نسل جدید و پرقدرت DB12 با نام «سوپر تورر» (Super Tourer) عرضه می‌شود که ۲۰ اسب بخار توان بیشتر، تا ۵۰ کیلوگرم کاهش وزن و هدفی روشن برای ارائه حس رانندگی اسپرت‌تر را به ارمغان آورده است. در میان هیاهوی ایجاد شده حول هایپرکارهای طراحی‌شده توسط آدریان نیوی، گزارش‌های ناخوشایند صفحات تجاری و مفاهیم شاسی‌بلندهای نظامی، ممکن است DB12 آستون مارتین به سادگی فراموش شود. این مدل که کمتر از Vantage پایه و به اندازه ونکویش موتور V12 «خاص» نیست، از بسیاری جهات نماینده‌ترین مدل این خودروساز بریتانیایی به شمار می‌رود.
گستردگی بی‌نظیر این خودرو باعث می‌شود آن را در تقابل با رقبای قدرتمندی نظیر پورشه ۹۱۱ توربو اس، مازراتی گرنتوریسمو تروفئو و فراری آمالفی قرار دهیم؛ هرچند بنتلی کنتیننتال جی‌تی و نسخه‌های قدرتمند AMG GT نیز شانس حضور در این رقابت را دارند. حالا این نبرد جذاب با ورود نسخه S، سه سال پس از عرضه نسل اول، وسوسه‌کننده‌تر شده است. در این مدل علاوه بر افزایش توان، تعلیق مجدداً تنظیم شده تا ضمن کنترل بهتر بدنه، کیفیت سواری در سرعت‌های پایین‌تر را نیز بهبود بخشد. همچنین تغییرات جزئی برای ارتقای حس فرمان و کنترل لغزش به کار رفته است.
مدل S در کنار نسخه استاندارد به فروش می‌رسد و ورود آن به این خانواده به قدری هیجان‌انگیز است که یادآور آخرین بار اقدام آستون مارتین در این زمینه است؛ زمانی که این شرکت دی‌بی‌اس سوپرلجرا را به شاهکار DBS 770 Ultimate تبدیل کرد. نگاهی به گذشته نشان می‌دهد که آستون مارتین سابقه طولانی در ارائه مدل‌های سریع‌تر با نشان S دارد که از دی‌بی۳ اس سال ۱۹۵۳ آغاز می‌شود، اما هرگز به انداره امروز گسترده و ثابت قدم نبوده است. اکنون این پرسش مطرح می‌شود که آیا DB12 S می‌تواند جایگاه خود را در اکوسیستم خودروهای GT توجیه کند یا خیر.