خب، اعتراف کنیم که نسخه برقی داج چارجر به یقه خودش گرفت! در اولین سال کامل فروش (۲۰۲۵)، این مدل فقط ۱۰ درصد از نرخ فروش نسخه V8 در سال آخرش (۲۰۲۳) را تجربه کرد. گزارش‌ها می‌گویند تا اواسط امسال بیش از ۱۱ هزار دستگاه از چارجر برقی در نمایندگی‌ها مانده بود و به طور متوسط بیش از ۴۰۰ روز در پارکینگ فروشندگان سر می‌زدند. خریداران آمریکایی این ماشین برقی را مثل یک خوشه انگور کپک‌زده پس زدند؛ انگار جوابی بود به سوالی که هیچ‌کس نپرسیده بود و نیازی هم به جوابش نداشت. شاید تنها بخش درست کار، نام چارجر بود که با ماهیت برقی نمی‌خواند.
اما شرکت مادر یعنی استلانتیس سریع واکنش نشان داد. چارجر روی پلتفرم STLA Large ساخته شده (همان پلتفرم آلفا رومئو جولیا بعدی) و جایش برای موتور بنزینی هم باز بود. در اواخر سال گذشته موتور ۳.۰ لیتر توربوی دوقلو شش‌سیلندر خطی «هوریکین» اضافه شد و حالا این نسخه هفت برابر بیشتر از مدل برقی می‌فروشد؛ مدل برقی هم الان فقط سفارشی تولید می‌شود. خبر بهتر؟ موتور افسانه‌ای ۶.۲ لیتری هِمی V8 با بیش از ۷۰۰ اسب بخار در نسخه SRT Hellcat فقط چند ماه دیگر فاصله دارد. داج مدتی ما را ترساند، ولی حالا اوضاع رو به راه است.
اما ماجرا به اینجا ختم نمی‌شود: چارجر جدید رسماً به اروپا می‌آید! به عنوان بخشی از راه‌اندازی مجدد محدود برند داج، هم نسخه برقی (با نشان دیتونا) و هم نسخه شش‌سیلندر (سیکس‌پک) در قاره اروپا فروخته می‌شوند، البته فقط با فرمان چپ. ما در ماشین‌باز فرصت داشتیم نسخه سیکس‌پک را تست کنیم (جالب اینکه با وجود تولید مازاد، هیچ مدل برقی برای تست در دسترس نبود!). این یک رونمایی معمولی نبود: پنجشنبه صبح کلید را دادند و گفتند دوشنبه صبح برگردان. چه آخر هفته‌ای شد!
چارجر جدید با بیش از ۵.۲ متر طول و ۲ متر عرض، از مرسدس S کلاس هم بزرگ‌تر است، اما ظاهری فشرده و متناسب دارد. موتور شش‌سیلندر خطی در نسخه Scat Pack توان ۵۴۳ اسب بخار و ۵۳۱ پوند-فوت گشتاور تولید می‌کند و صدایش هم خوب است: غرش کنان به جای پر سر و صدا. گیربکس هشت‌سرعته اتوماتیک در سرعت‌های پایین کمی تکان می‌دهد و فرمان هم بی‌روح است، اما این موارد قابل چشم‌پوشی‌اند. چارجر حالا چهارچرخ محرک است (با تمایل به عقب) و قابلیت Line Lock برای burnout هم در کار است. مهم‌تر از همه: چارجر در احساسی که به شما می‌دهد فوق‌العاده است؛ ماشینی که هر روز با لبخند با آن رانندگی می‌کنید. فضای داخلی و صندوق عقب به شدت بزرگ است (یک بار پنج بزرگسال سوار کردیم و کارش را کرد)، صندلی‌ها راحت‌اند و تکنولوژی ساده نگه داشته شده. این همان ماشینی است که با کمال میل برای همیشه نگه می‌دارید. حالا تصور کنید وقتی نسخه V8 برسد چطور خواهد بود!
به نقل از ماشین باز این داستان چند درس مهم برای صنعت خودروسازی دارد. اول از همه: نمی‌توان برقی‌سازی را به گلو مصرف‌کننده فشار داد، به خصوص در بخش ماشین‌های عضلانی که تمام جذابیتشان موتور، صدای احتراق و شخصیت مکانیکی است. داج چارجر برکت ثابت کرد که حتی یک برند با وفاداری بالا در میان طرفداران عضلانی‌ها هم نمی‌تواند محصول اشتباه را به فروش برساند. اعداد گویاتر از هر چیزند: فروش ۱۰ درصدی نسبت به V8 و ۴۰۰ روز ماندن در پارکینگ نمایندگی.
دوم: انعطاف‌پذیری پلتفرم STLA Large استلانتیس نقشی کلیدی در این بازگشت داشت. اینکه همین پلتفرم می‌تواند مدل برقی و بنزینی را در خود جای دهد، یعنی سازنده می‌تواند با تقاضای واقعی بازار سریع سازگار شود؛ چیزی که در دنیای پر نوسان امروز حیاتی است. جالب اینجاست که همین پلتفرم پایه آلفا رومئو جولیا بعدی هم خواهد بود.
سوم: ورود رسمی داج به اروپا یک قمار هوشمندانه است. موفقیت فورد موستانگ در بریتانیا نشان داد که چشم‌اندازی برای عضلانی‌ها وجود دارد، اما چارجر ۵.۲ متری در جاده‌های باریک اروپا چالش‌برانگیز خواهد بود. حذف فرمان راست هم نشان می‌دهد این تهاجم کامل نیست و بیشتر روی بازارهای LHD تمرکز دارند.
چهارم: بازگشت V8 همی تأیید می‌کند که استلانتیس به سودآوری و وفاداری مشتریان اهمیت بیشتری می‌دهد تا اهداف سخت‌گیرانه برقی‌سازی. البته این به معنای نادیده گرفتن ترند برقی‌سازی نیست؛ نسخه دیتونا همچنان در کاتالوگ است و راه دوگانه‌ای پیش رو خواهیم داشت.