در دنیایی که ماشین‌ها روزبه‌روز خشن‌تر و اسپرت‌تر می‌شوند، دو خودروی کوچک و بامزه برقی وارد رقابت شده‌اند تا نشان دهند چگونه می‌توان با کمتر از ۲۰ هزار پوند، یک ماشین دلربا خرید. رنو توینگو (Twingo) و هوندا سوپر-N (Super-N) هر دو از نگاهی دوستانه بهره می‌برند، اما مسیر متفاوتی را طی کرده‌اند. رنو با نگاهی نوستالژیک به دهه ۹۰ میلادی بازگشته و توینگوی جدید را با طراحی خاص و چرخ‌های بزرگش عرضه کرده است، در حالی که هوندا از سنت ماشین‌های کوچک ژاپنی (کی-کار) الهام گرفته و سوپر-N را با ظاهری کارتونی و شبیه به پوکمون‌های چرخ‌دار ساخته است.
از نظر عملکردی، هر دو خودرو حدود ۳.۸ متر طول دارند و قیمت پایه آن‌ها در یک محدوده مشترک قرار می‌گیرد. هوندا با وجود ابعاد کوچک‌تر، فضای داخلی شگفت‌انگیزی ارائه می‌دهد و صندلی‌های عقب جادویی آن، فضای بار مسطحی را ایجاد می‌کنند که برای چنین خودرویی بی‌سابقه است. توینگو اما طراحی داخلی شاداب‌تر و جذاب‌تری دارد که با وجود ساده‌سازی در برخی بخش‌ها، همچنان جذابیت خود را حفظ کرده است.
در بخش رانندگی، سوپر-N حس و حال یک هات‌هچ کوچک را القا می‌کند؛ فرمان دقیق و تعلیق تنظیم‌شده آن، رانندگی در جاده‌های پیچ‌درپیچ را به یک تفریح تبدیل می‌کند. توینگو از نظر پویایی کمی نرم‌تر است، اما در جاده‌های بلند راحت‌تر عمل می‌کند. نقطه قوت اصلی رنو در فناوری برقی خود نمود پیدا می‌کند؛ باتری بزرگ‌تر و مصرف بهینه‌تر، برد رانندگی بالاتری را برای توینگو به ارمغان می‌آورد و سیستم شارژ سریع‌تری نسبت به رقیب ژاپنی‌اش دارد.
در نهایت، داوران این مسابقه، برتری را به هوندا سوپر-N اختصاص داده‌اند؛ ماشینی که سرگرم‌کننده است و به طرز غیرمنطقی‌ای کاربردی محسوب می‌شود. اما توینگو نیز با طراحی مجذوب‌کننده و برد رانندگی کاربردی‌تر، طرفداران خود را پیدا خواهد کرد. انتخاب نهایی به اولویت شماست: آیا به دنبال هیجان رانندگی هستید یا به طراحی و برد بیشتر اهمیت می‌دهید؟
به نقل از ماشین باز
ورود همزمان رنو توینگو و هوندا سوپر-N نشان‌دهنده یک تغییر مهم در بازار خودروهای برقی اروپاست. پس از سال‌ها که تولیدکنندگان به سمت خودروهای شاسی‌بلند و گران‌قیمت حرکت کردند، حالا بخش خودروهای شهری کوچک (A-segment) دوباره احیا شده است. این بازگشت به دلیل دو عامل اصلی است: نخست، نیاز مبرم به خودروهای برقی ارزان‌قیمت برای جذب بخش بزرگی از مشتریان شهری، و دوم، پیشرفت فناوری باتری که اکنون امکان حدود ۱۲۵ مایل برد را با هزینه‌ای معقول فراهم می‌کند.
هوندا با سوپر-N نشان داد که چگونه می‌توان از سنت کی-کار ژاپنی برای بازار اروپا بهره برد. این استراتژی هوشمندانه است، زیرا ابعاد فشرده و فضای داخلی بزرگ، پاسخی به نیازهای شهرهای شلوغ اروپاست. با این حال، ضعف در زیرساخت‌های شارژ سریع و برد محدود، همچنان چالشی برای این خودرو محسوب می‌شود. در مقابل، رنو با اتکا به تجربه موفق مدل زوئی، توینگو را راهی برای جذب مشتریان با بودجه کمتر طراحی کرده و در زمینه فناوری برقی عملکردی متعادل‌تر ارائه می‌دهد.
پیش‌بینی می‌شود این روند به سایر برندها نیز تسری یابد و شاهد ورود مدل‌های مشابه دیگری در این کلاس باشیم. اگرچه باتری کوچک این خودروها ممکن است در آینده با پیشرفت تکنولوژی قدیمی به نظر برسد، اما در شرایط فعلی این تنها راه عملی برای رسیدن به قیمت زیر ۲۰ هزار پوند است. با توجه به قیمت بالای سوخت و هزینه‌های نگهداری، این خودروها می‌توانند به گزینه‌ای محبوب و منطقی برای سفرهای روزمره تبدیل شوند.