ماشین باز : این خبر نشان‌دهنده یکی از جذاب‌ترین تغییرمسیرهای صنعت خودرو در سال‌های اخیر است. حدود یک دهه است که خودروسازها با الهام از تسلا، راه را به سمت مینیمالیسم افراطی و مهاجرت همه‌چیز به صفحه‌نمایش باز کردند و چهره کابین خودروها را زیر سایه شیشه‌های بزرگ پنهان کردند. اما اعتراف علنی توماس اینگنلات، کسی که خود از معماران این طراحی مینیمالیستی در پولستار بود، نشان می‌دهد که این جریان به نقطه پایان خود رسیده است. نکته کلیدی این است که ولوو از ایدئولوژی دست برنمی‌دارد، بلکه به دنبال تعادل است. مثال دوربین لایکا کاملاً گویاست: کابین‌ها به جنگل دکمه تبدیل نخواهند شد، بلکه کنترل‌های فیزیکی فقط برای کارکردهای حیاتی و پرکاربرد بازمی‌گردند. این رویکرد هم ایمنی رانندگی را بالا می‌برد، چون فشردن یک دکمه لمسی توجه بسیار کمتری نسبت به گشتن در منوهای صفحه‌نمایش می‌طلبد. از سوی دیگر، اشاره به رویکرد منطقه‌ای جالب‌ترین بخش این استراتژی است. ولوو می‌پذیرد که بازار چین دیجیتال‌پسندتر است و احتمالاً مدل‌های اختصاصی آنجا صفحه‌نمایش‌های بیشتری خواهند داشت. این تصمیم می‌تواند در درازمدت هویت یکپارچه برند را به چالش بکشد، اما هم‌زمان هزینه توسعه را برای دو بازار متفاوت پایین نگه می‌دارد. با سیزده مدل جدید تا پایان ۲۰۳۰ و صدمین سالگرد در سال ۲۰۲۷، ولوو شرط‌های سنگینی برای خود گذاشته است. مفهومی که در ۲۰۲۷ معرفی می‌شود، فقط یک ماشین نمایشی نخواهد بود، بلکه بیانیه بقای یک برند است که می‌خواهد هم ریشه‌هایش را حفظ کند و هم در آینده جا بماند.